29 ژوئن, 2018

کد مطلب : 19823

ارسال صوت+ متن بیانات (شرح فراز اول دعای تسبیحات)

بیانات استاد معظم حضرت آیت الله کمیلی خراسانی حفظه الله در شرح دعای تسبیحات

تسبیح یعنی خداوند آنچنان بزرگ و با عظمت است که قابل توصیف نیست و از تمامی نواقص و هر آنچه که شایسته کبریاء و عظمتش نیست منزه است.

بیانات استاد معظم حضرت آیت الله کمیلی خراسانی حفظه الله در شرح فراز اول دعای تسبیحات

دانلود صوت بیانات آیت الله کمیلی در شرح دعای تسبیحات

تاریخ سخنرانی: ۱۳۹۷/۰۳/۱۰

مدت زمان سخنرانی: ۰۰:۲۳:۴۲

حجم فایل: ۵٫۴۲ مگابایت

متن عربی فراز اول دعای تسبیحات:

سُبْحَانَ اللَّهِ بَارِئِ النَّسَمِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُصَوِّرِ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ الْأَزْوَاجِ کُلِّهَا سُبْحَانَ اللَّهِ جَاعِلِ الظُّلُمَاتِ وَ النُّورِ سُبْحَانَ اللَّهِ فَالِقِ الْحَبِّ وَ النَّوَى سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ کُلِّ شَیْ ءٍ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ مَا یُرَى وَ مَا لا یُرَى سُبْحَانَ اللَّهِ مِدَادَ کَلِمَاتِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ سُبْحَانَ اللَّهِ السَّمِیعِ الَّذِی لَیْسَ شَیْ ءٌ أَسْمَعَ مِنْهُ یَسْمَعُ مِنْ فَوْقِ عَرْشِهِ مَا تَحْتَ سَبْعِ أَرَضِینَ وَ یَسْمَعُ مَا فِی ظُلُمَاتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ یَسْمَعُ الْأَنِینَ وَ الشَّکْوَى وَ یَسْمَعُ السِّرَّ وَ أَخْفَى وَ یَسْمَعُ وَسَاوِسَ الصُّدُورِ وَ یَعْلَمُ خَائِنَهَ الْأَعْیُنِ وَ مَا تُخْفِی الصُّدُورُ وَ لا یُصِمُّ سَمْعَهُ صَوْتٌ

متن فارسی: منزه است خدا آفریننده هر تنفس کننده، منزّه است خداى صورتگر، منزّه است خداى آفریننده همه جفت ها، منزّه است خداى قرار دهنده تاریکی ها و نور، منزّه است خداى شکافنده دانه و هسته، منزّه است خدای پدید آورنده هر چیز، منزّه است خداى آفریننده آنچه دیده مى شود و آنچه دیده نمی شود، منزّه است خداى به امتداد کلمات بى پایانش، منزّه است خدای پروردگار جهانیان، منزّه است خداى شنوا، که هیچکس شنواتر از او نیست، از بالای عرشش می شنود آنچه زیر هفت زمین است، و مى شنود آنچه در تاریکی هاى خشکى و دریاست، و مى شنود ناله ها و شکوه ها را، و مى شنود پنهان و پنهان تر را، و می شود وسوسه هاى نهان در سینه ها را، و شنوایى اش را هیچ صدایى کر نکند.

متن بیانات استاد معظم حضرت آیت الله کمیلی خراسانی حفظه الله در شرح فراز اول دعای تسبیحات

بسم الله رحمن الرحیم و به نستعین و صلی الله علی محمد و آله طاهرین

علت تسبیح خداوند و مفهوم آن

دعای شریف تسبیحات مشتمل بر ده بخش و هر بخشی شامل ده سبحان الله است؛ همانند دعای جوشن کبیر که شامل صد فراز و هر فرازی شامل ده نام خدا است. سبحان الله در کنار لا اله الا الله، الحمدالله و الله اکبر گفته می‌شود. همانطوری که خداوند را به بزرگی یاد می‌کنید؛ همانطوری که عبارت خدایی جزء خدای یگانه نیست را می‌گوئید؛ همانطوری که خدا را ستایش می‌کنید؛ می‌بایست خداوند را بابت مطاعی که به شما داده است تسبیح بگوئید. تسبیح یعنی خداوند آنچنان بزرگ و با عظمت است که قابل توصیف نیست و از تمامی نواقص و هر آنچه که شایسته کبریاء و عظمتش نیست منزه است. لذا آغاز جملات دعای تسبیحات با سبحان الله، نشان دهنده عظمت پروردگار است. برای متوجه شدن این مطلب که هیچ نقص و ذره‌ایی از نواقص به دامان کبریائی خداوند نمی‌رسد می‌بایست یک به یک صفات عظمت و قدرت خداوند را بدانید. حرف‌های بسیاری در مورد خداوند از سوی منافقین و کفار و … گفته شده است که در قران به آن‌ها اشاره شده است. مثلاً عده‌ای برای خداوند فرزند قائل شده‌اند و یا گروهی ملائکه را دختر خداوند خوانده‌اند و شک و شبه‌هایی کرده‌اند. این حرف‌های بی معنی زمانی برای ما مسلم می شود که نسبت به خداوند شناخت و معرفتی داشته باشیم. در واقع آنچه که در این دعای تسبیحات خوانده می‌شود بیانگر معارف الهی است.

«سُبْحَانَ اللَّهِ بَارِئِ النَّسَمِ»:

نَسَم جمع نَسَمِه است؛ نسمه قبیله و طایفه‌ایی است که در هر قومی هست. مثلاً نسمه‌های مختلفی در انسان، جن، ملائکه و اشیاء وجود دارد. مجموعه‌های موجود در زیست شناسی و زندگانی دنیا را چه کسی آفریده و به آن‌ها زاد و ولد داده است؟ چه کسی جز خداوند می‌تواند آن‌ها را تکوین کند! خود به خود که به وجود نیامده‌اند! باید دست قدرتمندی آن‌ها را به وجود آورده باشد.

«سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُصَوِّرِ»:

پاک و منزه است خداوندی که تصاویر گوناگون دارد. اگر مادری هفتاد تا دو قلو بزاید -که گفته شده حضرت حوا هفتاد شکم می‌زائید- ولی با وجود تشابه بین دو قلوها، یک نشانه‌ای وجود دارد. چون خداوند در قرآن می‌فرمایند: «وَمِنْ آیَاتِهِ وَاخْتِلَافُ أَلْسِنَتِکُمْ وَأَلْوَانِکُمْ »، اگر تفاوت در زبان، رنگ و صدا نبود و همه یک شکل بودند نمی‌توانستیم در این نظام خلقت زندگی کنیم. خداوند برای بندگان، موجودات و مخلوقاتش تصاویر مختلفی را قرار داده است تا یکدیگر را بشناسند و امورات و معیشتشان بگذرد.

«سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ الْأَزْوَاجِ کُلِّهَا»:

تمامی جفت‌ها یعنی این نر و ماده‌گی در عالم طبیعت که در تمامی گیاهان، درختان، حیوانات، انسان‌ها و جن وجود دارد به دست قدرتمند خداوند آفریده شده است.

«سُبْحَانَ اللَّهِ جَاعِلِ الظُّلُمَاتِ وَ النُّور»:

خداوند هم ظلمت و تاریکی و هم روشنائی دارد. در قرآن آمده که اگر خدا می‌خواست تمامی شب‌های دنیا را روشن می‌گذاشت و شبی نیز در کار نبود؛ پس بشر چگونه می‌خواست آسایش کند؟ با فرا رسیدن شب انسان سکون و آرامش پیدا می‌کند و به خواب می‌رود. حتی پرندگان نیز اول مغرب لانه‌هایشان را پیدا می‌کنند و به داخل آن‌ها می‌روند. پس خدا هم «ظلمت و تاریکی» و هم «نور و روشنایی» دارد و هر دو برای زیست بشر لازم است.

«سُبْحَانَ اللَّهِ فَالِقِ الْحَبِّ وَ النَّوَى»:

خداوند بذرهای زراعت و کشاورزی را آفریده است. حال ممکن است کشاورزی بذری را در زیر زمین قرار دهد و آن را آبیاری کند؛ سپس این بذر، بذرهائی را تولید کند اما بسیار روشن است که اولین بذر همانند انسان و آدم اول بدست خداوند آفریده شده است. البته قدرت‌های دیگر نیز از خداوند است.

«سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ کُلِّ شَیْ ءٍ»:

ابتدا بر روی موجودات خاصی دست می‌گذارید و می‌گوئید که خداوند آن‌ها را آفریده است. پس از نام بردن تعدادی از آن‌ها اقرار می‌کنید که قادر به شمارش تمامی آن‌ها نیستید. هر آنچه که در دنیا و در آسمان و زمین و ما سوی الله قرار دارد آفریده خداوند است.

«سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ مَا یُرَى وَ مَا لا یُرَى»:

بخشی از مخلوقات خداوند با چشم دیده می‌شوند؛ بسیاری از اشیاء و ابزار این دنیا قابل کشف و رؤیت است. اما خداوند به همین اندازه نیز مخلوقاتی دارد که شما قادر به دیدن آن‌ها نیستید. پس «ما یُری» مخلوقاتی هستند که قابل رؤیت و «ما لا یری»، مخلوقاتی هستند که وجود خارجی دارند اما قابل رؤیت نیستند.

«سُبْحَانَ اللَّهِ مِدَادَ کَلِمَاتِهِ»:

این کلمات الفاضی که تصور می‌کنیم نیست. این‌که خداوند چندین کلمه دارد به مفهوم آن است که خداوند چندین لفظ و گفته دارد؟ خیر منظور از کلمات خداوند، کلمات تکوینی خداوند است. همانند آن «کن فیکون» است که اگر بگوید بشود، می‌شود. لذا «مداد کلماته»، یعنی تمامی کلمات تکوینی که خداوند به آن‌ها کن گفته و موجود شده‌اند، مددهای الهی در این دنیا هستند و خداوند چیزی را بدون حکمت خلق نکرده است.

«سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ»:

خداوندی را سپاس که پروردگار همه عوالم است. به عنوان مثال خداوند به وجود آورنده عوالم طبیعت، مثال و حقیقت است. پروردگار تمامی عوالم حیوانات، طیور، آسمان‌ها و زمین‌ها همچنین عوالم برزخ و قیامت خداوند است.

«سُبْحَانَ اللَّهِ السَّمِیعِ الَّذِی لَیْسَ شَیْ ءٌ أَسْمَعَ مِنْهُ یَسْمَعُ مِنْ فَوْقِ عَرْشِهِ مَا تَحْتَ سَبْعِ أَرَضِینَ وَ یَسْمَعُ مَا فِی ظُلُمَاتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ یَسْمَعُ الْأَنِینَ وَ الشَّکْوَى وَ یَسْمَعُ السِّرَّ وَ أَخْفَى وَ یَسْمَعُ وَسَاوِسَ الصُّدُورِ وَ لا یُصِمُّ سَمْعَهُ صَوْتٌ»:

