31 آگوست, 2019

کد مطلب : 24083

دانلود فایل صوتی+ارسال تصاویر

سخنرانی و مرثیه خوانی آیت الله کمیلی خراسانی در شب اول محرم ۱۴۴۱

موضوع سخنرانی: مبطلات نماز؛ قوای چهارگانه نفس؛ تفسیر آیه محرم؛ تفسیر مقطعات سوره مریم؛ سیره تاریخی امام حسین «علیه السلام»

بسم الله الرحمن الرحیم

دانلود فایل صوتی سخنرانی و مرثیه خوانی آیت الله کمیلی خراسانی در شب اول محرم ۱۴۴۱ ه.ق

مدت زمان: ۴۱:۱۷

حجم فایل: 8,7 مگابایت

تاریخ: ۹ شهریورماه ۱۳۹۸

مکان: استرالیا- سیدنی-مرکز اسلامی امام علی علیه‌السلام

موضوع بیانات معظم له

مبطلات نماز؛ قوای چهارگانه نفس؛ تفسیر آیه محرم؛ تفسیر مقطعات سوره مریم؛ سیره تاریخی امام حسین «علیه السلام»

متن کامل بیانات معظم‌له

منبر می‌بایست متشکل از موضوعات متعدی باشد. در فرصت کم در اختیار علاوه بر ارائه مطالبی در خصوص احکام، مطالب اعتقادی و عرفانی و مسائل ملکوتی و الهی، مطالبی نیز در خصوص وقایع کربلا و مسائل تاریخی گفته می‌شود. لذا با این وقت محدود بسیاری از مطالب به‌صورت فشرده و مختصر ارائه خواهد شد.

۱- حکم شرعی گریه بر امام حسین «علیه‌السلام» در حال نماز

حکم شرعی گریه بر امام حسین «علیه‌السلام» در نماز چیست؟ اگر نمازگزار در حال قنوت یا سجود به یاد مصائب امام حسین «علیه‌السلام» بیفتد و اشک بریزد آیا چنین گریه‌ای نماز را باطل می‌کند یا نه؟ مبطلات نماز ده چیز است. یکی از مبطلات نماز، خنده و گریه است. مثلاً اگر شما در حال نماز برای پدر و مادرتان که فوت کرده‌اند گریه کنید نمازتان باطل می‌شود مگر آنکه به شما فشار بیاید و بی‌اختیار و خارج از حدود اختیار، گریه‌ای از شما صادر شود. آیا گریه بر امام حسین «علیه‌السلام» نیز مانند گریه بر امور دنیا است؟ گریه بر امور دنیوی نظیر قرض، مشکلات و … در حال نماز و باحالت اختیار، نماز را باطل می‌کند. مرحوم آیت‌الله شیخ جعفر شوشتری در کتاب الخصایص الحسینیه می‌فرمایند: گریۀ در حال نماز به‌عنوان یک عمل مستحبی برای امام حسین «علیه‌السلام» با قصد قربه الی الله [سبب باطل شدن نماز نمی‌شود.]

مثلاً اگر ذکر مصیبتی خوانده شود و فردی در حال نماز یا در قیام آن را بشنود و گریه کند در صورتی‌که به قصد قربت و جنبۀ استحباب شرعی باشد نماز را باطل نمی‌کند.

۲- معرفی قوای موجود در نفس

علمای اخلاق فرموده‌اند که در نفس انسان ۴ قوه وجود دارد که عبارت‌اند از: قوۀ متخیله، قوۀ عاقله، قوۀ غضبیه و قوۀ شهویه.

