آثار و تاليفات حضرت آيت الله كميلي خراساني (حفظه الله)/ دسته‌بندی نشده/ کتابخانه

19 ژانویه, 2026

کد مطلب : 33566

اهمیت توسل به اهل بیت(علیهم السلام)

عشق سید هاشم حداد (رحمه الله علیه) به اهل‌بیت(علیهم السلام)

سالک از راه اهل‌بیت (علیهم السلام) بيشتر می‌تواند نيرو بگيرد به شرط آن كه ایشان را وسيله بداند نه این‌که آن‌قدر توسّل را زياد كند كه از توجّه به خدا كاسته شود. ما اهل‌بیت (علیهم السلام) را برای رسیدن به خدا می‌خواهيم و ایشان بهترین وسیله برای قرب به خدا هستند؛ ولی باید توجه به طریقی بودن ایشان را هم در نظر بگیریم.

سالک از راه اهل‌بیت (علیهم السلام) بیشتر می‌تواند نیرو بگیرد به شرط آن که ایشان را وسیله بداند نه این‌که آن‌قدر توسّل را زیاد کند که از توجّه به خدا کاسته شود. ما اهل‌بیت (علیهم السلام) را برای رسیدن به خدا می‌خواهیم و ایشان بهترین وسیله برای قرب به خدا هستند؛ ولی باید توجه به طریقی بودن ایشان را هم در نظر بگیریم.^[۱]

بزرگان اهل معرفت‌‌؛ ‌‌خصوصاً عارفان بزرگ این سلسله نورانی‌‌‌‌‌‌‌؛ نظیر آیت‌اللّه سیداحمد کربلایی(رحمه الله)، آیت‌اللّه سیدعلی‌آقای قاضی(رحمه الله) و استاد ما آیت الحقّ سید هاشم حداد(رحمه الله) همه بر ضرورت توسّل به ائمّه معصومین(علیهم السلام) تأکید داشتند.

آیت‌اللّه قاضی(رحمه الله) در وصیّت‌نامه خود بر روضۀ‌ هفتگیِ حضرت اباعبداللّه الحسین(علیه السلام) تأکید کرده و آن‌را سبب گشایش امور معنوی و مادی دانسته‌اند. آیت‌اللّه سیداحمد کربلایی(رحمه الله) از شدت گریه و بکاء در عشق به خدا و اهل بیت(علیهم السلام) یک چشم خود را از دست داد.

جلسات استاد در ظاهر؛ مثل درس‌های حوزه، دائماً قال ‌الصادق(علیه السلام) و قال ‌الباقر(علیه السلام) گفته نمی‌شد؛ ولی آن‌چه ایشان می‌گفت همه مستند به قرآن و سخنان أئمۀ معصومین(علیهم السلام) بود. ایشان، استاد دیده و مجاهدت کرده و منازل بالای این راه را طیّ کرده بود، پس چگونه می‌توان به سخنان ایشان اطمینان نداشت!

همان‌طور که مقلّد به مرجع خود اطمینان دارد، اهل سلوک هم می‌دانند که این اساتید از عرفای شیعه و جزء کسانی‌اند که یک کلمه اگر مستند به قرآن و سنّت نباشد، نمی‌گویند.

استاد را نیز این‌طور شناخته بودیم، اما کسانی بودند که ایشان را به‌سبب شدّت اعتقاد و عمل به توحید و وحدت حضرت حقّ(جل جلاله)، متهم به انحراف از دین کردند و به‌علّت عدم درک صحیح از حقیقت نورانیِ وحدت‌ وجود، ایشان را متهم به تجسّم‌گرایی کردند و می‌گفتند استاد ما خدا را طور دیگری پرستش می‌کند؛

لذا اتهامات به این ولیّ خدا تا جایی ادامه یافت که استاد، بعضی از این مخالفین را طلبید و برای‌شان شهادتَین خود را گفت و اصول عقاید اسلامی خود را یکی بعد از دیگری برای آنان بازگو کرد و این در حالی بود که ایشان در همان زمان، جزء نوادر اهل توحید و نزدیک‌ترین مردم به ولایت حضرات معصومین(علیهم السلام) بود و فاصله‌اش با مخالفان خود از نظر تدیّن، زمین تا آسمان بود!

ولی مخالفین خود را با قلبی گشاده و مهربان تحمّل می‌کرد تا این‌که بعداً برخی‌ متوجه اشتباه‌شان شدند و از ایشان عذر‌خواهی کردند.

توجه به کیفیّت زیارت

در زمان استاد، آقایی بود که در سال، چند مرتبه به کربلا می‌آمد. ما آن شخص را می‌شناختیم از علمای تهران بود. این آقا منبری معروفی بود و در تهران خیلی جاها دعوتش می‌کردند.

ایشان پول‌های منبرش را جمع می‌کرد و دائماً کربلا، عمره، مشهد و در سفر بود تا این‌که روزی آقای حداد(رحمه الله) فرمود: «پس تو چه وقت زیارت می‌کنی!» مثل ماجرای شهید مطهّری(رحمه الله) که استاد فرمود: «پس تو چه وقت نماز می‌خوانی!» این بنده خدا جا خورد؛ که این کلام حداد(رحمه الله) به چه معناست؟! این‌همه برای رفتن به زیارت زحمت می‌کشم؛ اما ایشان می‌گوید چه وقت زیارت می‌کنی؟!

این حرف استاد نیاز به توضیح و تبیین دارد. توضیح آن این‌که زائر؛ یعنی کسی که واقعاً زائر باشد و مزور را ببیند. شما وقتی می‌خواهید به دیدار یک نفر بروید آیا مزور، مخاطب خود را می‌بینید یا نه؟ در تحقّق زیارت سه چیز وجود دارد؛ زائر، زیارت و مزور. زیارت؛ یعنی همان دیداری که بین زائر و مزور حاصل می‌شود. زائر؛ یعنی زیارت کننده و مزور هم آن‌کسی است که مورد زیارت شما قرار می‌گیرد.

ما وقتی با این اعتقاد که اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) زنده‌اند به مشاهد مشرّفه می‌رویم. خداوند می‌فرماید: «وَ لَا تَحسَبَنَّ الذِیِنَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللّهِ أموَاتًا بَل أحیَاءٌ عِندَ رَبِّهِم یُرزَقُون؛^[۲]ای پیامبر! هرگز گمان مبر کسانی که در راه خدا کشته شدند، مردگان‌اند؛ بلکه آنان زنده اند و نزد پروردگارشان روزی داده می شوند.» اعتقاد داریم که به دیدار مرده نمی‌رویم بلکه به دیدار امام زنده می‌رویم.