آخرین تسبیح از تسبیحات ده گانه مربوط به یکی از اسماء الهی با نام السمیع به مفهوم شنوا است. یکی از اسماء خداوند نیز البصیر به مفهوم بینا است؛ قوه شنوائی و بینائی خداوند همانند ما نیست. گوش به منزله دستگاه و ابزاری است که به وسیله آن قادر به شنیدن هستیم یا چشم در حکم وسیله‌ای است که توسط آن قادر به دیدن هستیم. خداوند مانند ما برای دیدن و شنیدن به ابزاری نیاز ندارد. شنوائی خداوند محدود نیست؛ اگر شنوائی انسان محدود به یک مسافتی است و فقط قادر به شنیدن حرف یکی دو نفر است و یا در یک محیط شلوغ توانائی شنیدن حرف هیچ کسی را ندارد ولی آیا خدا نیز اینگونه است؟ خداوندی که پروردگار جهانیان است باید به همه جا نفوذ داشته باشد و بتواند صدای همه را بشنود و به همه پاسخ بدهد. لذا وقتی در این دعا گفته می‌شود که ای خدای شنوائی که می‌شنوی و در این دنیای گسترده فردی همانند تو سمیع نیست؛ آنقدری که تو می‌شنوی هیچ چیزی از تو شنواتر نیست چرا؟ چون تو از بالای عرش قدرتت در آسمان‌ها می‌توانی صدای تمامی موجودات در زیر هفت زمین را بشنوی. زمین مثل آسمان هفت طبقه دارد و زمین‌ها روی آب هستند؛ حال اگر مورچه و یا موجود زنده‌ای در پایین‌ترین نقطه حرکت کند، خداوند صدایش را می‌شنود چون خدایش است و رزق و روزی و نشر و نموش بدست او است.

«وَ یَسْمَعُ مَا فِی ظُلُمَاتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ»:

اگر موجود زنده‌‌ای در هر کجای خشکی‌ ولو آن که کسی قادر به دیدنش در تاریکی نباشد و نیز در قعر دریا و در ظلمات و تاریکی‌ دریا خداوند را تسبیح و ذکر کند، خداوند صدایش را می‌شنود.

«وَ یَسْمَعُ الْأَنِینَ وَ الشَّکْوَى»:

«أَنِینَ» به مفهوم آه و ناله‌ها است؛ «شَّکْوَى»، شکایت‌ها و درد دل‌هائی است که هرکس با خدای خودش دارد؛ که آن را فقط به بشر نمی‌توان اطلاق نمود چون خداوند بجز بشر نیز مخلوقات بسیاری دارد. هرکسی هر بلایی بر سرش بیاید و خدا را صدا بزند، خدا صدایش را می‌شنود؛ هرکس ناله‌ایی بکند خداوند صدایش را می‌شنود.

«وَ یَسْمَعُ السِّرَّ وَ أَخْفَى»:

خداوند در ته دلتان آن سر مستسر و آن اخفی از سرّ را می‌شنود. در قلب ما یک چیزی تحت عنوان ستر و ظاهر قلب است که اگر در آن فرو برویم باطنی بعد از باطنی است که به آن غیوبات هفتگانه گفته می‌شود.خداوند به همه این‌ها اشراف دارد. اگر شما حاجتتان را به زبان نیاورید و فقط نیت کنید که گاهی این نیت را بسیار نزدیک می‌آورید و گاهی نیز بسیار دور است. گاهی نیت‌های انسان انگیزه بسیار دوری است ولی باز هم خداوند نسبت به آن اطلاع پیدا می‌کند. لذا گفته‌اند که در انجام غسل و وضو داعی و انگیزه کافی است؛ یعنی اگر از شما پرسش کنند که در حال انجام چه کاری هستید همین که بگوئید در حال گرفتن وضو هستم کفایت می‌کند. لزومی به گفتن زبانی نیست چون خداوند از باطن شما آگاه است. در این قسمت دامنه گستردگی سمیعیت و احاطه داشتن خداوند بیان شد.

«یَسْمَعُ وَسَاوِسَ الصُّدُور»:

خداوند حتی وسوسه‌های پنهانی در سینه شما را می‌شنود. اگر یک خطور ذهنی اعم از خوب و بد در افکارتان پیدا شود و اگر شیطان بخواهد در شما وسوسه‌ای ایجاد کند باز هم خداوند از آن مطلع خواهد بود.

«وَ لا یُصِمُّ سَمْعَهُ صَوْتٌ»:

از قدرت شنوائی خداوند آن است که گوش ما در صورت زیاد شدن صدا، کر می‌شود. گاهی انسان به علت ضعف گوش مجبور به وارد کردن پنبه‌ای در گوش است تا صدای بلندگو باعث آزارش نشود. خداوند صدای مورچه‌ای را که در شب سیاه بر روی سنگ سیاهی حرکت می‌کند و همچنین صداهای بلند نفخ صور را می‌شنود. لذا تفاوتی بین این دو برای خداوند نیست. علت گفتن این مطالب در دعا، نزدیک شدن به خداوند و شناخت خداوند با این صفات است تا اگر دعا کردیم، دعایمان از روی معرفت باشد.

دعای تسبیحات (تسبیحات و صلوات هر روز ماه رمضان در کتاب مفاتیح الجنان)

(۱) سُبْحَانَ اللَّهِ بَارِئِ النَّسَمِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُصَوِّرِ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ الْأَزْوَاجِ کُلِّهَا سُبْحَانَ اللَّهِ جَاعِلِ الظُّلُمَاتِ وَ النُّورِ سُبْحَانَ اللَّهِ فَالِقِ الْحَبِّ وَ النَّوَى سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ کُلِّ شَیْ ءٍ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ مَا یُرَى وَ مَا لا یُرَى سُبْحَانَ اللَّهِ مِدَادَ کَلِمَاتِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ سُبْحَانَ اللَّهِ السَّمِیعِ الَّذِی لَیْسَ شَیْ ءٌ أَسْمَعَ مِنْهُ یَسْمَعُ مِنْ فَوْقِ عَرْشِهِ مَا تَحْتَ سَبْعِ أَرَضِینَ وَ یَسْمَعُ مَا فِی ظُلُمَاتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ یَسْمَعُ الْأَنِینَ وَ الشَّکْوَى وَ یَسْمَعُ السِّرَّ وَ أَخْفَى وَ یَسْمَعُ وَسَاوِسَ الصُّدُورِ وَ یَعْلَمُ خَائِنَهَ الْأَعْیُنِ وَ مَا تُخْفِی الصُّدُورُ وَ لا یُصِمُّ سَمْعَهُ صَوْتٌ.

