ذکر یونسیه

نکاتی از داستان حضرت یونس (ع)

ذکر یونسیه از اذکار مشهور و مؤثر است که می‌گویند، به خاطر حضرت یونس (علیه السلام) بوده که در شکم ماهی مدام این ذکر را می‌گفت تا خدا از ظلمت دریا و شکم ماهی او را نجات داد.

نکاتی از داستان حضرت یونس (ع)

ذکر یونسیه از اذکار مشهور و مؤثر است که می‌گویند، به خاطر حضرت یونس (علیه السلام) بوده که در شکم ماهی مدام این ذکر را می‌گفت تا خدا از ظلمت دریا و شکم ماهی او را نجات داد. در قرآن خداوند می فرماید:
فَلَوْلا کانَتْ قَرْیَهٌ امَنَتْ فَنَفَعَها ایمانُها اِلاَّ قَوْمَ یُونُسَ لَمَّا امَنُوا کَشَفْنا عَنْهُمْ عَذابَ الْخِزْىِ فِى الْحَیوهِ الدُّنْیا وَمَتَّعْناهُمْ اِلى حینٍ. ( یونس ۹۸)
می فرماید؛ جز قوم یونس (قوم دیگری) نداریم که عذاب بیاید و بعد هم برطرف شود.

می‌دانید توبه‌ انسان وقتی به درد می‌خورد که بوسیله‌ عذاب یا غیر عذاب از دنیا نرفته باشد، و تا از دنیا نرفته است می‌تواند به طرف خدا بیاید و توبه کند.
ولی این یک معجزه بود که روبیل، مومن این قوم، بماند و آنها را نصیحت کند و وادار کند که بیایند به طرف خدا و توبه‌شان به درد بخورد؛ (چون) عذاب تا بالای سرشان آمد.

حتی قبل از عذاب، هشدار و مقدمه‌ عذاب آمد، مقدمه این بود که یک باد عجیب و غریبی آمد، همه‌ منطقه‌ عذاب را گرفت و همه آن را دیدند، ولی هنوز آن عذاب اصلی که باید می‌آمد تا اینها را از بین ببرد نیامده بود، و اینها تقریبا صدهزار نفر جمعیت بودند، حتی تعداد جمعیت بیشتری هم گفته‌اند به حرف آن مؤمن گوش دادند، و توبه کردند و آمدند حیوانات را از بچه‌هایشان، و همین طور مادران را از بچه‌هایشان جدا کردند و همه به سروصدا و ناله درآمدند تا اینکه خداوند به ملائکه و اسرافیل دستور داد عذاب را بردارند و آنها هم عذاب را بردند به سمت کوه‌ها و اینگونه الحمدلله این قوم سالم ماندند.

در مورد خود حضرت یونس آمده؛ وقتی یونس بن متی (علیه السلام) پیغمبر این قوم شد عمرش سی سال بود که از طرف خدا مامور شد ولی در میان پیغمبران او را حدت می‌گرفت یعنی از بین بقیه‌ پیغمبران، او گاهی عصبی می‌شد، و خیلی صبرش کم بود و مدارایش با مردم کم بود. بر خلاف پیغمبر اسلام (صلی‌الله علیه‌وآله) که خودش فرمود: هیچ پیغمبری مثل من (اذیت) قومش را تحمل نکرد. پیغمبر اسلام این همه اذیت تحمل کرد ولی قومش را یک نفرین نکرد.

ابوجهل شکمبه‌ شتر را در حال سجود روی سر پیغمبر می‌اندازد، یک همچنین رفتارها و اذیت‌ها پیامبر اسلام را می‌کردند، پیشانی‌اش را شکستند و… .ولی (ایشان) نیامد مثل حضرت یونس برای قومش طلب عذاب کند یا نفرین کند. لذا رفتن به شکم ماهی برای حضرت یونس یک تنبیه بود.

نکته مهم دیگر که می توان از داستان حضرت یونس برداشت کنیم؛ اینکه چقدر خداوند ارحم الراحمین است. از مهربانی مادر به فرزندش، خداوند مهربان‌تر است. این از مهربانی خدا بود که دستور داد عذاب بر طرف شود تا اینها معذب نشوند. ما چنین خدایی داریم. ما چقدر درباره‌ مهربانی خدا فکر کرده‌ایم؟؟؟
فاستجبنا له؛ اجابت کردیم. این هم مهربانی خدا را نشان می‌دهد .درست است که پیغمبرش را تنبیه کرد ولی باز پیغمبرش را از شکم ماهی بیرون آورد و قومش را هم از عذاب نجات داد.

در مورد بازگشت حضرت یونس به سوی قومش در تفسیر عیاشی جلد ۲ صفحه ی ۱۲۹ از امام باقر (علیه السلام) روایت شده که فرمود: “رجع یونس الی قومه فاخبرهم ان الله اوحی الیه انه منزل العذاب علیکم یوم الاربعا فی شوال فی وسط الشهر بعد طلوع الشمس“.
البته این رجوع یونس به قومش زمانی است که با طلموخا، وقتی از قومش دور شدند خداوند فرمود: “برو به اینها (قومت) خبر بده که روز چهارشنبه پانزدهم ماه شوال بعد از طلوع آفتاب این عذاب خواهد آمد.”
ولی (قوم یونس) تکذیب کردند چون ایمان نیاورده بودند و حضرت را از آن قریه بیرون کردند.