وقتی شما به حرم رفتی، زمانی زیارت محقق می‌شود که این مزورِ زنده را ببینی، این چه وقت حاصل می‌شود؟ بعد از این‌که شما در معرفت اللّه، معرفت النفس، معرفت النبی و معرفت الامام قوی شده باشی و این‌ها را واقعاً در خودت ببینی؛ یعنی وقتی‌که حرم می‌روی تا امام را زیارت کنی، زمانی که مشغول گفت‌وگو با امام می‌شوی و می‌گویی: «وَ أَنَّکَ حَجَبتَ أَن سَمعِی کَلَامَهُم وَ فَتَحتَ بَابَ فَهمِی بِلَذیِذِ مُنَاجَاتِهِم؛^[۳]

و گوشم را از شنیدن کلام‌شان در پرده قرار داده‌ای و فهم مرا به چشیدن لذّت مناجات‌شان بازکرده‌ای.» دروغ نگویی. وقتی شما نمی‌توانی این زیارت را درست انجام بدی پس زائر واقعی نیستی و بهتر است به‌جای این سفرهای مکرّر، هزینه‌ها و وقت تلف کردن‌ها روحت را به کمال برسانی تا با معرفت امام، زائر واقعی آن‌حضرت شوی.

عزیز من! اول این روح را پاک و شفاف کن بعد به زیارت برو. آن‌وقت می‌بینی که امام همیشه نزد تو و در قلب توست، مزور را پیش خودت می‌بینی. شما باید به این تکامل روحی فوق‌العاده اهمیت بدی که «مَن زَارَ قَبرَ أبِی‌عَبدِ اللّه(علیه السلام) بِشَطِّ الفُرَاتِ کَمَن زَارَ اللهَ فَوقَ عَرشِهِ»^[۴] واقعاً عرشی شده باشی آن‌وقت خدا را هم زیارت می‌کنی.

عشق حسینی(علیه السلام)

روش و منش سیّدهاشم حداد(علیه السلام) را عیناً و شهوداً درک کردیم که ایشان به همان مقدار که حالات خاصی در توحید داشت، به همان مقدار بلکه گاهی بیشتر در حرم حسینی(علیه السلام) تجلیات داشت. ما وقتی‌که همراه ایشان مشرّف می‌شدیم، این تجلیّات برای‌مان مشهود بود.

در این گفتار به تبیین و توضیح مطالبی پرداخته‌ایم که توجه و توسّل بسیار استاد را به حضرت اباعبدالله الحسین(علیه السلام) نشان می‌دهد. با مطالعه و دقت در این حکایت‌ها، ابطال برخی از تهمت‌ها و اندیشه‌های باطل دربارۀ ایشان روشن می‌گردد.

اول زیارت سیدالشهدا(علیه السلام) و بعد ملاقات استاد

‌شبی در سفر زیارتی از نجف اشرف به کربلای مُعلّا، قبل از تشرّف به حرم سیدالشهداء(علیه السلام) انقلابی در حال خود ‌دیدم. به خود گفتم ابتداء به منزل حضرت استاد و سپس حرم بروم بلکه با ملاقات و دیدن ایشان حالم تغییر کند. وقتی به منزل‌شان رسیدم نزدیک اذان صبح بود. هوا سرد بود و عبا بر سر کشیده بودم.

در را زدم؛ حضرت استاد، جلوی درب آمد و فرمود اول حرم بروید، زیارت کنید و بعداً این‌جا بیایید، ما هم اطاعت کردیم و بعد از زیارت به منزل استاد برگشتیم که البته آن زیارت هم زیارتی به‌یادماندنی شد؛ چون عنایت‌های خاص سیدالشهدا(علیه السلام)(علیه السلام) شامل حال ما گردید و در احاطۀ نوری، معنوی و جذبه‌های خاص حضرت قرارگرفتیم. الحمدللّه.

گریه‌های شدید‌ در رثای سید الشّهدا(علیه السلام)

استاد در مجالس امام حسین(علیه السلام) وقتی مصیبت‌ها را می‌شنید، بسیار گریه می‌کرد و آه و ناله‌شان بلند می‌شد. همین‌که روز عاشورا می‌رسید، چهره‌اش برافروخته می‌شد و در یک انقلاب عجیبی به سر می‌برد. وقتی‌که جلوی ایشان نام امام حسین(علیه السلام) برده می‌شد قطرات اشک از چشمان‌شان جاری می‌شد و مثل باران اشک می‌ریخت و از شدّت گریه، شانه‌های‌شان تکان می‌خورد.

با این‌حال؛ متأسفانه بعضی‌ها می‌گویند که ایشان لباس جشن می‌پوشیده و شادی می‌کرده و از این حرف‌هایی که کذب آن‌ها مثل روز، روشن است. آن‌هایی که چنین تهمت‌هایی به این شخصیت بزرگ می‌زنند و در بعضی از سایت‌ها و فضای مجازی، ایشان را متهم می‌کنند، به‌سبب کم‌اطلاعی و در برخی موارد غرض‌ورزی است؛ زیرا ما سال‌های طولانی در خدمت ایشان بودیم و می‌دانیم که این‌ حرف‌ها کذب محض و تهمت است.

علّامه طهرانی(رحمه الله) در کتاب روح مجرّد می‌نویسد: « حداد(رحمه الله) در دهه عزاداری سراسر ابتهاج و مسرّت بود»^[۵] این ابتهاج حداد(رحمه الله) در ایام عزاداری محرّم، مخصوصاً روز عاشورا، مثل همان حالی بود که امام حسین(علیه السلام) داشتند؛ یعنی هرچه مصیبت به امام وارد می‌‌شد ابتهاج ایشان بیشتر می‌‌شد. این ابتهاجی که حضرت داشت، ابتهاج توحیدی بود. استاد تمام این وقایع را از مَطْلع و مبدأ اعلی می‌‌دیدند.

روز عاشورا روز تجلیات، قربانی و توحید است. حال آقای حداد(رحمه الله) هم در روز عاشورا به‌صورت بروز آن تجلیات بود نه آن‌چه که مخالفین ایشان می‌گویند. خودِ علّامه(رحمه الله) هم توضیح دادند که مرادشان چه هست و منظور، آن معنای باطلی که مخالفان منتشر می‌کنند نیست.

از طرفی علّامه(رحمه الله) در ادامه همین مطلب می‌نویسد: «در دهه عاشورا حضرت آقای حداد(رحمه الله) بسیار گریه می‌کردند»^[۶] آیا مخالفین ایشان این مطلب علّامه(رحمه الله) را نمی‌بینند؟! چرا مطالب را تقطیع می‌کنند؟ آیا از خدا و روز قیامت نمی‌ترسند؟!