(۱) منزه ه است خدا آفریننده هر تنفس کننده، منزّه است خداى صورتگر، منزّه است خداى آفریننده همه جفت ها، منزّه است خداى قراردهنده تاریکی ها و نور، منزّه است خداى شکافنده دانه و هسته، منزّه است خدای پدیدآورنده هر چیز، منزّه است خداى آفریننده آنچه دیده مى شود و آنچه دیده نمی شود، منزّه است خداى به امتداد کلمات بى پایانش منزّه است خدا پروردگار جهانیان، منزّه است خداى شنوا، که هیچکس شنواتر از او نیست، از بالای عرشش می شنود آنچه زیر هفت زمین است، و مى شنود آنچه در تاریکی هاى خشکى و دریاست، و مى شنود ناله ها و شکوه ها را، و مى شنود پنهان و پنهان تر را، و می شود وسوسه هاى نهان در سینه ها را، و شنوایى اش را هیچ صدایى کر نکند.

(۲) سُبْحَانَ اللَّهِ بَارِئِ النَّسَمِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُصَوِّرِ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ الْأَزْوَاجِ کُلِّهَا سُبْحَانَ اللَّهِ جَاعِلِ الظُّلُمَاتِ وَ النُّورِ سُبْحَانَ اللَّهِ فَالِقِ الْحَبِّ وَ النَّوَى سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ کُلِّ شَیْ ءٍ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ مَا یُرَى وَ مَا لا یُرَى سُبْحَانَ اللَّهِ مِدَادَ کَلِمَاتِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ سُبْحَانَ اللَّهِ الْبَصِیرِ الَّذِی لَیْسَ شَیْ ءٌ أَبْصَرَ مِنْهُ یُبْصِرُ مِنْ فَوْقِ عَرْشِهِ مَا تَحْتَ سَبْعِ أَرَضِینَ وَ یُبْصِرُ مَا فِی ظُلُمَاتِ الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ لا تُدْرِکُهُ الْأَبْصَارُ وَ هُوَ یُدْرِکُ الْأَبْصَارَ وَ هُوَ اللَّطِیفُ الْخَبِیرُ [وَ] لا تُغْشِی [تُغَشِّی ] بَصَرَهُ الظُّلْمَهُ وَ لا یُسْتَتَرُ مِنْهُ بِسِتْرٍ وَ لا یُوَارِی مِنْهُ جِدَارٌ وَ لا یَغِیبُ عَنْهُ بَرٌّ وَ لا بَحْرٌ وَ لا یُکِنُّ [یَکِنُ ] مِنْهُ جَبَلٌ مَا فِی أَصْلِهِ وَ لا قَلْبٌ مَا فِیهِ وَ لا جَنْبٌ مَا فِی قَلْبِهِ وَ لا یَسْتَتِرُ مِنْهُ صَغِیرٌ وَ لا کَبِیرٌ وَ لا یَسْتَخْفِی مِنْهُ صَغِیرٌ لِصِغَرِهِ وَ لا یَخْفَى عَلَیْهِ شَیْ ءٌ فِی الْأَرْضِ وَ لا فِی السَّمَاءِ هُوَ الَّذِی یُصَوِّرُکُمْ فِی الْأَرْحَامِ کَیْفَ یَشَاءُ لا إِلَهَ إِلا هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ.

(۲) منزّه است خداى آفریننده هر تنفس کننده، منزّه است خداى صورت آفرین منزّه است خداى آفریننده همه جفت ها، منزّه است خداى قراردهنده تاریکی ها و نور، منزّه است خدای شکافنده دانه و هسته، منزّه است خداى آفریننده هرچیز، منزّه است خداى آفریننده آنچه دیده مى شود، و آنچه دیده نمى شود، منزّه است خداى به امتداد کلمات بی پایانش، منزّه است خدا پروردگار جهانیان، منزّه است خداى بینا، که هیچکس بیناتر از او نیست، از بالاى عرشش مى بیند آنچه زیر هفت زمین است، و مى بیند آنچه در تاریکی هاى خشکى و دریاست، دیده ها او را درک نمى کند، و او دیده ها را درک مى کند، و او مهربان و آگاه است، دیده اش را تاریکى نمى پوشاند، و چیزى از او با پوشش پوشیده نمى شود، و دیوار چیزى را از او پنهان نمى کند، و خشکی و دریا از او غایب نمى گردد و کوه آنچه را در ریشه دارد از او پنهان نمى دارد، و نه دلى آنچه را در نهاد خود دارد، و نه پهلویى آنچه را در دل دارد، و کوچک و بزرگى نمى تواند خود را از او پنهان کند، و چیز کوچکى به خاطر کوچکى اش نمی تواند از او پنهان شود، در زمین و آسمان چیزى بر او پنهان نیست، اوست که شما را به هرگونه که بخواهد در رحم ها صورت مى بندد معبودى جز او نیست، نیرومند و فرزانه است.