وقتی حضرت یونس به روبیل گفته بودند که چنین عذابی هست، روبیل گفت: با ما همینجا باش اینها هدایت می‌شوند. ولی یونس گوش نداد و با طلمیخا بیرون رفت.
عذاب که رفع شد هم طلمیخا و هم یونس (ع) گفتند که ما چگونه برگردیم؟ چون ما گفته بودیم عذاب می‌آید و از خدا مطالبه‌ آن را داشتیم ولی حرف روبیل پیش رفته بود.

(روبیل) به آنها (قوم یونس) گفته بود از خداوند بخواهید و آنها هم خواستند و خدا هم صداقت آنها را دید. رفعوا الی السماء رؤسهم؛ یعنی سرهایشان را بلند کردند به سوی آسمان، البته این وقتی بود که طوفان زرد رنگی را که از طرف مشرق آمده بود اینها کاملا احساس کردند و استغفار کردند که در قرآن و تفاسیرش آمده گفتند؛

رَبَّنَا ظَلَمْنَا أنفُسَنَا وَ کَذَّبْنَا نَبِیَّکَ وَ تُبْنَا إِلَیْکَ مِنْ ذُنُوبِنَا، وَ إِنْ لَم تَغْفِرْ لَنَا وَ تَرْحَمْنَا لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِینَ الْمُعَذَّبِینَ فَاقْبَلْ تَوْبَتَنَا وَ ارْحَمْنَا یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ (تفسیر عیاشی، جلد ۲، ص ۱۳۳)
خدایا ما ظلم به خودمان کردیم، پیغمبر تو را تکذیب کردیم، ما از گناهانمان طلب مغفرت می کنیم، اگر تو ما را نیامرزی و رحم نکنی ما از زیانکارانیم، قبول کن توبه‌ ما را ای مهربان ترین مهربانان.
حال ما از این داستان می‌خواهیم این پند را بگیریم که ما هم اگر به سوی خدا برویم، مخصوصا در این چله به سوی خدا برویم و همان تضرع و زاری که خود حضرت یونس کرد؛ به همان ترتیب گریه کنیم و به سوی خدا، خدا هم نظر می‌کند و می‌بخشد ما را و می‌برد پیش خودش که ان شاءالله از عارفان بالله خواهیم شد.

این داستان یک شاهد زنده‌ هست که قوم یونس با آن همه کفرشان و با اینکه پیغمبرشان را از خودشان راندند ولی خدا به آنها رحم کرد، آن وقت می‌شود به ما رحم نکند؟؟؟

نکته‌ دیگر اینکه بعضی اذکار مثل “لا حَوْلَ وَلا قُوَّهَ اِلاّ بِاللهِ الْعَلِىِّ الْعَظیمِ” نتیجه‌اش گفته نشده، اما بعضی اذکار و آیات هست که پشت سرشان (نتیجه‌اش را هم گفته). مثلا؛ “حَسْبُنَا اللهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ فَانقَلَبُواْ بِنِعْمَهٍ مِّنَ اللهِ وَفَضْلٍ لَّمْ یَمْسَسْهُمْ سُوءٌ“، که وقتی “حَسْبُنَا اللهُ وَنِعْمَ الْوَکِیلُ” را می‌گویند، خدا هم اینها را در دریایی از نعمت می‌اندازد و سوء و گرفتاری را از آنها برطرف می‌کند.

و یا “افوض امری الی الله ان الله بصیر بالعباد” که دنباله‌اش می‌آید “فوقاه الله سیئات ما مکروا“. اگر این آیه را کسی بگوید خدا او را از مکر دشمن حفظ می‌کند.
و ذکر شریف؛ “لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین“در ادامه دارد “فستجبنا له و نجیناه من الغم و کذلک ننجی المؤمنین” او را از هم و غم نجات می‌دهیم و همه‌ مومنین را اینگونه نجات می‌دهیم.

بنابراین اینگونه ذکرها که دنباله‌اش هم هست، اینها را باید ذاکر توجه کند که ذکر که می‌گوید، اگر صدق و صفا باشد حتما یک نتیجه و اثری خواهد گذاشت چون خدا وعده داده است و می‌فرماید:”فاستجبنا له“.

نکته‌ای دیگر که لازم است اینکه در این چلّه‌ منسوب به مرحوم بیدآبادی چون بدون عدد و زمان و مکان است ما نباید مسامحه کاری کنیم و حالا هر چه قدر شد بگوییم. نه! اصل و مبانی این چله این است که ما بیشتر بگوییم. اگر می‌بینید مسامحه کاری می‌کنید، ما می‌گوییم بنشینید در چند وعده‌ سحر و صبح و عصر و… در هر بار ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ تا بگویید در روز لااقل ۱۵۰۰ تا باید بشود. حتی در رختخواب، در راه رفتن و نشستن و همه‌ حالات. در هر حالی باید بگوییم؛ مخصوصا که ما اربعینیات دیگری هم داریم و اینها هم به همین حالت است و اگر آنها را هم توجه نکنیم و نگوییم، هیچ اثری برای خودمان نخواهیم دید.
اگر ما ملتزم شویم و خود را متعهد به این ذکر بدانیم، می‌توانیم از فواید این ذکر برخوردار شویم.

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=4286