مطالبی پیرامون تصوف باطله و عرفان های نوظهور

نقد سماع

نقد سماع

یکی از استحسان‌های تصوف، سماع است. مراد از استحسان این است که صوفیان با اجتهاد و استنباط خود امری را مستحب دانسته و به‌عنوان یک رسم اختیار کرده و وضع نموده‌اند. به عقیده آنها این رسم برای رشد و اصلاح حال طالبان مناسب است ولی دلیل و برهانی از شرع برای آن وجود ندارد.[۱] سماع در تصوف به سرور و پای‌کوبی و دست‌افشانی و رقص و آوازخوانی گفته می‌شود.[۲]

دکتر احمد عابدی در این زمینه نوشته است: یکی از مسائلی که در اکثر فرقه‌های تصوف وجود دارد، سماع است. مقصود آنان از سماع، همان موسیقی است که معمولا ضمن اشعار با محتوای عرفانی اجرا می‌نمایند. و در روایات، از غنا و موسیقی و حتی سماع به شدت نهی شده است. فقهای بزرگ با استناد به این روایات گفته‌اند صحت مضمون شعر، هرگز باعث حلال شدن آهنگ و موسیقی نگردیده و بلکه حرمت آن را مضاعف می‌گرداند. مثلا کسی که با خواندن قرآن مجید، غنا انجام دهد، گناه او بسیار بزرگتر است از کسی که غنا را در غیر قرآن انجام می‌دهد.

صوفیان کتاب‌های زیادی درباره سماع نوشته‌اند و نه‌تنها آن را حلال دانسته، بلکه برخی از آنان گفته‌‌اند اگر کسی موسیقی را حرام بداند کافر است! و چون صوفیان در باب سماع، التزام عملی به شرع ندارند، عده زیادی از مجتهدان و علمای شیعه رساله‌های متعدد درباره سماع صوفیان و حرمت آن به نگارش درآورده‌اند.[۳]

[۱] محمداسماعیل عبداللهی، تصوف فرقه‌ای، ص ۴۶۴٫

[۲] همان، ص ۴۶۸٫

[۳] محمد مدنی، در خانقاه بیدخت چه می‌گذرد؟، ص۳۲٫

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=33683

مطالب مشابه

اشتباه در نماز عید فطر فرقه نعمت‌اللهی گنابادیه

بوسیدن دست زنان توسط یوسف مردانی

جنایتی داعش‌گونه در غائله گلستان هفتم

نقد سجده بر قطب

نقدی بر کثرت‌گرایی صوفیان

نقد بر پرداخت عشریه

طعن و رد ابوهاشم کوفی توسط امام صادق(ع)

ضعف ارتباط و معرفت حسن بصری نسبت به امیرالمؤمنین(ع)

روایاتی در باب تصوف بخش ششم

روایاتی در باب تصوف بخش پنجم

نظرات

کلام استاد

کلیپ صوتی

زیارت و دیدار حضرت صاحب الزمان (عج)

ویژه نامه

امام رضا علیه السلام، نماد فضیلت‌ها

تقویم سلوکی

اعمال ماه ذی القعده

مناسبات ماه ذی القعده

ماه ذى القعده ، نخستین ماه ازماههاى حرام است که در آنها جنگ، حتّى با دشمنان اسلام حرام است; مگر این که جنگ برمسلمین تحمیل شود (سه ماه دیگر از ماههاى حرام، ذى الحجّه، محرّم و رجب است) آتش بس در این چهار ماه وسیله اى براى آرامش جامعه و توفیق براى حجّ وعبادت، حلّ مشکلات اقتصادى و بازنگرى در امر جنگ و یافتن نقطه پایان براى آن و سپس مرهم نهادن بر زخم هاى جانکاه ناشى از آن است. ماهى است که زوّار خانه خدا از اطراف و اکنافِ جهان به سوى خانه خدا حرکت مى کنند، گروهى به مدینه مى روند و قبر پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) و قبور ائمّه هدى(علیهم السلام) را زیارت مى کنند و آثار تاریخى که در جاى جاى این خاستگاه اسلامى وجود دارد را مى بینند و غرق لذّات روحانى مى شوند (هرچند نابخردان و جاهلان، بسیارى از این آثار عظیم و گرانقدر را از میان برده اند) گروه دیگرى راهى مکّه مى شوند و با انجام مناسک «عمره تمتّع» در انتظار مراسم بزرگ عبادى سیاسى حج مى نشینند و با طواف کعبه و شرکت درصفوف پرشکوه جماعت، روح و جانشان را تازه مى کنند . سیّد بن طاووس در فضیلت این ماه مى گوید: «ماه ذى القعده ماهى است که به هنگام شدّت و گرفتارى، زمان خوبى براى دعاست، و براى رفع ظلم و ستم و دعا بر ضد ظالم مؤثّر است. همچنین مى گوید: «این ماه «ماه اجابت دعاها» نامیده شده است; لذا باید اوقاتش را غنیمت شمرد و در آن روزه حاجت گرفت.