(۳) سُبْحَانَ اللَّهِ بَارِئِ النَّسَمِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُصَوِّرِ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ الْأَزْوَاجِ کُلِّهَا سُبْحَانَ اللَّهِ جَاعِلِ الظُّلُمَاتِ وَ النُّورِ سُبْحَانَ اللَّهِ فَالِقِ الْحَبِّ وَ النَّوَى سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ کُلِّ شَیْ ءٍ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ مَا یُرَى وَ مَا لا یُرَى سُبْحَانَ اللَّهِ مِدَادَ کَلِمَاتِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ سُبْحَانَ اللَّهِ الَّذِی یُنْشِئُ السَّحَابَ الثِّقَالَ وَ یُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَ الْمَلائِکَهُ مِنْ خِیفَتِهِ وَ یُرْسِلُ الصَّوَاعِقَ فَیُصِیبُ بِهَا مَنْ یَشَاءُ وَ یُرْسِلُ الرِّیَاحَ بُشْراً بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ وَ یُنَزِّلُ الْمَاءَ مِنَ السَّمَاءِ بِکَلِمَتِهِ وَ یُنْبِتُ النَّبَاتَ بِقُدْرَتِهِ وَ یَسْقُطُ الْوَرَقُ [یُسْقِطُ الْوَرَقَ ] بِعِلْمِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ الَّذِی لا یَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّهٍ فِی الْأَرْضِ وَ لا فِی السَّمَاءِ وَ لا أَصْغَرُ مِنْ ذَلِکَ وَ لا أَکْبَرُ إِلّا فِی کِتَابٍ مُبِینٍ.

(۳) منزّه است خداى آفریننده هر تنفّس کننده، منزّه است خداى صورت آفرین، منزّه است خداى آفریننده همه جفت ها، منزّه است خداى قراردهنده تاریکی ها و نور، منزّه است خداى شکافنده دانه و هسته، منزّه است خداى آفریننده هرچیز، منزّه است خداى آفریننده آنچه دیده مى شود و آنچه دیده نمى شود، و منزّه است خدا به امتداد کلمات بى پایانش، منزّه است خداى پروردگار جهانیان، منزّه است خداى پدیدآورنده ابرهای گران و رعد به سپاس او تسبیح مى گوید، و فرشتگان از بیمش و صاعقه ها را می فرستد و هرکه را بخواهد به آن دچار می کند، و بادها را مژده اى پیشاپیش باران رحمتش می فرستد، و با فرمانش آب را از آسمان نازل می کند و گیاه را با نیرویش می رویاند، و برگ درخت را به دانشش فرو مى ریزد، منزّه است خدایى که به اندازه سنگینى غباری در زمین و آسمان از او پنهان نمى ماند، و نه کوچک تر از آن و نه بزرگ تر از آن چیزى نیست مگر در کتابى روشن نوشته است.

(۴) سُبْحَانَ اللَّهِ بَارِئِ النَّسَمِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُصَوِّرِ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ الْأَزْوَاجِ کُلِّهَا سُبْحَانَ اللَّهِ جَاعِلِ الظُّلُمَاتِ وَ النُّورِ سُبْحَانَ اللَّهِ فَالِقِ الْحَبِّ وَ النَّوَى سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ کُلِّ شَیْ ءٍ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ مَا یُرَى وَ مَا لا یُرَى سُبْحَانَ اللَّهِ مِدَادَ کَلِمَاتِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ سُبْحَانَ اللَّهِ الَّذِی یَعْلَمُ مَا تَحْمِلُ کُلُّ أُنْثَى وَ مَا تَغِیضُ الْأَرْحَامُ وَ مَا تَزْدَادُ وَ کُلُّ شَیْ ءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدَارٍ عَالِمُ الْغَیْبِ وَ الشَّهَادَهِ الْکَبِیرُ الْمُتَعَالِ سَوَاءٌ مِنْکُمْ مَنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ وَ مَنْ جَهَرَ بِهِ وَ مَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ بِاللَّیْلِ وَ سَارِبٌ بِالنَّهَارِ لَهُ مُعَقِّبَاتٌ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ یَحْفَظُونَهُ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ سُبْحَانَ اللَّهِ الَّذِی یُمِیتُ الْأَحْیَاءَ وَ یُحْیِی الْمَوْتَى وَ یَعْلَمُ مَا تَنْقُصُ الْأَرْضُ مِنْهُمْ وَ یُقِرُّ فِی الْأَرْحَامِ مَا یَشَاءُ إِلَى أَجْلٍ مُسَمًّى .

(۴) منزّه استّ خداى آفریننده هر تنفس کننده، منزّه است خداى صورت آفرین، منزّه است خداى آفریننده همه جفت ها، منزّه است خداى قراردهنده تاریکی ها و نور، منزّه است خداى شکافنده دانه و هسته، منزّه است خداى آفریننده هر چیز، منزّه است خداى آفریننده آنچه دیده می شود و آنچه دیده نمى شود، منزّه است خدا به کشش کلمات بى پایانش، منزّه است خدا پروردگار جهانیان، منزّه است خدایى که می داند آنچه را هر مادرى باردار است، و آنچه را رحم ها فرو برند و آنچه را بیفزایند، و هر چیز نزد او به اندازه است، داناى پنهان و آشکار است، بزرگ و والاست، براى او برابر است که کسى از شما آهسته سخن گوید یا بلند، و پنهان شونده در شب باشد یا راه رونده آشکار در روز، براى خدا فرشتگان پی گیرى است پیش روى انسان و پشت سرش، که از او به فرمان خدا محافظت مى کنند، منزّه است خدایى که مى میراند زنده ها را، و زنده مى کند مردگان را، و آگاه است آنچه را زمین از ایشان می کاهد، خدایى که در رحم ها قرار می دهند آنچه را بخواهد تا زمانى معیّن

(۵) سُبْحَانَ اللَّهِ بَارِئِ النَّسَمِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُصَوِّرِ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ الْأَزْوَاجِ کُلِّهَا سُبْحَانَ اللَّهِ جَاعِلِ الظُّلُمَاتِ وَ النُّورِ سُبْحَانَ اللَّهِ فَالِقِ الْحَبِّ وَ النَّوَى سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ کُلِّ شَیْ ءٍ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ مَا یُرَى وَ مَا لا یُرَى سُبْحَانَ اللَّهِ مِدَادَ کَلِمَاتِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَالِکِ الْمُلْکِ تُؤْتِی الْمُلْکَ مَنْ تَشَاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْکَ مِمَّنْ تَشَاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ بِیَدِکَ [بِیَدِهِ ] الْخَیْرُ إِنَّکَ [وَ هُوَ] عَلَى کُلِّ شَیْ ءٍ قَدِیرٌ تُولِجُ اللَّیْلَ فِی النَّهَارِ وَ تُولِجُ النَّهَارَ فِی اللَّیْلِ تُخْرِجُ الْحَیَّ مِنَ الْمَیِّتِ وَ تُخْرِجُ الْمَیِّتَ مِنَ الْحَیِّ وَ تَرْزُقُ مَنْ تَشَاءُ بِغَیْرِ حِسَابٍ.

