7 اکتبر, 2020

کد مطلب : 24441

ارسال صوت+فایل متنی

بیانات آیت‌الله کمیلی خراسانی با موضوع زیارت اربعین

وقایع مربوط به نحوه رجوع اهل بیت علیهم السلام به سمت مدینه؛ قرائت زیارت روز اربعین

بسم الله الرحمن الرحیم

متن بیانات آیت الله کمیلی خراسانی با موضوع زیارت اربعین

وقایع مربوط به نحوه رجوع اهل بیت علیهم السلام به سمت مدینه

قبل از قرائت زیارت روز اربعین، مقدمه‌ای از شیخ طریحی که در جلد ۴۵‌ام کتاب بحارالانوار در صفحۀ ۶۹۶ نیز آمده نقل می‌کنیم:

«قَالَ الراوی: فَلَمَّا أَصْبَحَ الیزید اِسْتَدْعَى بِحَرَمِ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ»؛ راوی مقتل می‌گوید: چون صبحگاه شد، یزید حرم رسول خدا یعنی خاندان حسینی را دعوت کرد. البته این در وقتی بود که هنده با آن وضع به مجلس می‌آید و اعتراض می کند که شما اهل و عیال خود را پشت پرده قرار داده‌اید در حالیکه دختران پیامبر در این وضعیت هستند. بعضی از راویان اهل سنت گفته‌اند که یزید در آخرین مراحلش توبه کرده بود و توبه هرکس مقبول است از جمله توبه یزید. البته ما این مطلب را نمی‌توانیم بپذیریم و به آن قائل نیز نیستیم. اما در روایات مقتل آمده است.

«فَقَالَ لَهُنَّ أَيُّمَا أَحَبُّ إِلَيْكُنَّ اَلْمُقَامُ عِنْدِي أَوِ اَلرُّجُوعُ إِلَى اَلْمَدِينَةِ»؛ پس گفت: برای شما کدام بهتر است؟ اگر می‌خواهید در همین شام و دمشق بمانید و زندگی کنید؛ اگر هم می‌خواهید به مدینه پیامبر برگردید.

«وَ لَكُمُ اَلْجَائِزَةُ اَلسَّنِيَّةُ»؛ و از طرف ما به شما جوایزی می‌رسد.

«قَالُوا نُحِبُّ أَوَّلاً أَنْ نَنُوحَ عَلَى اَلْحُسَيْنِ»؛ گفتند: دوست داریم که ما را آزاد بگذاری. ما مصیبت زده‌ایم و می‌خواهیم نوحه و عزاداری آزاد داشته باشیم.

«قَالَ اِفْعَلُوا مَا بَدَا لَكُمْ یزید»؛ گفت: آزاد هستید تا آنچه را که دوست دارید انجام دهید؛ نوحه و عزاداری کنید.

«ثُمَّ أُخْلِيَتْ لَهُنَّ اَلْحُجَرُ وَ اَلْبُيُوتُ فِي دِمَشْقَ»؛ راوی گفت: سپس اجازه داد تا همه در دمشق از حجره‌ها و خانه‌ها برای تکریم خاندان پیامبر بیایند.

«وَ لَمْ تَبْقَ هَاشِمِيَّةٌ وَ لاَ قُرَشِيَّةٌ إِلاَّ وَ لَبِسَتِ اَلسَّوَادَ عَلَى اَلْحُسَيْنِ »؛ در این هنگام تمام زنان هاشمی و غیرهاشمی از زنان حجازی و قریشی خود را سیاه پوش کردند.

«وَ نَدَبُوهُ»؛ و شروع کردند به نوحه‌خوانی، عزاداری و ندبه کردن.

«عَلَى مَا نُقِلَ سَبْعَةَ أَيَّامٍ»؛ بنا بر آنچه نقل شده است قبل از آنکه برای زیارت اربعین به کربلا بیایند هفت روز در شام عزاداری کردند.

«فَلَمَّا كَانَ اَلْيَوْمُ اَلثَّامِنُ دَعَاهُنَّ يَزِيدُ وَ عَرَضَ عَلَيْهِنَّ اَلُمَقَامَ»؛ یزید باز هم در روز هشتم تکرار کرد که ما حرفی نداریم اگر می‌خواهید در دمشق اقامت کنید.

