مقالات

28 نوامبر, 2012

کد مطلب : 401

بیانات سلوکی شیخ عارف حضرت آیت الله کمیلی خراسانی (مدظله العالی) در سفر زیارتی عتبات عالیات

امام حسین(ع) و حجابهای هفت گانه

خون شهید ، انسان را شهید می کند . تربت شهید ، انسان را به فناء وا می دارد

بیانات سلوکی شیخ عارف حضرت آیت‌الله کمیلی خراسانی (مدظله‌العالی)

در سفر زیارتی عتبات عالیات سال ۱۳۸۹ شمسی در راه نجف به کربلا

امام حسین علیه‌السلام و حجاب‌های هفت‌گانه

قال الامام الصادق علیه‌السلام: ان حدیثنا صعب مستصعب لایحتمله الا نبی مرسل او ملک مقرب او مؤمن امتحن الله قلبه للایمان. امام صادق علیه‌السلام فرمودند: سخن ما اهل‌بیت بسیار سنگین است به همین علت، به‌جز پیامبر مرسل و فرشته مقرب و مؤمنی که قلب او را خداوند در ایمان و ولایت امتحان کرده است، کس دیگری درک نخواهد کرد.

فرموده‌اند: گفته‌های ما چه بسیار سنگین باشد مگر برای بنده‌ای که دلش را ریاضت داده باشد، دلش را خاشع و نورانی کرده باشد و از نظر توحید و ولایت در راه کمال باشد؛ که این کار هم نیاز به مجاهدت و سیروسلوک دارد که نفس را از حجاب‌ها پاک کند و آیات و احادیثی را که در معانی بلند واقع‌شده با قلب نورانی‌اش درک کند. اگر بخواهیم با دانش و آموزش معمولی بفهمیم خیلی سخت است، باید با مثل و تقریب ذهنی درک کنیم.

در روایت چنین آمده است که سجده بر تربت امام حسین علیه‌السلام هفت حجاب را می‌درد، یعنی باعث قبولی نماز می‌شود. نمازی که به آسمان‌ها بالا می‌رود. گاهی می‌خواهیم ظاهر مطلبی را بفهمیم و گاهی باطن آن را. ممکن است یک آیه یا حدیث تا هفتاد بطن معنی داشته باشد. کلام الملوک، ملوک الکلام. کلام بزرگان، بزرگ‌ترین کلمات هستند. اگر مطلبی را نفهمیدیم، باید بگوییم که من نفهمیدم. اگر بخواهیم کلام قرآن را درک کنیم به قوه‌ مدرکه ی بالاتری نیازمندیم. اگر باطن نورانی شد، درک‌های باطنی هم به‌مراتب بیشتر می‌شود.

دریدن حجاب‌های هفتگانه به‌وسیله تربت امام حسین علیه‌السلام رمز این راه است. تربت رمزی از شهادت و فنای فی الله است. کربلا با هیچ زمینی قابل‌مقایسه نیست. زمینی است که خون امام علیه‌السلام و شهدای عظیم الشان بر روی آن ریخته شده است. «خون شهید، انسان را شهید می‌کند.» تربت شهید، انسان را به فنا وا می‌دارد. مخصوصاً اگر سجده طولانی شود و از صاحب تربت استمداد بطلبی. از نور صاحب تربت یاری بخواهی، متوجه می‌شوی که رابطه‌ای از درون شما با صاحب تربت برقرار می‌شود. عرفای معظم می‌فرمایند: راه امام حسین علیه‌السلام در طریقت، راه میان‌بر است. در میان چهارده معصوم علیهم‌السلام نور امام حسین علیه‌السلام می‌درخشد. اولین و آخرین آن‌ها از حسین علیه‌السلام گفته‌اند. به شکلی اول ائمه حسین علیه‌السلام است، زیرا ائمه فرزندان او هستند. امام حسین علیه‌السلام در بین اهل‌البیت علیهم‌السلام خصائصی دارند که هیچ امامی ندارد. شیخ جعفر شوشتری (ره) در کتاب شریف الخصائص الحسینیه خصوصیات سیدالشهدا علیه‌السلام را ذکر کرده است. از موضوعاتی که فقط برای اباعبدالله علیه‌السلام آورده شده این‌ها هستند: ۱ – نسل ائمه معصومین علیهم‌السلام از امام حسین علیه‌السلام است. ۲ – شفای هر دردی در تربت ایشان قرارگرفته است. ۳ – استجابت دعا تحت قبه‌ی منوره ایشان. ۴ – زیارت کردن کربلا و مضجع شریف ایشان توسط انبیای عظام و اوصیای ایشان و ائمه معصومین و ملائکه الله سلام‌الله علیهم اجمعین.