(۵) منزّه است خدا آفریننده هر تنفس کننده، منزّه است خداى صورت آفرین، منزّه است خدایى که همه جفت ها را آفرید، آفرید، منزّه است خداى قراردهنده تاریکی ها، و نور، منزه است خداى شکافننده دانه و هسته، منزّه است خدای آفریننده آنچه دیده میشود و آنچه دیده نمی شود، منزّه است خدا به کشش کلمات بی پایانش، منزّه است خدا پروردگار جهانیان، منزه است خدا، دارنده پادشاهى، به هر که بخواهى پادشاهى مى بخشى، و از هرکه بخواهى مى ستانى، و به هرکه بخواهی عزت می دهى، و به هر که بخواهى به خاک ذلت مى کشانى، خیر تنها بدست توست، توبه هرچیز توانایى، شب را وارد روز می کنى و روز را وارد شب مى نمایى، زنده را از مرده، و مرده را از زنده بیرون می آورى، و به هرکه بخواهی بى حساب روزى مى دهى.

(۶) سُبْحَانَ اللَّهِ بَارِئِ النَّسَمِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُصَوِّرِ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ الْأَزْوَاجِ کُلِّهَا سُبْحَانَ اللَّهِ جَاعِلِ الظُّلُمَاتِ وَ النُّورِ سُبْحَانَ اللَّهِ فَالِقِ الْحَبِّ وَ النَّوَى سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ کُلِّ شَیْ ءٍ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ مَا یُرَى وَ مَا لا یُرَى سُبْحَانَ اللَّهِ مِدَادَ کَلِمَاتِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ سُبْحَانَ اللَّهِ الَّذِی عِنْدَهُ مَفَاتِحُ الْغَیْبِ لا یَعْلَمُهَا إِلّا هُوَ وَ یَعْلَمُ مَا فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ مَا تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَهٍ إِلّا یَعْلَمُهَا وَ لا حَبَّهٍ فِی ظُلُمَاتِ الْأَرْضِ وَ لا رَطْبٍ وَ لا یَابِسٍ إِلّا فِی کِتَابٍ مُبِینٍ.

(۶) منزّه است خدا آفریننده هر تنفس کننده، منزّه است خداى صورت آفرین، منزّه است خدا آفریننده همه جفت ها، منزّه است خدا قراردهنده تاریکی ها و نور، منزّه است خدا شکافنده دانه و هسته، منزّه است خدا آفریننده هر چیزى، منزّه است خدا آفریننده آنچه دیده نمی شود، منزّه است خدا به کشش کلمات بى پایانش، منزّه است خدا پروردگار جهانیان، منزّه است خداى یکه کلیدهاى غیب نزد اوست، و آنها را کسی جز او نمى داند، و به هر چه در خشکى و دریاست علم دارد، و برگى از درخت نمى افتد مگر آنکه می داند، و نیست دانه اى در تاریکی هاى زمین و نه تر و خشکى مگر اینکه در کتابى روشن نوشته است.

(۷) سُبْحَانَ اللَّهِ بَارِئِ النَّسَمِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُصَوِّرِ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ الْأَزْوَاجِ کُلِّهَا سُبْحَانَ اللَّهِ جَاعِلِ الظُّلُمَاتِ وَ النُّورِ سُبْحَانَ اللَّهِ فَالِقِ الْحَبِّ وَ النَّوَى سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ کُلِّ شَیْ ءٍ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ مَا یُرَى وَ مَا لا یُرَى سُبْحَانَ اللَّهِ مِدَادَ کَلِمَاتِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ سُبْحَانَ اللَّهِ الَّذِی لا یُحْصِی مِدْحَتَهُ الْقَائِلُونَ وَ لا یَجْزِی بِآلائِهِ الشَّاکِرُونَ الْعَابِدُونَ وَ هُوَ کَمَا قَالَ وَ فَوْقَ مَا نَقُولُ [یَقُولُ الْقَائِلُونَ ] وَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ کَمَا أَثْنَى عَلَى نَفْسِهِ وَ لا یُحِیطُونَ بِشَیْ ءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلّا بِمَا شَاءَ وَسِعَ کُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ وَ لا یَؤُدُهُ حِفْظُهُمَا وَ هُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ

(۷) منزّه است خدا آفریننده هر تنفس کننده، منزّه است خدا صورت آفرین منزّه است خدا آفریننده همه جفت ها، منزّه است خدا قراردهنده تاریکی ها و نور، منزّه است خدا شکافننده دانه و هسته، منزّه است خدا آفریننده هرچیز، منزّه است خدا و آفریننده آنچه دیده مى شود، و آنچه دیده نمى شود، منزّه است خدا به کشش کلمات بى پایانش، منزّه است خدا پروردگار جهانیان، منزّه است خدایى که مدح کنندگان نمى توانند مدحش را برشمارند، و سپاس گویان عبادت کننده توان پرداخت پاداش نعمت هایش را ندارند، و او چنان است که خود فرموده، برتر از آنچه ما مى گوییم، و خداى پاک چنان است که خودش را ستوده، به چیزى از دانشش احاطه نمى یابند مگر به اندازه اى که خود خواسته، حکومتش آسمانها و زمین او را به زحمت نمى اندازد، و او والا و بزرگ است.