«فَأَبَيْنَ»؛ پس ابا کردند.

«وَ أَرَادُوا اَلرُّجُوعَ إِلَى اَلْمَدِينَةِ»؛ گفتند: ما باید به مدینه، شهر خودمان برگردیم.

سید ابن طاووس در کتاب لهوف و علامۀ مجلسی در کتاب بحارالانوار گفته‌اند:

«قَالَ الرّاوی: وَ لَمّا رَجَعَ نِساءُ الْحُسَیْنِ ع وَ عِیالُهُ مِنَ الشّامِ وَ بَلَغُوا الَی الْعِراقِ»؛ آن‌ها وقتی از شامات خارج شدند تا به وطنشان مدینه منوره بروند در مسیرشان به سرزمین عراق رسیدند.

«قالُوا لِلدَّلیلِ»؛ یزید دلیلی را با آن‌ها همراه کرده بود تا راه را نشان دهد.

«مُرُّ بِنا عَلی طَریقِ كَرْبَلاءَ»؛ در میانۀ راه به دلیل و راهنما گفتند که ما را از راهی ببر که راه کربلا است.

«فَوَصَلُوا الی مَوْضِعِ الْمَصْرَعِ»؛ پس در کربلا به موضع مصرع رسیدند؛ «موضع مصرع» سرزمینی است که قتلگاه امام حسین و شهدا بود.

«فَوَجَدُوا جابِرا بْنَ عَبْدِ اللّهِ الانْصاری رَحِمَهُ اللّهُ»؛ دیدند که جابر انصاری آنجاست.

«وَ جَماعَةُ مِنْ بَنی هاشِمٍ وَ رِجالا مِنْ آلِ الرَّسُولِ»؛ و همچنین جماعتی از بنی‌هاشم نیز آنجا بودند.

«قَدْ وَرَدُوا لِزِیارَةِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ ع»؛ آن‌ها برای زیارت امام حسین «علیه‌السلام» آمده بودند.

«فَوافُوا فی وَقْتٍ واحِدٍ»؛ آن‌ها در یک وقت باهم تلاقی کردند. از یک طرف جابر و جماعت همراهش و از یک طرف هم کاروان اسرا در مراجعتشان.

«وَ تَلاقُوا بِالْبُكاءِ وَ الْحُزْنِ وَاللَّطْمِ»؛ آنجا دیگر سرزمین حزن، گریه و لطم است. لطم همان سینه زنی است که شما انجام می‌دهید. لطم علی الصدر، لطم بر سینه و لطم علی الخد، لطم بر صورت است. البته نه آن‌طوری که بعضی با ناخن می‌زنند و صورت را خونی می‌کنند! ما به این اندازه ندیده‌ایم مگر اینکه یکی بی اختیار شود.

«وَ أَقامُوا المآتِمَ الْمُقْرِحَةِ لِلاكْبادِ»؛ در سرزمین کربلا ماتمی که جگرها را آتش می‌زد، برپا کردند. یعنی عزاداری کردند. در بعضی روایات آمده که مدت آن سه روز بوده است.

«وَاجْتَمَعَتْ الَیْهُمْ نِساءُ ذلِكَ السَّوادِ»؛ زنانی از بنی اسد یا غیر بنی اسد کنار شط بودند. وقتی [خبر آمدنشان را] شنیدند در این عزاداری شرکت کردند.

در کتاب لهوف آمده است:

«وَ أَقامُوا عَلی ذلِكَ أَیّاما»؛ آن‌ها چند روزی را در کربلا اقامت کردند. آیت‌الله سیستانی [فاصله زمانی] چهار روز قبل و بعد از اربعین را مستحب می‌دانند تا زوار در این ایام به کربلا بروند و زیارت کنند. زوار می‌توانند قبل یا بعد از اربعین برگردند. ولی بنده شخصاً به روایاتی که ایشان از آن‌ها استفاده می‌کنند برخورد نکرده‌ام. اگر شما در جایی دیدید که از روایتی چنین معنایی استنباط می‌شود اطلاع دهید. ایام اربعین به روز اربعین اختصاص ندارد و می‌شود آن را توسعه داد. همان‌طور که به ما گفته‌اند ۶۰۰ هزار نفر در همین ایام قبل از اربعین به ایران برگشته‌اند. بنده از گذشته همین مطلب در نظرم بوده است. به آن‌هایی که از بصره و راه‌های دور می‌آمدند می‌گفتند: شما یک سلام بدهید و برگردید. نظرشان این بود که ما فقط می‌خواهیم زیارت اربعین را بخوانیم. البته این زیارت برای روز است. اما می‌توان زیارتی را که در روز وارد شده در شب زیارت نیز خواند.