روزی در محضر استاد بودیم، دوستان ما یکی از منبری‌های معروف نجف به نام آقا سیّد حسن را از حرم به منزل استاد دعوت کردند و به ایشان قبلاً گفته بودند که این‌جا مجلس عمومی نیست و شما در محضر عارف بزرگی نشسته‌اید.

هرچه توان دارید روضه‌خوانی را با اخلاص و از سوز دل بخوانید. وقتی این سیّد، ذکر مصیبت را شروع کرد دیدیم استاد(رحمه الله) با تمام وجود متوجّه ذکر مصائب شدند و همانند مادرِ بچه مُرده گریه‌های متوالی داشت.

البته این گریه‌ها برخاسته از معرفتی بود که به مقام عرفانی امام حسین(علیه السلام) داشت؛ یعنی گریه‌های عارفانه و عاشقانه؛ نمی‌توان کارهای عارفان را باکارهای یک بشر معمولی قیاس کنیم و انتقاد کنیم سید هاشم(رحمه الله) چرا در ایام مصیبت شاد می‌شد؟

حافظ می‌گوید: خنده و گریه عشّاق زجای دگر است.^[۷] نه آن گریۀ عامیانه؛ یقیناً گریه یک عارف با عوام مردم فرق دارد. وقتی آقای حداد(رحمه الله) به گریه می‌افتاد از کثرت گریه شانه‌های‌شان تکان می‌خورد و وقتی خنده می‌کرد مثل گریه، خنده و شادی‌شان زیاد بود.

سیدبرهان فرزند حداد(رحمه الله) می‌گوید:

مرحوم پدر ما در مصائب حسینی خیلی گریان می‌شد و در ایام عاشورا خیلی خرج می‌کرد و اطعام می‌داد. خود ایشان کنار دیگ غذا می‌ایستاد و بسیار به مردم و زائرانی که به کربلا می‌آمدند خدمت می‌کرد. مرحوم ابوی سه روز در منزل روضه می‌گرفت و روضه‌خوان‌ها برای ایشان در منزل روضه می‌خواندند و ایشان گریه می‌کرد.

این شایعه‌ها و این‌که مرحوم والد در روز عاشورا خندان بود همه کذب و تهمت است و آن مطلبی که راجع به این موضوع در روح مجرد آمده، یک معنای دقیق عرفانی دارد که هرکسی نمی‌تواند معنای آن را بفهمد.^[۸]

فنای توحیدی در حرم حسینی(علیه السلام)

بنده همراه استاد(رحمه الله) و دوستان و گاهی هم تنهایی تشرفات متعدّدی به حَرمَیْن شریفَیْن آقا امام حسین و آقا ابوالفضل(علیه السلام) داشتیم. جلوه‌های توحیدی از ایشان می‌درخشید. بنده حالات گوناگونی را از ایشان همراه با شور، شعف و عشق به توحید مشاهده می‌کردم.

یک روز در حرم امام حسین(علیه السلام) بنده تنها در محضرشان بودم که مقابل ضریح آقا سیدالشهدا(علیه السلام) این مطلب به‌طور عیان از ایشان مُتجلّی شد و آن این‌که وقتی چشم ایشان به یک‌یک زوّار می‌افتاد مثل کسی که با دید توحیدی به خورشید، ماه، آسمان و دریا نگاه می‌کند، نگاه می‌کرد و مردمِ زائر را این‌گونه تماشا می‌کرد و از یک فنای معنوی ویژه‌ای در حرم حسینی(علیه السلام) برخوردار شده بود.

عشق مهدوی

توجه و توسل به ولیّ امر زمان، حجت بن الحسن العسکری(عجل الله تعالی فرجه) برکات معنوی و عرفانی غیرقابل انکاری دارد. سید هاشم حداد(رحمه الله)، آن مرد بزرگ دائماً در حال توسل بود. در این‌جا به برخی از مصادیق ارتباط ایشان با حضرت ولی عصر(عجل الله تعالی فرجه) اشاره می‌کنیم:

۱٫معرفت به امام زمان(عجل الله تعالی فرجه)

در فرازی از دعای عرفه می‌خوانیم: «عَمِیَتْ عَیْنٌ لَا تَرَاکَ عَلَیْهَا رَقِیباً وَ خَسِرَتْ صَفْقَهُ عَبْدٍ لَمْ تَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبِّکَ نَصِیباً؛ کور باد چشمی که تو را مراقب خویش نبیند و زیان‌بار باد معامله بنده‌ای که تو از محبت خویش برای او بهره‌ای قرار نداده‌ای.»

از استاد ما سؤال کرده بودند که آیا امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) را دیده‌اید؟! ایشان فرموده بود: «کور باد چشمی که صبح از خواب بیدار شود و در اوّلین نظر، نگاهش به آقا امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) نیفتد». دیدن خدا و امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) هر دو معرفت می‌خواهد، معرفتی که سالک هر لحظه خدا و حجّت او را ناظر و حاضر بر خود بداند.

ایشان در مورد ملاقات با حضرت حجت(عجل الله تعالی فرجه) همان رویّه استادشان آقاسیّدعلی قاضی(ره) را داشت و می‌فرمود: «انسان باید از راه معرفت، به آقا امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) برسد و اگر سالکی در معرفت قوی شود دیگر نیازی به زیارت جسمی و فیزیکی حضرت ندارد؛ چون در این حالت حضرت را در خودش می‌بیند و نور آن بزرگ‌وار را در خود حس می‌کند و سیراب می‌شود.»

استاد تأکید داشتند که زیاد به یاد آقا امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) باشیم و به ایشان در دل زیاد توسّل کنیم تا کم‌کم روح حضرت در ما بزرگ شود و به عینیّت رسد. امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) را باید در دل دید و درک و معرفت نوری به حضرت پیدا کرد.

ایشان کلمه‌ «یا صاحب‌الزمان» از دهانش نمی‌افتاد آن‌هم چه یا صاحب‌الزمانی! از ته دل! از همان حضور نزدیک و متّحد با آن حضرت(عجل الله تعالی فرجه). ما بارها و بارها در همه حال ایستاده و نشسته این عشق امام زمانی را از ایشان می‌‌دیدیم. این حالت، نشانه این بود که ایشان قلباً در هر حال توجّه کامل به آقا امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) دارد.

بعضی آقا امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) را می‌بینند اما اصلاً ایشان را نمی‌شناسند. علّامه نوری(رحمه الله) در کتاب «نجم الثّاقب» داستان‌های زیادی از تشرف به محضر امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) نقل کرده است.