(۸) سُبْحَانَ اللَّهِ بَارِئِ النَّسَمِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُصَوِّرِ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ الْأَزْوَاجِ کُلِّهَا سُبْحَانَ اللَّهِ جَاعِلِ الظُّلُمَاتِ وَ النُّورِ سُبْحَانَ اللَّهِ فَالِقِ الْحَبِّ وَ النَّوَى سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ کُلِّ شَیْ ءٍ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ مَا یُرَى وَ مَا لا یُرَى سُبْحَانَ اللَّهِ مِدَادَ کَلِمَاتِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ سُبْحَانَ اللَّهِ الَّذِی یَعْلَمُ مَا یَلِجُ فِی الْأَرْضِ وَ مَا یَخْرُجُ مِنْهَا وَ مَا یَنْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَ مَا یَعْرُجُ فِیهَا وَ لا یَشْغَلُهُ مَا یَلِجُ فِی الْأَرْضِ وَ مَا یَخْرُجُ مِنْهَا عَمَّا یَنْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَ مَا یَعْرُجُ فِیهَا وَ لا یَشْغَلُهُ مَا یَنْزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَ مَا یَعْرُجُ فِیهَا عَمَّا یَلِجُ فِی الْأَرْضِ وَ مَا یَخْرُجُ مِنْهَا وَ لا یَشْغَلُهُ عِلْمُ شَیْ ءٍ عَنْ عِلْمِ شَیْ ءٍ وَ لا یَشْغَلُهُ خَلْقُ شَیْ ءٍ عَنْ خَلْقِ شَیْ ءٍ وَ لا حِفْظُ شَیْ ءٍ عَنْ حِفْظِ شَیْ ءٍ وَ لا یُسَاوِیهِ شَیْ ءٌ وَ لا یَعْدِلُهُ شَیْ ءٌ لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْ ءٌ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ.

(۸) منزّه است خدا آفریننده هر تنفّس کننده، منزّه است خداى صورت آفرین، منزّه است خدا آفریننده همه جفت ها، منزّه است خدا قراردهنده تاریکی ها و نور، منزّه است خدا شکافنده دانه و هسته، منزّه است خدا آفریننده هرچیز، منزّه است خدا آفریننده آنچه دیده مى شود، و آنچه دیده نمى شود، منزّه است خدا به کشش کلمات بى پایانش، منزّه است خدا پروردگار جهانیان، منزّه است خدا که آنچه را در زمین فرو می رود و آنچه را از آن بیرون می آید مى داند، و از آنچه از آسمان فرو مى ریزد، و آنچه در آن بالا مى رود خبر دارد، و او را سرگرم نکند آنچه در زمین فرو مى رود و از آن بیرون مى آید، از آنچه از آسمان فرو مى ریزد و آنچه در آن بالا مى رود، و او را سرگرم نسازد و آنچه از آسمان نازل مى شود و آنچه در آن بالا مى رود، از آنچه در زمین فرو مى رود، و از آن بیرون مى آید، و او را سرگرم نکند علم به چیزى از علم به چیز دیگر، و او را سرگرم نکند آفریدن چیزى از آفریدن چیزى دیگر، و نه نگهدارى چیزى از نگهدارى چیزى دیگر، و چیزى برابر او نیست، و چیزى همتاى او نمی باشد، چیزى مانند او نیست، و او شنوا و بیناست.

(۹) سُبْحَانَ اللَّهِ بَارِئِ النَّسَمِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُصَوِّرِ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ الْأَزْوَاجِ کُلِّهَا سُبْحَانَ اللَّهِ جَاعِلِ الظُّلُمَاتِ وَ النُّورِ سُبْحَانَ اللَّهِ فَالِقِ الْحَبِّ وَ النَّوَى سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ کُلِّ شَیْ ءٍ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ مَا یُرَى وَ مَا لا یُرَى سُبْحَانَ اللَّهِ مِدَادَ کَلِمَاتِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ سُبْحَانَ اللَّهِ فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ جَاعِلِ الْمَلائِکَهِ رُسُلاً أُولِی أَجْنِحَهٍ مَثْنَى وَ ثُلاثَ وَ رُبَاعَ یَزِیدَ فِی الْخَلْقِ مَا یَشَاءُ إِنَّ اللَّهَ عَلَى کُلِّ شَیْ ءٍ قَدِیرٌ مَا یَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَهٍ فَلا مُمْسِکَ لَهَا وَ مَا یُمْسِکْ فَلا مُرْسِلَ لَهُ مِنْ بَعْدِهِ وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ.

(۹) منزّه است خدا آفریننده هر تنفّس کننده، منزّه است خدا صورت آفرین، منزّه است خدا آفریننده همه جفت ها، منزّه است خدا قراردهنده تاریکی ها و نور منزّه است خدا شکافنده دانه و هسته، منزّه است خدا آفریننده هرچیز، منزّه است خدا آفریننده آنچه دیده می شود، و آنچه دیده نمى شود، منزّه است خدا به کشش کلمات بى پایانش، منزّه است خدا پروردگار جهانیان، منزّه است خدا پدیدآورنده آسمان ها و زمین منزّه است خدایى که فرشتگان را فرستادگان خویش قرار داد دارندگان بال هایى دوتایى و سه تایی و چهارتایی در آفرینش مى افزاید آنچه را بخواهد، همانا خدا بر هرچیز تواناست، آنچه خدا از سر رحمت براى مردم می گشاید کسى را توان بستن آن نیست، و آنچه را مى بندد، کسى را نیروى گشودن آن نمى باشد، و او نیرومند و حکیم است

