مطالبی پیرامون تصوف باطله و عرفان های نوظهور

نقد سماع

نقد سماع

یکی از استحسان‌های تصوف، سماع است. مراد از استحسان این است که صوفیان با اجتهاد و استنباط خود امری را مستحب دانسته و به‌عنوان یک رسم اختیار کرده و وضع نموده‌اند. به عقیده آنها این رسم برای رشد و اصلاح حال طالبان مناسب است ولی دلیل و برهانی از شرع برای آن وجود ندارد.[۱] سماع در تصوف به سرور و پای‌کوبی و دست‌افشانی و رقص و آوازخوانی گفته می‌شود.[۲]

دکتر احمد عابدی در این زمینه نوشته است: یکی از مسائلی که در اکثر فرقه‌های تصوف وجود دارد، سماع است. مقصود آنان از سماع، همان موسیقی است که معمولا ضمن اشعار با محتوای عرفانی اجرا می‌نمایند. و در روایات، از غنا و موسیقی و حتی سماع به شدت نهی شده است. فقهای بزرگ با استناد به این روایات گفته‌اند صحت مضمون شعر، هرگز باعث حلال شدن آهنگ و موسیقی نگردیده و بلکه حرمت آن را مضاعف می‌گرداند. مثلا کسی که با خواندن قرآن مجید، غنا انجام دهد، گناه او بسیار بزرگتر است از کسی که غنا را در غیر قرآن انجام می‌دهد.

صوفیان کتاب‌های زیادی درباره سماع نوشته‌اند و نه‌تنها آن را حلال دانسته، بلکه برخی از آنان گفته‌‌اند اگر کسی موسیقی را حرام بداند کافر است! و چون صوفیان در باب سماع، التزام عملی به شرع ندارند، عده زیادی از مجتهدان و علمای شیعه رساله‌های متعدد درباره سماع صوفیان و حرمت آن به نگارش درآورده‌اند.[۳]

[۱] محمداسماعیل عبداللهی، تصوف فرقه‌ای، ص ۴۶۴٫

[۲] همان، ص ۴۶۸٫

[۳] محمد مدنی، در خانقاه بیدخت چه می‌گذرد؟، ص۳۲٫

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=33683