بعضی افراد بعد از مفارقت با آن حضرت(عجل الله تعالی فرجه)، از روی علائمی می‌فهمیدند که آن آقا، حضرت صاحب(عجل الله تعالی فرجه) بوده است؛ ولی فردی مثل سیّد بحرالعلوم(رحمه الله) همان‌جا آقا را می‌بیند و می‌شناسد! این یعنی چی؟ چرا بعضی با این‌که آقا را می‌بینند همان لحظه نمی‌شناسند؟ برای این است که در باطن معرفت نیست.

اگر آن معرفت باشد، هرکسی حضرت را ببیند باید همان‌جا بشناسد؛ لذا ایشان تأکید داشت که این‌قدر دنبال ختم و ختومات جهت رؤیت ظاهری نروید. عاشق امام زمان(عجل الله تعالی فرجه) باید خودش را به معرفت امام برساند تا این‌که امام را در خودش ببیند و دیگر احساس ‌نکند که امام از او جداست تا بخواهد دنبال امام به این‌طرف و آن‌طرف برود.

در صورتی که انسان به معرفت حضرت(عجل الله تعالی فرجه) دست پیدا کرد، زیارتِ جسمانیِ حضرت(عجل الله تعالی فرجه) بیشتر برای او فراهم می‌شود؛ زیرا او تزکیه نفس کرده و حجابی بین او و حضرت(عجل الله تعالی فرجه) نیست و معرفت او به امام، بالنّورانیه است.

۲٫ارتباط باطنی با امام عصر(عجل الله تعالی فرجه)

علّامه طهرانی(رحمه الله) در روح مجرّد بیان می‌کند: «ذکر ایشان یا صاحب الزّمان(عجل الله تعالی فرجه) بود و این ذکر را روی زبان‌شان تکرار می‌کردند.»^[۹] واقعاً این‌چنین بود که یک حالت حضور و معرفتی داشت و معلوم بود که در محبت حضرت ولی‌عصر(عجل الله تعالی فرجه) غرق‌ شده‌ و به یک ملاقات روحی دائم، نه فیزیکی موقّت، دست‌یافته‌اند.

این ارتباط روحی در اذن دخول حرم‌های ائمّه اطهار(علیهم السلام) آمده است: «… وَ أَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَکَ وَ خُلَفَاءَکَ عَلَیْهِمُ السَّلامُ، أَحْیَاءٌ عِنْدَکَ یُرْزَقُونَ، یَرَوْنَ مَقَامِی، وَ یَسْمَعُونَ کَلامِی، وَ یَرُدُّونَ سَلامِی وَ أنَّکَ حَجَبْتَ عَن سَمعِی کَلَامَهُم وَ فَتَحْتَ بابَ فَهمِی بِلَذِیذِ مُنَاجَاتِهِم؛^[۱۰]

و می‌دانم که رسولت و جانشینانت (که درود بر آنان باد) همواره زنده‌اند و نزد تو روزی داده می‌شوند، محل ایستادنم را می‌بینند و سخنم را می‌شنوند و به سلامم پاسخ می‌دهند، خدایا تو شنیدن صدای کلام آن‌ها را از گوش من محجوب کردی و نشانه توجّه آن‌ها را با لذّت مناجات با ایشان، به من فهماندی».

زائر، صدای امام را نمی‌شنود؛ ولی از طریق لذت مناجات با امام، توجه حضرت به خود را می‌فهمد و یا در یکی دیگر از زیارت‌نامه‌های آقا امام حسین (علیه السلام)این‌گونه می‌خوانیم: «… فَالنَّفسُ غَیرُ رَاضِیَّهٍ بِفِراقِکَ وَ لَا شَاکَّهٍ فِی حَیاتِک؛^[۱۱] جان من راضی به فراقت نیست و شکی در حیات و زنده ‌بودنت ندارم.» اشاره دارد به این‌که ائمّه(علیهم السلام) زنده و مُرده ندارند و درهرحال انسان می‌تواند به آن‌ها توجّه کند.

شخصیّت استاد به این صورت بود که در وجود ایشان ملکه‌ای از مراقبه الهی کاشته شده بود که همیشه در محضر خدا بود و ما این حضور منوّر را در باطن ایشان می‌دیدیم. همان‌طور که باید به خدا ملکه حضور داشته باشیم، باید به ائمّه(علیهم السلام) به‌ویژه امام‌زمان (عجل الله تعالی فرجه)نیز ملکه حضور داشته باشیم. باید آن‌قدر شیفته حضرت باشیم که همیشه حضورش را در وجودمان احساس کنیم.

گاهی توجه باطنی ایشان به حضرت آن‌قدر شدید بود که وقتی «یا صاحب الزّمان» را از او می‌شنیدیم، انقلابی در ما ایجاد می‌شد. «یا صاحب الزّمان» گفتن ایشان بدون اختیار بود. عیناً مثل کسی که بی‌اختیار اما با توجه کامل «یااللّه» می‌گوید. وقتی عارف و انسان کامل، مستغرق در توحید باشد، خود را به هیچ وجه نمی‌تواند از ولایت معصومین (علیهم السلام) جدا ببیند؛ چون پذیرش ولایت و امامت شرط این راه هستند.

برگرفته از کتاب حداد در آیینه حداد

تألیف حضرت آیت الله کمیلی خراسانی

علاقه مندان جهت خریدو مطالعه کتاب می توانند از لینک زیر اقدام نمایند:

کتاب حداد در آینه حداد(چاپ دوم)

[۱]. در زیارت جامعه کبیره می‌خوانیم: «السلام علی الدعاه الی الله و الأدلاء علی مرضات اللهف و التامین فی محبه الله و المخلصین فی توحید الله؛ سلام بر شما داعیان به سوی خدا و راهنمایان به رضا و خشنودی او، سلام بر کاملان در محبت و عشق خدا و صاحبان مقام اخلاص در توحید او.»

[۲]. آل‌عمران، آیه ۱۶۹.

[۳]. ابراهیم کفعمی، المصباح، ص۴۷۲.۴۷۳.

[۴]. محمد طوسی، تهذیب الاحکام، ج ۶، ص ۴۶.

[۵]. طهرانی، روح مجرّد، ص ۷۸.

[۶]. همان، ص ۷۹.

[۷]. دیوان حافظ، غزل ۳۸۰.

[۸]. طهرانی، روح مجرد، ص ۷۹٫

[۹]. همان، ص ۵۱۳.

[۱۰]. ابن طاووس، مصباح الزائر، جلد ۱، صفحه ۴۱۸.