۱-قوۀ متخلیه: از این قوه به حس مشترک نام می‌برند؛ چون قوۀ خیال در امور عقلانی، غضب، شهوت و قوای دیگر شرکت دارد به آن حس مشترک می‌گویند. این قوۀ خیال را باید معتدل کرد تا میانه‌رو شود. اگر بخواهید قوۀ خیال را در حد افراط (در حد زیاده‌روی) در هر چیزی وارد کنید به شما ضرر می‌رساند. اگر انسان در همین مسائل درس خواندن یا در هر مسئلۀ فکری که پیش می‌آید از قوۀ خیالش بیش از اندازه استفاده کتد به ضررش تمام می‌شود. مثلاً اگر یک فرد وسواسی اعم از زن یا مرد در امور طهارت، نجاست یا در مسائل نماز بخواهد بسیار شک و فکر و خیال کند به‌تدریج به بیماری وسواس مبتلا می‌شود که بیماری بسیار عجیبی است. بعضی در ابتدای ورود به نماز خیلی وسواسی می‌شوند. فرد مجتهدی بود که در نماز کلمۀ «وَلاَ الضَّآلِّینَ» را خیلی تکرار می‌کرد. به ایشان معترض شدم شما که فرد مجتهدی هستید چرا در حال نماز این‌گونه می‌کنید و معطل می‌کنید. ایشان فرمودند شما خبر ندارید. وسواس یک بیماری فکری است و تا وقتی رفع شود خیلی مشکل است. لذا باید خدا را شاکر باشیم که به چنین وسواسی که طرف افراط قوۀ خیال است مبتلا نیستیم.

«مِن شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ»؛ ممکن است غیر از جن یک فرد انسی و انسان بیاید و شما را به وسواس بیندازد. لذا باید از رفیق بد خیلی پرهیز کرد. مطلبی که بیان شد طرف افراط قوه خیال بود.

اما طرف تفریط و کم‌روی قوۀ متخیله این است که انسان نسبت به امور بی‌خیال، بی‌بخار و بی‌تفاوت باشد. مثلاً اگر در مقابلش فردی را بزنند و ظلم کنند و او بی‌تفاوت و بی‌خیال از آن بگذرد این خوب نیست. باید انسان غیرت داشته باشد و غیور باشد؛ باید قوۀ خیال را بکار بگیرد و پیشگیری و پیش‌بینی کند. همین‌طوری که نمی‌شود. پس در قوۀ متخیله مطلوب آن است که صاحبش آن را به میانه‌روی و اعتدال بین افراط و تفریط نگه دارد و حفظ کند.

قوه عاقله؛ خداوند عقلی را در وجود انسان آفریده که به‌وسیلۀ آن می‌تواند تفکر، تعقل و اندیشه کند و خوب را از بد تمییز دهد. اگر از این قوه زیاد استفاده کنید – مثلاً بعضی در هر رشته‌ای زیاد درس می‌خوانند؛ یعنی از این قوه در کارهایی که به تفکر و تعقل مربوط است زیاد کار می‌کشند. مثلاً وقتی نمرات خوبی در دانشگاه می‌گیرد، درس بیش‌تری می‌خواند؛ شب‌ها بیدار می‌ماند؛ مخصوصاً در ایام امتحانات بیشتر درس می‌خواند و از فکر و بدنش زیاد کار می‌کشد. ممکن است به‌تدریج حالت روانی و دیوانگی پیدا کنید.

حالت تفریط و کم‌روی در قوۀ عاقله: حالتی است که انسان از عقل خود برای اثبات وجود خدا، اثبات معاد و امور زندگی استفاده نکند و همین‌طور بی‌پروا باشد. اگر انسان در کارها اندیشه نکند و هر حرفی را نیز بزند خوب نیست. در هنگام حرف زدن گفته‌اند که انسان ابتدا باید فکر کند و سپس حرف را بیرون بیندازد؛ نه اینکه ابتدا حرف بزند و سپس پشیمان شود که چرا این مطلب را گفته است. پس در جاهایی که اندیشه کردن واجب است، انسان باید عقل را به کار بگیرد و اندیشه کند. انسان نمی‌تواند از این قوه‌ای که خدا به او داده استفاده نکند. اگر انسان از این قوه استفاده نکند خودش آسیب و ضرر می‌بیند. لذا هر انسانی باید در حد متوسط از این قوه عاقله بهره‌گیری کند.