متن زیارت اربعین

شیخ طوسی در کتاب تهذیب و کفعمی در مصباح از صفوان جمال یکی از صحابه حضرت امام صادق «علیه‌السلام» روایت کرده‌اند که گفت: خدمت آقا امام صادق «علیه‌السلام» مشرف شدم؛ حضرت فرمودند که در زیارت اربعین حضرت را با این کلمات زیارت کنید.

بسم الله الرحمن الرحیم

اَلسَّلامُ عَلی وَلِیِّ اللهِ وَ حَبیبِهِ، اَلسَّلامُ عَلی خَلیلِ اللهِ وَ نَجیبِهِ،

اَلسَّلامُ عَلی صَفِیِّ اللهِ وَابْنِ صَفِیِّهِ، اَلسَّلامُ عَلیَ الْحُسَیْنِ الْمَظْلُومِ الشَّهیدِ،

اَلسَّلامُ علی اَسیرِ الْکُرُباتِ، وَقَتیلِ الْعَبَراتِ،

اَللّهُمَّ اِنّی اَشْهَدُ اَنَّهُ وَلِیُّکَ، وَابْنُ وَلِیِّکَ، وَصَفِیُّکَ وَابْنُ صَفِیِّکَ،

اَلْفآئِزُ بِکَرامَتِکَ، اَکْرَمْتَهُ بِالشَّهادَةِ، وَ حَبَوْتَهُ بِالسَّعادَةِ، وَاجْتَبَیْتَهُ بِطیبِ الْوِلادَةِ،

وَجَعَلْتَهُ سَیِّداً مِنَ السّادَةِ، وَقآئِداً مِنَ الْقادَةِ، وَذآئِداً مِنَ الْذادَةِ،

وَاَعْطَیْتَهُ مَواریثَ الاْنْبِیآءِ، وَجَعَلْتَهُ حُجَّةً عَلی خَلْقِکَ مِنَ الأْوْصِیآءِ،

فَاَعْذَرَ فیِ الدُّعآءِ وَمَنَحَ النُّصْحَ، وَبَذَلَ مُهْجَتَهُ فیکَ لِیَسْتَنْقِذَ عِبادَکَ مِنَ الْجَهالَةِ، وَحَیْرَةِ الضَّلالَةِ،

حسین جانش را در راهت داد تا بندگانت را از جهالت، نادانی، سرگردانی و گمراهی نجات دهد.

وَقَدْ تَوازَرَ عَلَیْهِ مَنْ غَرَّتْهُ الدُّنْیا، وَباعَ حَظَّهُ بِالاَرْذَلِ الأَدْنی، وَشَری آخِرَتَهُ بِالثَّمَنِ الاَوْکَسِ،

وَتَغَطْرَسَ وَتَرَدّی فی هَواهُ، وَاَسْخَطَکَ وَاَسْخَطَ نَبِیَّکَ،

وَاَطاعَ مِنْ عِبادِکَ اَهْلَ الشِّقاقِ وَالنِّفاقِ، وَحَمَلَةَ الاَوْزارِ الْمُسْتَوْجِبینَ النّارَ،

فَجاهَدَهُمْ فیکَ صابِراً مُحْتَسِباً، حَتّی سُفِکَ فی طاعَتِکَ دَمُهُ، وَاسْتُبیحَ حَریمُهُ،

خدایا حسین در راهت، مبارزات و مجاهداتی انجام داد تا آنجا که خونش در راه اطاعت از اوامر تو ریخته شد؛ کلمۀ «وَاسْتُبیحَ حَریمُهُ» خیلی جگر را می‌سوزاند. یعنی حرم آقا شامل زنان، عیالات و دختران آقا را همانند کنیزان مباح‌ دانستند.