[۱۱]. مفاتیح الجنان، دعای امام حسین(علیه السلام) در روز عرفه.

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=33566

مطالب مشابه

لزوم توجه به شریعت

بزرگان عرفان در کلام آیه الحق سید هاشم حداد (رحمه الله علیه)

آیه الحق سید هاشم حداد (ره) در کلام عرفا

توصیه حضرت آیت الله کمیلی برای حل مشکل جامعه اسلامی و مردم

در باب تفاوت عرفان و تصوف

راه رسیدن به عشق الهی

اهمیت شریعت در عرفان عملی

تفاوت تصوف با مکتب عرفانی نجف

بیانیه حضرت آیت اللّٰه کمیلى در محکومیت اغتشاشات دى ماه ۱۴۰۴ و لزوم حمایت از رهبرى

چاپ کتاب ارزشمند «تسبیحات کائنات»

نظرات

کلام استاد

کلیپ صوتی

زیارت و دیدار حضرت صاحب الزمان (عج)

ویژه نامه

بسته صوتی نیمه شعبان المعظم

تقویم سلوکی

«بسم الله الرّحمن الرّحیم»

مناسبتها و فضایل ماه شعبان

سوم شعبان:

ولادت با سعادت امام حسین علیه السلام است.

به گفته «شیخ طوسى» در «مصباح»، ولادت آن حضرت ( طبق روایتى از امام حسن عسکرى علیه السلام) در روز پنج شنبه، سوم شعبان سال سوم هجرى واقع شده است.

چهارم شعبان:

ولادت حضرت اباالفضل العبّاس علیه السلام است. (سال ۲۶ هجرى)

پنجم شعبان:

ولادت امام زین العابدین على بن الحسین علیهماالسلام است. (سال ۳۸ هجرى)

یازدهم شعبان:

ولادت حضرت على بن الحسین (علی اکبر) علیهما السلام است. (سال ۴۳هجرى)

پانزدهم شعبان:

میلاد مسعود منجى عالم بشریّت، حضرت حجّه بن الحسن امام زمان عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف مى‌باشد که در سال ۲۵۵ هجری، در «سامرّا» واقع گردید.

فضیلت ماه شعبان

ماه شعبان یکى از عزیزترین ماه هاى اسلامى و یادآور خاطره هاى بزرگ است که از همه مهمتر، میلاد مبارک سالار شهیدان کربلا، امام حسین علیه السلام در سوم ماه، حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام در چهارم ماه، حضرت سجاد علیه السلام در پنجم ماه و همچنین میلاد فرخنده حضرت بقیّه اللّه الاعظم حضرت مهدی منتظرعلیه السلام در پانزدهم ماه است که فضاى این ماه را به بوى ولایت عطرآگین ساخته است.

در فضیلت این ماه، همین بس که ماه پیامبر اکرم صلى الله علیه وآله نامیده شده و هنگامى که آن حضرت(ص) هلال ماه را مشاهده می فرمود، دستور مى دادند کسى در سراسر مدینه ندا دهد که:

"اى مردم! این ماه، ماه من است، خدا رحمت کند کسى که مرا بر ماه من یارى دهد، یعنى آن را روزه بدارد".

مرحوم محدّث قمى، حدیثى را از تفسیر امام حسن عسکرى علیه السلام در فضیلت روز اوّل ماه شعبان نقل نموده که در واقع مربوط به تمام ماه شعبان است، این حدیث بسیار پرمعنا و در عین حال بسیار مفصّل است که ایشان آن را تلخیص کرده است: "امیر مؤمنان على علیه السلام روز اوّل ماه شعبان گروهى را مشاهده کردند که در مسجد نشسته اند و سخنان بیهوده و ناآگاهانه، درباره قضا و قدر مى گویند و صداى جار و جنجالشان فضا را پر کرده، حضرت(ع) فرمودند: این گونه سخنان را رها کنید! امروز روز اوّل ماه شعبان است و از این نظر شعبان نامیده شده که مرکز شعبه ها و شاخه هاى خیرات و نیکى هاست، شعبه هاى خیراتِ نماز، روزه، زکات، امر به معروف و نهى از منکر و نیکى به پدر و مادر و همسایگان و صدقه به نیازمندان و اصلاح در میان مردم و مانند آن است."

سپس امام علی علیه السلام به حدیثى از رسول اکرم صلى الله علیه وآله اشاره فرمودند که خلاصه اش چنین است: "پیامبر(ص) فرمودند: روز اوّل ماه شعبان که مى شود، خداوند امر مى فرماید درهاى بهشت باز شود و دستور مى دهد به درخت «طوبى» که شاخه هایش را به مردم دنیا نزدیک کند و منادى از سوى پروردگار صدا مى زند که این شاخه هاى درخت «طوبى» در دسترس شماست، به آنها بیاویزید که شما را به سوى بهشت مى برد و از شاخه هاى درخت «زقّوم» بپرهیزید و به آن چنگ نزنید که شما را به سوى دوزخ مى کشاند، سپس افزودند: به خدایى که مرا به رسالت برگزیده سوگند! که هر کس در این روز به سراغ یکى از کارهاى خیر برود، به یکى از شاخه هاى درخت «طوبى» درآویخته و او را به سوى بهشت مى کشاند و هر کس به سراغ یکى از کارهاى شرّ برود، به یکى از شاخه هاى درخت «زقّوم» چنگ زده و او را به سوى دوزخ مى کشاند.

سپس آن حضرت(ص)، نمونه هایى از اسباب چنگ زدن به شاخه هاى درخت «طوبى» را برشمرده و فرمودند: هر کس (علاوه بر نمازهاى واجب) در این روز، نماز مستحبّى بخواند یا روزه بگیرد، یا میان دو همسر، یا پدر و مادر و فرزند، یا خویشاوندان، یا همسایگان، صلح و صفا ایجاد کند، به یکى از شاخه هاى درخت «طوبى» درآویخته است!

همچنین کسى که بدهى خود را به مردم ادا کند، یتیمى را کفالت نماید یا سبک مغزى را از تعرّض به آبرو و ناموس مردم بازدارد و کسى که قرآن بخواند یا شکر نعمت هاى او را بجا آورد، بیمارى را عیادت کند، به پدر و مادر نیکى نماید، مؤمنى را تشییع جنازه کند و یا هر کار خیر دیگرى انجام دهد، به یکى از شاخه هاى درخت «طوبى» آویخته است.