قوه غضبیه؛ غضب برای انسان لازم است وگرنه خدا نیروی غضب را خلق نمی‌کرد. اگر انسان در جا و مکان خود غضب کند خیلی خوب است. شما وقتی با دشمن مواجه می‌شوی به غضب نیاز دارید. اگر غضب نباشد شما چطور می‌توانی دوره نظامی را بگذرانی؟ چطور می‌توانی اسلحه به دست بگیری؟ چطور می‌توانی دشمن را بکشی؟ پس نیروی غضب از نیروهای الهی است که باید در بدن انسان باشد. اگر فردی را در حال ارتکاب گناه دیدی و می‌توانی، او را نهی از منکر کن و جلوی او را بگیر. حتی گفته‌اند اگر زدن سبب می‌شود که مرتکب گناه نشود درصورتی‌که برای شما ضرری نداشته باشد او را بزنید. تا آن عمل جنایت و گناه را انجام ندهد. امر به معروف و نهی از منکر مراتبی دارد. یک‌وقت فردی با زبان هدایت می‌شود؛ اما یک‌وقت لازم است که او را بزنی و تنبیه و جریمه کنی. خلاصه هر کاری از دست شما ساخته است انجام دهید. علی‌الخصوص که در این کشور هیچ منعی وجود ندارد. در ایران میگویند تذکر لسانی بدهید. اگر قصد تنبیه کردن و زدن کسی را داشته باشید باید آن را به نیروی انتظامی بگویید تا وارد صحنه شود. ولی کسی در اینجا متعرض شما نمی‌شود. مگر اینکه افرادی بخواهند شکایتی کنند و خطری متوجه شما شود. ولی تا وقتی خطری متوجه شما نیست باید از نیروی خشم و غضب استفاده کنید و نگذارید منکری از منکرات انجام شود. مثلاً کسی بخواهد با عرق‌خوری، خودش را مست کند؛ یا یک زنی بخواهد بدحجابی کند. مخصوصاً اگر این فرد از خانواده، قبیله و طایفه شما باشد؛ بنابراین در خیلی از جاها به نیروی غضب نیاز داریم. ولی گاهی اوقات بعضی از غضب‌ها بیجا است. مثلاً مادری چون بچه‌اش خیلی اذیت و گریه می‌کند او را با دست و چوب می‌زند و کبود و قرمزش می‌کند. این کار درست نیست و آن را برای تشفی و انتقام از خودش انجام داده؛ یعنی چون عصبانی و ناراحت شده می‌خواهد دلش را با کتک زدن فرزندش خنک کند.

این یک مثال بود و مثال‌های دیگری نیز وجود دارد؛ بنابراین غضب بیجا خوب نیست و چه‌بسا [امکان دارد] انسان را به گناه بیندازد. پس انسان همان‌طوری که نباید از غضب خود زیاد استفاده کند تا به گناه مبتلا شود از آن طرف هم نباید بدون غضب باشد. مثلاً اگر فردی در مقابلش گناه عظیم و بزرگی انجام دهد می‌تواند دست او را بگیرد؛ ولی می‌بینید که غضب ندارد و می‌گوید آزادی است! هرکس آزاد است و می‌تواند هرکاری را که خواست انجام دهد. مثلاً پسر شما دانشگاه رفته و هنگام خارج شدن از آنجا مرتد شده است. مرتد یعنی از خدا و پیامبر برگشته است. پسر شماست شما موظف بودی از کوچکی او را تربیت کنی تا به این نقطه نرسد. اگر می‌دانی که با رفتن به دانشگاه ملحد و کافر بار می‌آید نباید کمکش کنی؟ چرا او را تشویق می‌کنی و به او پول می‌دهی تا به دانشگاه برود و درس بخواند؟ اگر میدانی این‌طور است او را به حوزه علمیه بفرست تا درس بخواند و سرباز امام زمان شود. لذا باید ببینیم که چگونه از قوه غضب استفاده کنیم. اگر غضبناک و خشمناک نشویم و نهی از منکر نکنیم و هیچ غیرت دینی نیز در ما نباشد طوری که هرکس هر کاری را خواست انجام بدهد، این صحیح و درست نخواهد بود. پس باید یک حال وسطی باشد. حالی که افراط، تفریط، زیاد و کم نیست. طبق قانون شریعت و قانون اسلام پیش رود.