اَللّهُمَّ فَالْعَنْهُمْ لَعْناً وَبیلاً، وَعَذِّبْهُمْ عَذاباً اَلیماً،

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ رَسُولِ اللهِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ سَیِّدِ الاَوْصِیآءِ،

اَشْهَدُ اَنَّکَ اَمینُ اللهِ وَابْنُ اَمینِهِ، عِشْتَ سَعیداً، وَمَضَیْتَ حَمیداً، ومُتَّ فَقیداً مَظْلُوماً شَهیداً،

وَاَشْهَدُ اَنَّ اللهَ مُنْجِزٌ ما وَعَدَکَ، وَمُهْلِکٌ مَنْ خَذَلَکَ، وَمُعَذِّبٌ مَنْ قَتَلَکَ،

وَاَشْهَدُ اَنَّکَ وَفَیْتَ بِعَهْدِ اللهِ، وَجاهَدْتَ فی سَبیلِهِ حَتّی اَتیکَ الْیَقینُ،

فَلَعَنَ اللهُ مَنْ قَتَلَکَ، وَلَعَنَ اللهُ مَنْ ظَلَمَکَ، وَلَعَنَ اللهُ اُمَّةً سَمِعَتْ بِذلِکَ فَرَضِیَتْ بِهِ،

اَللّهُمَّ اِنّی اُشْهِدُکَ اَنّی وَلِیٌّ لِمَنْ والاهُ، وَعَدُوٌّ لِمَنْ عاداهُ، بِاَبی اَنْتَ وَاُمّی یَابْنَ رَسُولِ اللهِ،

اَشْهَدُ اَنَّکَ کُنْتَ نُوراً فیِ الاَصْلابِ الشّامِخَةِ، وَالاَرْحامِ الْمُطَهَّرَةِ،

لَمْ تُنَجِّسْکَ الْجاهِلِیَّةُ بِاَنْجاسِها، وَلَمْ تُلْبِسْکَ الْمُدْلَهِمّاتُ مِنْ ثِیابِها،

وَاَشْهَدُ اَنَّکَ مِنْ دَعآئِمِ الدّینِ، وَاَرْکانِ الْمُسْلِمینَ، وَمَعْقِلِ الْمُؤْمِنینَ،

وَاَشْهَدُ اَنَّکَ الاِمامُ الْبَرُّ التَّقِیُّ الرَّضِیُّ الزَّکِیُّ، اَلْهادِی الْمَهْدِیُّ،

وَاَشْهَدُ اَنَّ الاَئِمَّةَ مِنْ وُلْدِکَ کَلِمَةُ التَّقْوی، وَاَعْلامُ الْهُدی، وَالْعُرْوَةُ الْوُثْقی، وَالْحُجَّةُ علی اَهْلِ الدُّنْیا،

وَاَشْهَدُ اَنّی بِکُمْ مُؤْمِنٌ، وَبِاِیابِکُمْ مُوقِنٌ، بِشَرایِعِ دینی وَخَواتیمِ عَمَلی،

کلمۀ «وَبِاِیابِکُمْ مُوقِنٌ» در جاهای دیگر هم آمده است. دلالت بر اثبات رجعت دارد که امامان ما دوباره به این دنیا بر می‌گردند.

وَقَلْبی لِقَلْبِکُمْ سِلْمٌ، وَاَمْری لاَمْرِکُمْ مُتَّبِعٌ، وَنُصْرَتی لَکُمْ مُعَدَّةٌ، حَتّی یَاْذَنَ اللهُ لَکُمْ، فَمَعَکُمْ مَعَکُمْ لامَعَ عَدُوِّکُمْ،

ان شاء الله این جمله را با حقیقت بگوییم. دل ما با دل شما یکی است. ما از اوامر شما تبعیت داریم. آقا، نصرت و یاری ما همیشه در حال آمادگی است. منظور از جمله حَتّی یَاْذَنَ اللهُ لَکُمْ، دولت حقه اهل بیت در زمان ظهور حضرت ولی عصر است که خداوند به حضرت در برپایی این دولت اجازه ظهور دهد. پس من با شما هستم نه با دشمنان شما.

صَلَواتُ اللهِ عَلَیْکُمْ، وَعلی اَرْواحِکُمْ وَاَجْسادِکُمْ، وَشاهِدِکُمْ وَغآئِبِکُمْ، وَظاهِرِکُمْ وَباطِنِکُمْ، آمینَ رَبَّ الْعالَمینَ.