سپس افزودند: قسم به آن کس که مرا به نبوّت مبعوث کرد، هر کس به سراغ درى از درهاى شرّ و گناه در این ماه برود، به یکى از شاخه هاى درخت «زقّوم» آویخته که او را به آتش مى کشاند، کسى که در نماز واجب خود کوتاهى نماید، یا نیازمندى نزد او آید و شرح بیچارگى خود را بدهد و او توان حلّ مشکل آن نیازمند را داشته باشد ولى کوتاهى کند و دست او را نگیرد، یا عذر بدهکار بیچاره اى را نپذیرد، یا میان دو همسر، یا پدر و فرزند، یا خویشاوندان و همسایگان و دیگر مؤمنان، اختلاف و نفاق بیندازد، یا بدهى خود را به مردم انکار کند، یا از رسیدگى به کار یتیمان خوددارى نماید، یا به سراغ خوانندگى هاى مجالس لهو و فساد برود، یا ظلم ها و گناهان خویش را بشمرد و به آن افتخار کند!، یا از همسایه بیمارش عیادت نکند، یا پدر و مادرش را از خود، ناخشنود سازد ... همه اینها سبب درآویختن به شاخه هاى درخت «زقّوم» است که انسان را به جهنّم مى برد"

این حدیث شریف و پرمعنا، راههاى سعادت و شقاوت را با ذکر یک مثال معنوى به روشنى بیان کرده و طُرُق خودسازى و تهذیب نفس و خدمت به خلق و عبودیّت خالق را در این ماه مشخّص نموده است. همچنین نسبت به اسباب بدبختى و محرومیّت از سعادت هشدار داده است که براى همه ماههاى سال راه گشا است، به‌ویژه در ماه شعبان که سرآغاز حرکت جدیدى به سوى نیکى ها و پاکى هاست.

بسم الله الرّحمن الرّحیم

نمازهای وارده برای تمام شبهای ماه شعبان

برگرفته از کتاب اقبال الاعمال سید بن طاووس (ره)

نماز شب اول ماه شعبان:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در اولین شب از ماه شعبان صد رکعت نماز بگزاردکه در هررکعتی سوره حمد را یک بار و سوره توحید را نیز یک بار بخواند، پس بعد از تمام شدن نماز٬ سوره حمد را۵۰ باربخواند به خدایی که مرا به راستی به پیامبری برانگیخت٬ اگر بندهای این نمازرا گزارده و روزه بگیرد٬ خداوند تعالی از او شر اهل آسمان و زمین و شیاطین و پادشاهان را دفع می کند و از اوهفتاد هزار گناه کبیره رامی آمرزد و از او عذاب قبر را بر میدارد و فرشتگان نکیر و منکر او را نمیترسانند و در حالی از قبرش بیرون میآید که صورتش به مانند ماه شب چهارده است و از صراط به مانند برق عبور کرده ونامهاش به دست راست او داده می شود.(اقبال الاعمال، ص۱۹۳)

نمازی دیگر برای شب اول:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب اول ماه شعبان دوازده رکعت نماز بگزارد که در هررکعتی بعد از حمد سوره توحید را پانزده بار بخواند، خدای تعالی به او پاداش دوازده هزار شهید را عنایت کرده و برای او عبادت دوازده سال را می‌نویسد و از گناهانش به مانند روزی که از مادرمتولد شده بیرون می آید و خداوند برای هر آیه از قرآن٬ کاخی در بهشت به او عنایت می کند. (همان، ص۱۹۳)

نماز شب دوم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب دوم از ماه شعبان٬ ۵۰رکعت نماز بگذارد که در هررکعتی سوره حمد را یک بار و سوره های اخلاص و فلق و ناس را نیز یکبار بخواندخداوند به فرشتگان کرام الکاتبین فرمان می دهد که: بر بنده ام گناهی ننویسید تا این که یک سال بر او بگذرد و خداوند برای او بهره ای در عبادت اهل آسمان و زمین قرار می دهد و به خدایی که مرا به راستی به پیامبری برانگیخت ٬ از عبادت آن شب جز بدکار یا منافق یا فاجر دوری نمی‌گزیند و فضیلت زیادی ذکر کرده اند.(همان، ص ۲۰۱)

نماز شب سوم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب سوم ماه شعبان دو رکعت نماز بخواند که در هررکعتی سوره حمد را یک بار و سوره توحید را ۲۵ بار بخواند، خداوند در روز قیامت برای او هشت باب بهشت رامی‌گشاید و هفت باب جهنم را به روی او میبندد و به او هزار لباس ابریشمی و هزارتاج می‌پوشاند. (همان، ص ۲۰۱)

نماز شب چهارم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب چهارم ماه شعبان چهل رکعت نماز بگزارد که در هررکعتی سوره حمد را یک بار و ۲۵ بار سوره توحید را بخواند خداوند برای او به ازاء هر رکعتی پاداش یک میلیون سال را نوشته و برای او برای هر سوره ای٬ یک میلیون شهر می‌سازد و خداوند به اوپاداش یک میلیون شهید را عنایت می‌کند. (همان، ص ۲۰۳)

نماز شب پنجم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب پنجم از شعبان دو رکعت نمازبگزارد که در هر رکعتی سوره حمد را یک بار و سوره توحید را پانصد بار بخواند و پس از سلام بر پیامبرهفتاد بار درود(صلوات) رساند،خداوند برای او هزار حاجت از حاجت های دنیایی و آخرتی او را برآورده می سازد وبه تعداد ستارگان آسمان٬ شهر در بهشت به او عنایت می فرماید. (همان، ص ۲۰۴)

نماز شب ششم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب ششم ماه شعبان چهار رکعت نماز بگزارد که در هررکعتی سوره حمد را یکبار و سوره توحید را ۵۰ بار بخواند٬ خداوند او را برخوشبختی می‌گیرد و قبرش را گشادمی‌کند و در حالی از قبرش بیرون می‌آید که صورتش به مانند ماه است و می‌گوید: «اشهد انّ لا اله الا الله و انّ محمدا عبده و رسوله». (همان، ص ۲۰۴)

نماز شب هفتم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب هفتم ماه شعبان دو رکعت نماز بگزارد که در رکعت اول سوره حمد را یک بار و سوره توحید را صد بار بخواند و در رکعت دوم سوره حمدرا یک بار و آیهالکرسی راصد بار بخواند، مرد و زن مومنی نیست که این نماز را می‌گزارد مگر این که خداوند تعالی دعایش را اجابت کرده و حوائجش را برآورده می سازد و برای او هر روزپاداش شهیدی می نویسد و بر او گناهی نمی‌باشد. (همان،ص ۲۰۴)