قوه شهویه؛ خداوند شهوت را همانند تشنگی [در وجود انسان قرار داده است.] همان‌طور که وقتی انسان تشنه می‌شود باید آب بنوشد یا وقتی گرسنه می‌شود باید غذا بخورد. خدا در وجود انسان اعم از زن و مرد غریزۀ جنسی را قرار داده است. اگر این غریزه جنسی نباشد، اصلاً تناسل به وجود نمی‌آید و نسل بشر از بین می‌رود. باید در وجود نر و ماده یک غریزه‌ای باشد تا باهم ازدواج کنند؛ یک توالد و تناسلی [اتفاق بیفتد.] بچه‌ها زیاد شوند و زادوولد شود. اگر چنین اتفاقی نیفتد انسان نتوانسته از این غریزه خدادادی در جاهایی که مطلوب و مشروع است استفاده کند. رهبانیت در دین اسلام، نیست، «لا رَهْبَانِیةَ فِی الْإِسْلَامِ»؛ اما در مسیحیت مشاهده می شود که یک زن مسیحی راهبه و یک مرد مسیحی راهب می‌شود. بنده تقریباً ۹ سال در لبنان بوده‌ام و در ایام جوانی سال‌های بسیاری با امام موصی صدر و شهید چمران بودیم و با یکدیگر همکاری داشتیم. روزی به بیمارستان بعلبک رفتم و خانمی را دیدم که از سر تا پا محجبه بود و چه بسا [حجابش] از بعضی زن‌های مسلمان نیز بهتر بود. بنده نزدیک رفتم سپس معلوم شد که این خانم راهبه است. گفتم خانم آیا شما ازدواج دارید؟ در پاسخ گفت من با خدا ازدواج کرده‌ام و لذا مرد بر من حرام است. من با خدا عهد بسته‌ام لذا مرد گرقتن برای من حرامِ حرام است. پیغمبر اسلام می‌فرمایند: رهبانیتی در اسلام نیست که مردی، زن گرفتن یا زنی، مرد گرفتن را بر خود حرام کند. [رهبانیت] جزء برنامه اسلام نیست و حرام است.بعضاً می‌بینید که بعضی تمکن مادی دارند اما این سنت الهی را انجام نمی‌دهند. شما که جوان هستید و خداوند نیز غریزه جنسی را در وجودتان قرار داده است. آیا می‌دانید در صورت ازدواج نکردن ممکن است به گناه بیفتید؟ ازدواج کردن اینجا واجب می‌شود. تمام فقها گفته‌اند که اگر احتمال می‌دهید که ممکن است به گناه بیفتید، واجب است که پولی قرض کنید و زن بگیرید تا شهوت را از راه حلال از خود دفع کنید. یا اینکه تا وقتی شرایط ازدواج برای او مهیا شود اقدامات زیر را انجام دهد:

۱-انسان باید زیاد روزه بگیرد؛ ۲-کمتر گوشت بخورد؛ ۳-خواب را کم کند؛ ۴-بدن را پرورش ندهد تا مدام قوۀ شهویه‌اش به او فشار بیاورد.

پس در قوۀ شهویه نیز نباید افراطی‌گری کنیم. مثلاً بعضی جوانان دست به استمناء می‌زنند؛ با خود کاری می‌کنند تا منی را از خود خارج کنند و جُنُب شوند. این عمل هم به جهت بدنی برای چشم و کمر ضرر دارد و هم از نظر شرع اسلام نهی شده است. راه‌های دیگری نیز وجود دارد که اسلام جلوی آن‌ها را گرفته و می‌گوید حرام است. ولی بعضی جوانان توجه نمی‌کنند و افراطی‌گری می‌کنند و به سمت راه‌های حرام می‌روند که درست نیست. اگر هم بخوایم کم‌روی کنیم آن هم در زمره رهبانیت است که صحیح نیست، پس انسان در جایی که واقعاً برایش مقدور است باید از این غریزۀ خدادادی در راه مشروع و در حد وسط و معتدل استفاده کند. صلواتی عنایت کنید.