از بزرگ باید حاجت بزرگ بخواهیم. آیا به مقصدهای بزرگ، به مقصدهای توحیدی و عرفانی، با تلاش مختصر خودت می‌توانی برسی؟ به حاجت‌های بالا و والا نگاه کن و آن‌ها را بخواه. چون‌که صد آید نود هم پیش ماست. شما صد را پیدا کن، پایینی‌ها را هم به دست خواهی آورد. هر چه در باطن خود بروی، لایه‌های نفست پاره می‌شود. باید این حجب از بین بروند. در نفس انسان، لایه‌هایی هست که وقتی لایه‌ی اولی کنار رفت لایه‌ دومی می‌آید و بعد لایه‌ سومی و همین‌طور لایه‌ها کنار می‌رود تا به آن سر مستتر برسد. اگر بخواهیم به آن سرّ برسیم باید این سرراهی‌ها و پیش افتاده‌ها از بین برود، پاره شود و مضمحل گردند تا به آن حقیقت برسیم. مثلاً شما می‌خواهید یک چاهی حفر کنید تا به آب برسید. همین‌طوری که به آب نمی‌رسید! چقدر باید خاک‌ها را برداری تا به عمق آن برسی. وقتی به چشمه رسیدی، چشمه خودش می‌جوشد. اینکه می‌فرماید: اگر کسی چهل صبح را با خلوص نیت برخیزد و برای خدا نماز و دعایی با خلوص بخواند یا نماز شبی اقامه کند اینجاست. چشمه‌ای در دلش باز می‌شود؛ و هنگامی‌که آن چشمه باز شد دیگر با آن پیشرفت می‌کند و فتوحاتی برایش حاصل می‌گردد.

معنای دیگر، روایتی است مشابه به همین روایت که من آن را جای دیگر خوانده‌ام و این‌طور است که: وقتی شما روی تربت امام حسین علیه‌السلام سجده کردی، اگر چشم باطنی تو قوی باشد می‌بینی که با آن چشم باطن به کجا رفتی. زیر هفت زمین را می‌بینی. می‌بینی که داخل هفت زمین رفتی. شما الآن روی زمین سجده کردی، روی زمین دنیا، روی زمین طبقه‌ی اول و به زیر هفت زمین رسیدی. آسمان هفت‌طبقه دارد و زمین هم هفت‌طبقه است. وقتی شما مُهرت را گذاشتی روی طبقه‌ اول زمین و تسبیح گفتی، ذکری گفتی، اگر خدا لطف کند زیر هفت‌طبقه را می‌بینی چه خبر است. این واقعیت است. زمین یک طبقه نیست، هفت‌طبقه است و در هر طبقه عوالم و موجوداتی هست. ما کجای این عوالم، قدرت و خلقت خدا را دیده‌ایم؟ در آسمان‌ها چه خبر است؟! در دریاها چه خبر است؟! در طبقات زیر زمین چه خبر است؟! کجا به این‌ها رسیده‌ایم؟! لذا اگر چشم دل و دیده‌ برزخی باز شود، سالک عوالمی از خلقت را سیر می‌کند و آن‌ها را رؤیت می‌کند. این‌ها در اثر استمداد از روح بزرگی مثل روح امام حسین علیه‌السلام است. چون شما وقتی روی خاک کربلا سجده می‌کنید، خاک یک سرّی دارد. باید به صاحب خاک معرفت داشته باشید. این خاک رمز است. از معرفت صاحب خاک، انسان به این مراتب می‌رسد. ان الحسین مصباح الهدی و سفینه النجاه. من رکبها فقد نجی و من تخلّف عنها فقد هلک.