نماز شب هشتم:رسول خدا صل الله علیه و آله فرمودند :کسی که در شب هشتم ماه شعبان دو رکعت نمازبگزارد که در رکعت اول سوره حمد را یک بار و آیه «ءامن الرسول» را تا آخر آن ٬ پنج بار و سوره توحیدرا پانزده مرتبه بخواند و در رکعت دوم سوره حمد را یک بار و آیه آخر سوره کهف «قل انما انا بشر مثلکم» را یک بارو پانزده بار سوره توحید رابخواند ٬ پس اگر گناهانش بیشتر از کف دریا باشد ٬ خداوند او را تا پاک نکند ازدنیا نمی برد٬ و گویا که تورات وانجیل و زبور و قرآن را خوانده باشد) .همان، ص ۲۰۵)

نماز شب نهم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب نهم ماه شعبان چهار رکعت نماز بگزارد که در هر رکعتی سوره حمد را یک بار و ده بار سوره نصر را بخواند، خداوند حتما جسدش را بر آتش حرام می‌کند و به او برای هر آیه ای ثواب دوازده شهید از شهدا بدر و ثواب علما را عنایت می کند. (همان، ص ۲۰۵)

نماز شب دهم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب دهم ماه شعبان٬ چهار رکعت نماز بگزارد که در هررکعتی سوره حمد را یک بار و آیه الکرسی را یک بار و سوره کوثر را سه بار بخواند، پس کسی که این نماز رابگزارد خداوند به فرشتگانش می‌فرماید: صد هزار حسنه برای او بنویسد و صد هزاردرجه برای او بالا ببرید وصد هزار در برای او باز کنید و برای همیشه بر او نبندید و او و پدر و مادرش وهمسایگانش آمرزیده می شوند. (همان، ص ۲۰۶)

نماز شب یازدهم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب یازدهم از ماه شعبان هشت رکعت نماز بگزارد که درهر رکعتی سوره حمد را یک بار و سوره جحد( کافرون ) را ده بار بخواند، به خدایی که مرا به راستی به پیامبری برانگیخت این نماز را به جز مومن دارای ایمان کامل نمی‌گزارده و خداوند به اوبرای هر رکعتی باغی از باغ های بهشت عنایت می‌کند.(همان، ص ۲۰۶)

نماز شب دوازدهم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب دوازدهم از ماه شعبان دوازده رکعت نماز بگزارد که درهر رکعتی سوره حمد را یکبار و سوره تکاثر را ده بار بخواند خداوند گناهان چهل ساله او را می‌آمرزد و برای او چهل درجه بالا می‌برد و برای او چهل هزار فرشته طلب آمرزش می کنند و برای اوثواب کسی که شب قدر رادرک کرده باشد است.(همان، ص ۲۰۶)

نماز شب سیزدهم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب سیزدهم از ماه شعبان دو رکعت نماز بگزارد که در هررکعتی سوره حمد را یک بار و سوره تین را یک بار بخواند، گویا که دویست برده ازفرزندان حضرت اسماعیل علیه السلام را آزاد کرده باشد و از گناهانش به مانند روزی که از مادر متولد شده بیرون می‌آید و خداوند دوری از آتش را به او عنایت می‌فرماید و با من (حضرت محمد صلی الله علیه و آله) و ابراهیم علیه السلام هم نشین می‌شود. (همان، ص ۲۰۶)

نماز شب چهاردهم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب چهاردهم از ماه شعبان چهاررکعت نماز بگزارد که درهر رکعتی سوره حمد را یک بار و سوره والعصر را پنج بار بخواند خداوند برای اوپاداش نمازگزاران از آدم تا روزقیامت را می نویسد و در حالی او را بر می انگیزد که صورتش از آفتاب و ماه درخشانتر است و آمرزیده می شود. (همان، ص ۲۰۷)

نماز شب پانزدهم ماه شعبان (شب ولادت امام زمان عج الله تعالی فرجه الشریف):رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب پانزدهم میان مغرب و عشاء چهار رکعت نماز بگزراد کهدر هر رکعتی سوره حمد را یک بار و سوره اخلاص را ده بار بخواند (در روایت دیگرییازده بار) و پس از تمام شدن نماز ده بار بگوید : «یا رَبِ‏ اغْفِرْ لَنَا» و نیز ده بار بگوید: «یَا رَبِ‏ارْحَمْنَا» و ده بار بگوید: «یا رَبِّ تُبْ عَلَیْنَا» و بیست و یکبار سوره اخلاص را بخواند و آنگاه ده بار بگوید: «سُبْحَانَ الَّذِی یُحْیِی الْمَوْتَى وَ یُمِیتُ الْأَحْیَاءَ وَ هُوَ عَلى‏کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیر»، خداوند تعالی (دعای) او را مستجاب و حوائج او را در دنیا و آخرت برآورده میسازد و نامه اش را به دست راست او می‌دهد و تا سال آینده در نگهبانی خداوند تعالی است. (همان، ص ۲۰۸)

نمازی دیگر در شب نیمه شعبان جهت دیدن پیامبر(ص) در خواب:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند :کسی که در شب نیمه شعبان با بهترین شکلیخود را پاکیزه نموده و دو لباس تمیز بپوشد آن گاه به سوی مصلایش آمده و نماز عشاء را بخواند، آن گاه دورکعت نماز بگزارد که دررکعت اول بعد از حمد سه آیه اول سوره بقره٬ آیه الکرسی و سه آیه اخر سوره بقره) ءامَنَ الرّسول)را بخواند و در رکعت دوم سوره حمد و بعد سوره ناس را هفت بار و فلق را هفت بار و اخلاص رانیز هفت بار بخواند٬ آنگاه سلام داده و بعد از آن چهار رکعت نماز بگزارد که در رکعت اول سوره یس و در رکعتدوم سوره دخان و در رکعت سوم سوره سجده و در رکعت چهارم سوره مُلک را بخواند. ( البته بعد از سوره حمد وهنگام قرائت آیه سجدهبه سجده رفته و دوباره بلند شود و نماز را ادامه دهد )آن گاه بعد از آن صد رکعتبگزارد که در هر رکعتی سورهاخلاص را ده بار و الحمد الله را یک بار بخواند خداوند برای او ٬ سه حاجت رابرآورده می‌سازد یا در دنیا یا در آخرت آنگاه اگر بخواهد که مرا در این شب ببیند(در خواب)٬ می‌بیند. (همان، ص ۲۱۵)

نماز شب شانزدهم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شانزدهم ماه شعبان دو رکعت نمازبگزارد که در هر رکعتی حمد و آیه الکرسی را یک بار و سوره اخلاص را پانزده بار بخواند، پس خداوند تعالی به من فرمود: کسی که دورکعت نماز را بگزارد به مانند آن چه را که به تو پیامبریت دادم به او می دهم ودر بهشت برای او هزار کاخ بنا می کنم. (همان، ص ۲۳۶)