۳- تفسیر آیۀ محرم

خداوند در قران می‌فرمایند: «اِنَّ عِدّهَ شُهُورِ عِندَ اللّهِ عَثنَا عَشَرَ شَهرَا مِنهَا اَربَعَه حُرُم»؛ مقصود قران از این سال، سال میلادی حضرت مسیح «علیه‌السلام» یا سال شمسی ایرانیان و نیز سال‌های تاریخی دیگر نیست. بلکه فقط به سال هجری قمری پیامبر اسلام یعنی سالی که پیامبر از مکّه به مدینه هجرت کردند مربوط است که آن مبدأ تاریخ است؛ یعنی با ورود به ماه محرم از سال ۱۴۴۰ وارد سال ۱۴۴۱ هجری قمری یعنی هجرت پیامبر اسلام می‌شویم. اول محرم «رَاس سَنَهِ الهِجرِیَه» می‌شود. من در بعضی کشورهای عربی که بودم برای «رَاس سَنَهِ الهِجرِیَه» احتفال و اجتماع می‌کردند و صحبت می‌کردند. عیناً همانند جشن نوروزی که در ایران می‌گیرند؟ البته ما شیعیان حضرت علی «علیه‌السلام» نمی‌توانیم اول محرم را همانند فروردین‌ماه جشن بگیریم چون ائمه در این روز به برپایی مجالس عزاداری دستور داده‌اند. اما بعضی کشورهای عربی این کار را می‌کنند. امام رضا «علیه‌السلام» در ماه محرم مجلس برپا می‌کردند. پرده‌ای را در وسط درست می‌کردند به نحوی که پشت پرده خانم‌ها می‌نشستند و طرف دیگر پرده آقایان می‌نشستند؛ سپس دعبل خزائی، کمیتِ اسدی و شاعران اهل بیت می‌آمدند و مرثیه‌خوانی می‌کردند و در آنجا گریه و زاری و مصیبت بود. ائمۀ دیگر نیز همین کار را می‌کردند.

بنابراین «شِیعَتُنا خُلِقُوا مِنْ فاضِلِ طِینِتِنا و یَحْزَنُونَ لِحُزْنِنا و یَفْرَحُونَ لِفَرَحِنا»؛ ما نیز باید به بزرگان و پیشوایان دینی خود اقتدا و از ایشان پیروی کنیم و ماه محرم را ماه عزا و مصیبت بدانیم. پس در سال قمری که ۱۲ ماه است چهار ماه حُرُم، حرام، محترم با حرمت است. سه ماه از این چهار ماه یعنی ذی القعده الحرام. ذی الحجه الحرام و محرم الحرام پشت سر هم است اما یک ماه دیگر فاصله دارد که نامش ماه رجب الحرام است. در زمان جاهلیت، قبل از اسلام و قران عشایری که باهم قتال و جنگ و خونریزی می‌کردند در میان خود توافق می‌کردند که در سال این ۴ ماه را آتش بس بدانیم و این قرار قانونشان بود. اسلام که آمد این قرار جاهلیت را قبول کرد. به پیغمبر فرمود: شما هم باید در جنگ‌ها و غزوات همین کار را انجام دهید. این چهارماه باید آتش‌بس باشد البته با این شرط که دشمن قبول کند وگرنه اگر دشمن دارد به شما هجوم می‌آورد و اصلاً جنگ را نگه نمی‌دارد ما خود را نمی‌توانیم به دست دشمن بدهیم. لذا از جملۀ قوانین اسلام این است که باید توافق طرفینی باشد تا این آتش بس حاصل شود. امام حسین «علیه‌السلام» روز عاشورا با لشکر عمر بن سعد اتمام حجت کرد. فرمودند: شما از عصر جاهلیت هم بدتر هستید؛ چون در عصر جاهلیت در ماه محرم جنگ نمی‌کردند. اما شما برای ریختن خون پسر دختر پیغمبر در حدود سی هزار یا هفتاد هزار لشکر آورده‌اید که برخلاف قانون اسلام و جاهلیت است. لذا شما از جاهلیت نیز بدتر هستید. بنابراین ماه محرم، ماه عزا و مصیبت است.