از مرحوم قاضی (ره) نقل‌شده که ایشان زیاد از نجف به کربلا می‌آمدند و زیارت مکرر در مکرر می‌کردند. می‌آمدند در صحن امام حسین علیه‌السلام. داخل حرم که نمی‌شود طواف کرد. الآن زنانه مردانه شده و طواف ضریح مقدور نیست ولی از داخل صحن می‌شود زیارت کرد. از چهار طرف هم راه دارد. حالا بسته نیست اما ممکن است در آینده آن‌هم مسدود شود. کسی که بخواهد بزرگی را زیارت کند دور سرش می‌گردد، یکی که می‌خواهد صدقه سر کسی برود یا قربانی کسی شود دور او می‌گردد. دور هر بزرگی می‌توان هفت دور گردید. این طواف هفت شوط فقط مال خانه‌ کعبه نیست. از استاد ما سید هاشم حداد (ره) نقل می‌شود که ایشان وقتی به زیارت مزار بزرگی یا عارفی یا امامزاده‌ای هم می‌رفتند، هفت شوط دور آن می‌گردیدند. ظاهراً حضرت آقای قاضی (ره) هم همین‌طور بودند و ضریح امام حسین علیه‌السلام را دور می‌زدند. از بیرون هم طواف می‌کردند و در وجب‌به‌وجب و گـُـله به گله‌ صحن مطهر نماز و دعا خوانده‌اند. ایشان خیلی اهل تعبد و اهل دعا بودند. کلاً سالک این‌طور است. وقتی روحیه لطیف شد، وقتی خمیره الهی شد، دوست دارد همه‌اش نماز بخواند، قرآن بخواند، نهج‌البلاغه بخواند، حرف خدا بزند. اگر حرف غیر خدا را پیش او بزنی ناراحت می‌شود.

نقل است مرحوم قاضی (ره) آمده بودند داخل قهوه‌خانه‌ای و چای می‌نوشیدند. مرحوم آقای حداد (ره) ایشان را می‌بینند و می‌گویند شما چرا به قهوه‌خانه آمده‌اید؟ مرحوم قاضی (ره) فرموده بودند: از راه رسیده‌ام و آمده‌ام یک چای بنوشم تا رفع خستگی شود و بانشاط به حرم سیدالشهدا علیه‌السلام بروم. آقای حداد (ره) ایشان را به منزل خودشان دعوت می‌کنند. مسجدی هم سر کوچه‌شان بود و در آنجا دکه‌ای بود که باهم می‌نشستند و خیلی گفتگو داشتند.

زمین کربلا زمینی است که از درودیوار آن نورانیت می‌بارد. این زمین قبل از ولادت امام حسین علیه‌السلام وعده الهی بوده. در روایات آمده است که یک روز، زمین کعبه به خودش بالید و گفت: مثل من کجاست که مردم از همه جای دنیا برای حج می‌آیند و مرا زیارت می‌کنند؟ زمین کربلا جواب داد که: به خودت نبال که زمین کربلا را خداوند بر همه‌ اراضی برتری داده است. زمینی است که حسین علیه‌السلام می‌آید و خون پاکش در آن ریخته می‌شود. در روایات آمده و حتماً شنیده‌اید که تعدادی از انبیای گذشته، پایشان به کربلا که می‌رسید، خدا می‌خواست که اثری از این زمین را ببینند. مثلاً درباره حضرت ابراهیم خلیل‌الرحمن علیه‌السلام می‌گویند: روزی سوار بر اسبش بود که از زمین کربلا عبور کرد. پای خودش یا اسبش به سنگی برخورد می‌کند و زخمی می‌شود. می‌گوید: خدایا ً این‌همه راه رفتم خونی نبود، چرا در این سرزمین خون ریخته شد؟ جواب می‌آید: این زمینی است که امام حسین علیه‌السلام اینجا می‌آید و خونش ریخته می‌شود. خواستیم به تو هم از این زمین چیزی رسیده باشد. شما مقام ابراهیم علیه‌السلام را در مسجد سهلِ و کوفه زیارت کردید. پس انبیاء در این منطقه بوده‌اند. همین‌طور راجع به حضرت اسماعیل علیه‌السلام می‌گویند که گله‌ای گوسفند را از این منطقه عبور می‌داد. در کنار شط فرات هر کاری می‌کند گله آب نمی‌خورند. می‌گوید: خدایا! این حیوانات تشنه چرا آب نمی‌خورند؟ ندا می‌رسد که: این آب فرات کرب و بلاست. اینجا تشنگانی می‌آیند و شهید می‌شوند. روایات زیادی وجود دارد. خاصیت این زمین به این شکل است. ما نباید ناراحت شویم. می‌گویند اگر ضایعه و مصیبتی دیدید، پولی، مالی از شما گم شد نشانه‌ قبولی زیارت است. ولی بعضی‌ این اتفاقات را به فال بد می‌گیرند که برداشت صحیحی نیست. مخصوصاً زمین کربلا حزن‌آور است. در روایت آمده که در کربلا نباید سیر آب خورد، سیر غذا خورد. هرچه بتواند خودش را محزون نگه دارد و در هر حال با توجه باشد. خدا را قسم می‌دهیم به‌حق حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام که به ما نور معرفتش را عطا کند و به ما توجه به باطن را بدهد تا بتوانیم در این دو سه روزی که وقتمان محدود است فیض ببریم.