نماز شب هفدهم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب هفدهم ماه شعبان٬ دو رکعت نماز بگزارد که در هررکعتی سوره حمد را یک بار و اخلاص را هفتاد و یک بار بخواند، پس وقتی که نمازش تمام شد هفتاد بار استغفار گوید از جایش بلند نمی‌شود تا این که خداوند او را آمرزیده و بر او گناهی نمینویسد. (همان، ص ۲۳۷)

نماز شب هجدهم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب هجدهم ماه شعبان ده رکعت نماز بگزارد که در هررکعتی سوره حمد را یک بار و اخلاص را ۵ بار بخواند، خداوند هر حاجتی را که در آن شب می خواهد می دهد و اگر او را بدبخت آفریده باشد، پس خوشبخت قرار می‌دهد و اگر در همین سال بمیرد شهید از دنیا می‌رود. (همان، ص ۲۳۷)

نماز شب نوزدهم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب نوزدهم از ماه شعبان دو رکعت نماز بگزارد که در هررکعتی سوره حمد را یک بار و سوره مُلک را ۵ بار بخواند خداوند گناهان گذشته وآینده اش را می‌آمرزد و نمازهایی که بعد از آن می خواند را می پذیرد و اگر پدر و مادرش در آتش باشد، آن‌ها رااز آتش بیرون می‌آورد. (همان، ص ۲۳۷)

نماز شب بیستم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب بیستم ماه شعبان چهار رکعت نماز بگزارد که در هررکعتی سوره حمد را یک بار و سوره نصر را ۱۵ بار بخواند به خدایی که مرا بدرستی به پیامبری برانگیخت از دنیا نمی رود، مگر این که در خواب جای خود را در بهشت دیده و با فرشتگان مقرب محشور می‌شود. (همان،ص۲۳۸)

نماز شب بیست و یکم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب بیست و یکم از ماه شعبان هشت رکعت نماز بگزارد که در هر رکعتی سوره های حمد و اخلاص و فلق و ناس را بخواند، خداوند برای او به تعداد ستارگان آسمان حسنه نوشته و به تعداد آن درجات او را بالا می‌برد و به تعداد آن بدی‌های او را میزداید. (همان، ص ۲۳۸)

نماز شب بیست و دوم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب بیست و دوم ماه شعبان دورکعت نماز بگزارد که درهر رکعتی سوره های حمد و جحد ( کافرون ) را یک بار و اخلاص را ۱۵ بار بخواند، خداوند تعالی نام او را در نام های راستگویان می‌نویسد و در روز قیامت با گروه مرسلین می‌آید در حالی که او در پوشش خداوند تعالی است. (همان، ص ۲۳۸)

نماز شب بیست و سوم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب بیست و سوم شعبان سی رکعت نماز بگزارد که درآن سوره های حمد و زلزال را یک بار بخواند، خداوند تعالی غل و غش را از دل او می‌زداید و از کسانی استکه خداوند سینه‌اش را برای اسلام گشوده و او را در حالی بر می انگیزاند که صورتش به مانند ماه شب چهارده است. (همان، ص ۲۳۹)

نماز شب بیست و چهارم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب بیست و چهارم ماه شعبان دو رکعت نماز بگزارد که درهر رکعتی سوره حمد را یک بار و سوره نصر را ده بار بخواند، خداوند تعالی با آزادی او از جهنم رهایی از عذاب وعذاب قبر و حساب کوتاه و دیدار آدم و نوح و پیامبران و شفاعت ٬ اکرامش می‌کند. (همان، ص ۲۳۹)

نماز شب بیست و پنجم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب بیست و پنجم ماه شعبان ده رکعت نماز بگزارد که درهر رکعتی سوره حمد و تکاثر را یک بار بخواند، خداوند تعالی به او پاداش آمران به معروف و نهی کنندگان از منکر و ثواب هفتاد پیامبر عنایت می‌کند. (همان، ص ۲۳۹)

نماز شب بیست و ششم:رسول خدا صل الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب بیست و ششم از ماه شعبان ده رکعت نماز بگزارد که در هر رکعتی سوره حمد را یک بار و آیه «ءامَنَ الرّسول» را ده بار بخواند، خداوند تعالی او را از آفت‌های دنیا و آخرت سلامت می دارد و در روز قیامت خداوند تعالی شش نور به او عنایت می‌فرماید. (همان، ص ۲۴۰)

نماز شب بیست و هفتم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب بیست و هفتم ماه شعبان دو رکعت نماز بگزارد که درهر رکعتی سوره حمد را یک بار و سوره اعلی «سبح اسم ربک الاعلی» را ده بار بخواند، خداوندبرای او یک میلیون حسنه نوشته و یک میلیون بدی را از او رفع کرده و یک میلیون درجه او را بالا می برد و اورا با تاجی از نور می‌آراید. (همان، ص ۲۴۰)

نماز شب بیست و هشتم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب بیست و هشتم ماه شعبان چهار رکعت نماز بگزارد که در هر رکعتی سوره حمد و اخلاص و فلق و ناس را یک بار بخواند، خداوند تعالی او رادر حالی از قبر بر می‌انگیزاند که صورتش به مانند شب چهارده است و هراس های روز قیامت را از او دفع می‌کند. (همان،ص۲۴۱)

نماز شب بیست و نهم:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب بیست و نهم ماه شعبان ده رکعت نماز بگزارد که در هررکعتی سوره حمد را یک بار و سوره های تکاثر و فلق و ناس و اخلاص را ده مرتبه بخواند، خداوند تعالی پاداش کوشندگان را به او داده و میزانش سنگین و به او در حساب تخفیف داده می‌شود و ازصراط به سرعت برق می گذرد. (همان، ص ۲۴۱)

نماز شب سی ام:رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: کسی که در شب سی ام شعبان دو رکعت نمازبگزارد که در هر رکعتی بعد از «حمد» سوره «اعلی» را ده بار بخواند، پس از اتمام نیز بر پیامبر(ص) صد بار درود (صلوات)برساند، پس به خدایی که مرا به راستی به پیامبری برانگیخت، خداوند برای او یک میلیون شهر در بهشت جاودان بالا میبرد و اگر اهل آسمان‌ها و زمین برای شمارش پاداش او گرد آیند توانایی آن را نداشته و خداوند برای او هزار حاجت را برآورده می‌سازد. (همان، ص ۲۴۱)

***