در این چهار ماه اگر نماز بخوانید و عبادت کنید مضاعف (دو برابر) حساب می‌شود و اگر گناه کنید باز هم مضاعف (دو برابر) است. بنابراین کوشش کنیم تا این ماه را محترم بشماریم. این ماه با ماه‌های دیگر مانند ماه شعبان و رمضان فرق می‌کند. ملائکه‌ای که همراه ما هستند، ملک سمت راست حسنات را می نویسد و ملک سمت چپ سیئات را می‌نویسد. مراقب باشیم که یک وقت تخلفی نکنیم؛ یک وقت کاری نکنیم که عذاب، عقاب و گناهانمان ۲ برابر حساب شود. هر قدر که می‌توانیم از کارهای واجب، مستحب و کارهایی که خداوند خوشش می‌آید انجام دهیم. همین مجالس امام حسین «علیه‌السلام» عبادت است. شما وقتی در مجلس امام حسین «علیه‌السلام» با وضو، طهارت و ذکر خدا می‌آیید و می‌نشینید و به قصد قربت گریه می‌کنید برایتان عبادت حساب می‎شود. پس سعی کنیم در این روزها دل را قسی نکنیم. اگر می‌توانیم عدسی بخوریم که طعام الانبیاء است و قلب را رقیق می کند. همچنین یک مقدار دعا، نماز شب، توسلات و توجّهات داشته باشیم تا وقتی در مجلس نشستیم گریه‌مان بگیرد و قسوت ما را نگیرد. یک توبۀ خالصانه و یک حالتی از تضرع می‌خواهد تا انسان این مجالس را محترم بشمارد و بتواند از فواید اینگونه مجالس استفادۀ خوب کند. امیدواریم که اینگونه باشد.

۴- بیان مصائب امام حسین «علیه‌السلام»

راجع به مصائب، مطالب فراوانی در کتاب مقتل ذکر شده است. ما از کجای این مصیبت‌ها برای شما بگوییم؟ از قضیۀ عطش امان حسین «علیه‌السلام»بگوییم؟ از عطش بچه‌ها بگوییم؟ یا مصائب دیگر؟ البته مصیبت عطش، مصیبت بزرگی بوده است؛ خداوند در آن حدیث قدسی به حضرت آدم «علیه‌السلام» در تفسیر «کهیعص» می‌فرمایند: «ک»، کربلا است؛ «ه»، هلاکت عترت است؛ «ی»، یزید قاتل امام حسین «علیه‌السلام»؛ «ع»، عطش حضرت امام حسین «علیه‌السلام» است؛ «ص»، صبر امام حسین «علیه‌السلام» است.

چون حضرت آدم «علیه‌السلام» گفته بود: خدایا من وقتی نام امام حسین «علیه‌السلام» را می‌برم گریه‌ام می‌گیرد و اشکم جاری می‌شود؛ چه سرّی در آن است؟خداوند برای حضرت آدم روضه‌خوانی کرد. خود خدا برای انبیا روضه‌خوان است. در تفسیر «کهیعص» اشاره به همین واقعۀ کربلا شده است البته تفاسیر دیگری نیز دارد.

آن کس که تو را شناخت، جان را چه کند؟ فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟ دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی. دیوانۀ تو هر دو جهان را چه کند؟

آه! وا مصیبتا. وقتی امام حسین «علیه‌السلام» بر روی زمین قتلگاه قرار گرفتند فرمودند: «الهی رضَا بِرِضَائِک لا مَعبودَ سِواکَ تَرَکْتُ الْخَلْقَ طُرّا فی هَواکا وَاَیْتَمْتُ الْعِیالَ لِکَیْ اَراکا وَلَوْ قَطَّعْتَنی فِی الْحُبِّ اِرْبا لَما حَنَّ الْفُؤادُ اِلی سَواکا »؛ یعنی خدایا! ای محبوبم! همه چیز را در راه تو دادم. عیال و فرزندان خود را برای رضای تو یتیم کردم. پروردگارا ،خدایا، معبودا، محبوبا اگر این بدن حسین را در راه عشق خدا پاره پاره کنند؛ خدایا اگر مرا پاره پاره کنند هیچ گاه دل حسین جای دیگر نمی رود. یعنی خدایا تو معشوق حسین هستی. صلی الله علیک یا مظلوم یا ابا عبد لله. «السلام علی الحسین و علی علی ابن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین».