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته

قابل ذکر است بعد از فرمایشات حضرت استاد سلمه الله در راه کربلای معلی، در مراجعت به سمت ایران، مقدار زیادی از پول همه‌ رفقا که یکجا قرارگرفته بود مفقود شد. اللهم تقبل صلاتنا و دعائنا و زیارتنا بحق الحسین علیه السلام و الرزقنا زیارته و شفاعته فی الدنیا و الآخره یا ارحم الراحمین.

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=401

مطالب مشابه

اشتباه در نماز عید فطر فرقه نعمت‌اللهی گنابادیه

جنایتی داعش‌گونه در غائله گلستان هفتم

نقد سجده بر قطب

نقدی بر کثرت‌گرایی صوفیان

اصول سیر و سلوک چیست؟

هفت آفت حرص در کلام حضرت امام صادق (ع)

مقدمات سعادت در دنیا و آخرت

از عزیمت آیت الله کمیلی خراسانی به لبنان تا تشکیل جلسات عرفانی

شرح کتاب مصباح الشریعه: آثار و فواید روزه

از جمله دستورات بیست و پنج گانه سلوکی: محافظت بر روزه ماه رمضان

نظرات

کلام استاد

کلیپ صوتی

زیارت و دیدار حضرت صاحب الزمان (عج)

ویژه نامه

امام رضا علیه السلام، نماد فضیلت‌ها

تقویم سلوکی

اعمال ماه ذی القعده

مناسبات ماه ذی القعده

ماه ذى القعده ، نخستین ماه ازماههاى حرام است که در آنها جنگ، حتّى با دشمنان اسلام حرام است; مگر این که جنگ برمسلمین تحمیل شود (سه ماه دیگر از ماههاى حرام، ذى الحجّه، محرّم و رجب است) آتش بس در این چهار ماه وسیله اى براى آرامش جامعه و توفیق براى حجّ وعبادت، حلّ مشکلات اقتصادى و بازنگرى در امر جنگ و یافتن نقطه پایان براى آن و سپس مرهم نهادن بر زخم هاى جانکاه ناشى از آن است. ماهى است که زوّار خانه خدا از اطراف و اکنافِ جهان به سوى خانه خدا حرکت مى کنند، گروهى به مدینه مى روند و قبر پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) و قبور ائمّه هدى(علیهم السلام) را زیارت مى کنند و آثار تاریخى که در جاى جاى این خاستگاه اسلامى وجود دارد را مى بینند و غرق لذّات روحانى مى شوند (هرچند نابخردان و جاهلان، بسیارى از این آثار عظیم و گرانقدر را از میان برده اند) گروه دیگرى راهى مکّه مى شوند و با انجام مناسک «عمره تمتّع» در انتظار مراسم بزرگ عبادى سیاسى حج مى نشینند و با طواف کعبه و شرکت درصفوف پرشکوه جماعت، روح و جانشان را تازه مى کنند . سیّد بن طاووس در فضیلت این ماه مى گوید: «ماه ذى القعده ماهى است که به هنگام شدّت و گرفتارى، زمان خوبى براى دعاست، و براى رفع ظلم و ستم و دعا بر ضد ظالم مؤثّر است. همچنین مى گوید: «این ماه «ماه اجابت دعاها» نامیده شده است; لذا باید اوقاتش را غنیمت شمرد و در آن روزه حاجت گرفت.