(۱۰) سُبْحَانَ اللَّهِ بَارِئِ النَّسَمِ سُبْحَانَ اللَّهِ الْمُصَوِّرِ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ الْأَزْوَاجِ کُلِّهَا سُبْحَانَ اللَّهِ جَاعِلِ الظُّلُمَاتِ وَ النُّورِ سُبْحَانَ اللَّهِ فَالِقِ الْحَبِّ وَ النَّوَى سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ کُلِّ شَیْ ءٍ سُبْحَانَ اللَّهِ خَالِقِ مَا یُرَى وَ مَا لا یُرَى سُبْحَانَ اللَّهِ مِدَادَ کَلِمَاتِهِ سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ سُبْحَانَ اللَّهِ الَّذِی یَعْلَمُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَ مَا فِی الْأَرْضِ مَا یَکُونُ مِنْ نَجْوَى ثَلاثَهٍ إِلّا هُوَ رَابِعُهُمْ وَ لا خَمْسَهٍ إِلّا هُوَ سَادِسُهُمْ وَ لا أَدْنَى مِنْ ذَلِکَ وَ لا أَکْثَرَ إِلّا هُوَ مَعَهُمْ أَیْنَمَا کَانُوا ثُمَّ یُنَبِّئُهُمْ بِمَا عَمِلُوا یَوْمَ الْقِیَامَهِ إِنَّ اللَّهَ بِکُلِّ شَیْ ءٍ عَلِیمٌ.

(۱۰) منزّه است خدا آفریننده هر تنفّس کننده، منزّه است خدا صورت آفرین، منزّه است خدا آفریننده همه جفت ها، منزّه است خدا قراردهنده تاریکی ها و نور، منزّه است خدا شکافنده دانه و هسته، منزّه است خدا آفریننده هرچیز، منزّه است خدا آفریننده آنچه دیده مى شود و آنچه دیده نمى شود، منزّه است خدا به کشش کلمات بى پایانش، منزّه است خدا پروردگار جهانیان، منزّه است خدا که مى داند آنچه را در آسمان ها و زمین است، گفتگوى پنهانى هیچ سه نفرى نیست مگر اینکه او چهارمى آنهاست، و نه پنج نفرى دیگر مگر اینکه او ششمى آنهاست، و نه کمتر از آ و نه بیشتر، مگر آنکه با آنها باشد هرجا که باشند، سپس روز قیامت آنان را به آنچه انجام داند آگاه مى سازد، همانا خدا به هر چیز داناست.

منبع : مفاتیح الجنان

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=19823

مطالب مشابه

مجموعه سخنرانی‌های آیت الله کمیلی خراسانی «حفظه الله» در ماه ذی القعده

بسته صوتی شرح کوتاه ادعیه روزانه ماه مبارک رمضان

آشنایی با آرا و اندیشه‌های آیت‌الله محمدصالح کمیلی خراسانی؛ پیوند فقه، عرفان و حماسه(PDF)

توصیه حضرت آیت الله کمیلی برای حل مشکل جامعه اسلامی و مردم

بسته صوتی شهادت حضرت امام کاظم «علیه‌السلام»

در باب تفاوت عرفان و تصوف

راه رسیدن به عشق الهی

بیانیه حضرت آیت اللّٰه کمیلى در محکومیت اغتشاشات دى ماه ۱۴۰۴ و لزوم حمایت از رهبرى

شریعت و فرقه های نوظهور

سخنرانی‌های آیت الله کمیلی خراسانی «حفظه الله»-فاطمیه ۱۴۴۵ و ۱۴۴۶

نظرات

کلام استاد

کلیپ صوتی

زیارت و دیدار حضرت صاحب الزمان (عج)

ویژه نامه

امام رضا علیه السلام، نماد فضیلت‌ها

تقویم سلوکی

اعمال ماه ذی القعده

مناسبات ماه ذی القعده

ماه ذى القعده ، نخستین ماه ازماههاى حرام است که در آنها جنگ، حتّى با دشمنان اسلام حرام است; مگر این که جنگ برمسلمین تحمیل شود (سه ماه دیگر از ماههاى حرام، ذى الحجّه، محرّم و رجب است) آتش بس در این چهار ماه وسیله اى براى آرامش جامعه و توفیق براى حجّ وعبادت، حلّ مشکلات اقتصادى و بازنگرى در امر جنگ و یافتن نقطه پایان براى آن و سپس مرهم نهادن بر زخم هاى جانکاه ناشى از آن است. ماهى است که زوّار خانه خدا از اطراف و اکنافِ جهان به سوى خانه خدا حرکت مى کنند، گروهى به مدینه مى روند و قبر پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) و قبور ائمّه هدى(علیهم السلام) را زیارت مى کنند و آثار تاریخى که در جاى جاى این خاستگاه اسلامى وجود دارد را مى بینند و غرق لذّات روحانى مى شوند (هرچند نابخردان و جاهلان، بسیارى از این آثار عظیم و گرانقدر را از میان برده اند) گروه دیگرى راهى مکّه مى شوند و با انجام مناسک «عمره تمتّع» در انتظار مراسم بزرگ عبادى سیاسى حج مى نشینند و با طواف کعبه و شرکت درصفوف پرشکوه جماعت، روح و جانشان را تازه مى کنند . سیّد بن طاووس در فضیلت این ماه مى گوید: «ماه ذى القعده ماهى است که به هنگام شدّت و گرفتارى، زمان خوبى براى دعاست، و براى رفع ظلم و ستم و دعا بر ضد ظالم مؤثّر است. همچنین مى گوید: «این ماه «ماه اجابت دعاها» نامیده شده است; لذا باید اوقاتش را غنیمت شمرد و در آن روزه حاجت گرفت.