تصاویر آیت الله کمیلی خراسانی در شب اول محرم سخنرانی در مرکز اسلامی امام علی علیه‌السلام

: آیت الله کمیلی خراسانی در مرکز اسلامی امام علی (ع) در سیدنی

: آیت الله کمیلی خراسانی در مرکز اسلامی امام علی (ع) در سیدنی

: آیت الله کمیلی خراسانی در مرکز اسلامی امام علی (ع) در سیدنی

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=24083

مطالب مشابه

مجموعه سخنرانی‌های آیت الله کمیلی خراسانی «حفظه الله» در ماه ذی القعده

آشنایی با آرا و اندیشه‌های آیت‌الله محمدصالح کمیلی خراسانی؛ پیوند فقه، عرفان و حماسه(PDF)

توصیه حضرت آیت الله کمیلی برای حل مشکل جامعه اسلامی و مردم

بسته صوتی شهادت حضرت امام کاظم «علیه‌السلام»

در باب تفاوت عرفان و تصوف

راه رسیدن به عشق الهی

بیانیه حضرت آیت اللّٰه کمیلى در محکومیت اغتشاشات دى ماه ۱۴۰۴ و لزوم حمایت از رهبرى

شریعت و فرقه های نوظهور

سخنرانی‌های آیت الله کمیلی خراسانی «حفظه الله»-فاطمیه ۱۴۴۵ و ۱۴۴۶

شرح کتاب چهل حدیث- شرح حدیث شانزدهم با موضوع صبر

نظرات

کلام استاد

کلیپ صوتی

زیارت و دیدار حضرت صاحب الزمان (عج)

ویژه نامه

امام رضا علیه السلام، نماد فضیلت‌ها

تقویم سلوکی

اعمال ماه ذی القعده

مناسبات ماه ذی القعده

ماه ذى القعده ، نخستین ماه ازماههاى حرام است که در آنها جنگ، حتّى با دشمنان اسلام حرام است; مگر این که جنگ برمسلمین تحمیل شود (سه ماه دیگر از ماههاى حرام، ذى الحجّه، محرّم و رجب است) آتش بس در این چهار ماه وسیله اى براى آرامش جامعه و توفیق براى حجّ وعبادت، حلّ مشکلات اقتصادى و بازنگرى در امر جنگ و یافتن نقطه پایان براى آن و سپس مرهم نهادن بر زخم هاى جانکاه ناشى از آن است. ماهى است که زوّار خانه خدا از اطراف و اکنافِ جهان به سوى خانه خدا حرکت مى کنند، گروهى به مدینه مى روند و قبر پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) و قبور ائمّه هدى(علیهم السلام) را زیارت مى کنند و آثار تاریخى که در جاى جاى این خاستگاه اسلامى وجود دارد را مى بینند و غرق لذّات روحانى مى شوند (هرچند نابخردان و جاهلان، بسیارى از این آثار عظیم و گرانقدر را از میان برده اند) گروه دیگرى راهى مکّه مى شوند و با انجام مناسک «عمره تمتّع» در انتظار مراسم بزرگ عبادى سیاسى حج مى نشینند و با طواف کعبه و شرکت درصفوف پرشکوه جماعت، روح و جانشان را تازه مى کنند . سیّد بن طاووس در فضیلت این ماه مى گوید: «ماه ذى القعده ماهى است که به هنگام شدّت و گرفتارى، زمان خوبى براى دعاست، و براى رفع ظلم و ستم و دعا بر ضد ظالم مؤثّر است. همچنین مى گوید: «این ماه «ماه اجابت دعاها» نامیده شده است; لذا باید اوقاتش را غنیمت شمرد و در آن روزه حاجت گرفت.