29 ژوئن, 2018

کد مطلب : 19829

متن بیانات

بیانات آیت الله کمیلی در شرح دعای مناجات المریدین (بخش دوم)

خداوند نسبت به کسانی که به او اقبال می‌کنند مهر و فضل و کرم و احسان دارد.

بیانات استاد معظم و مکرم حضرت آیت الله کمیلی خراسانی حفظه الله در شرح قسمت دوم مناجات مریدین

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین. اللهم صلی علی محمد و آل محمد.

« فَیَا مَنْ هُوَ عَلَى الْمُقْبِلِینَ عَلَیْهِ مُقْبِلٌ وَ بِالْعَطْفِ عَلَیْهِمْ عَائِدٌ مُفْضِلٌ »

نیمه دوم از مناجات مریدین امام سجاد خطاب به مصدر قدرت و منبع همه توانایی‌ها و موجودات است. ای خدایی که وقتی کسی به تو اقبال کرد تو هم به او اقبال می‌کنی. خداوند در یکی از آیات قرآن می‌فرمایند:
«فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ وَاشْکُرُواْ لِی وَلاَ تَکْفُرُون»، من را یاد کنید تا شما را یاد کنم. اگر دل بنده‌ای به سوی خدا اقبال کرد، خدای مهربان حتماً به او اقبال خواهد کرد. « عبدی تقدم الیه شبرا اتقدم الیک ذراعا»، بنده‌ من یک وجب به من نزدیک شو تا من یک ذراع به تو نزدیک شوم.

« وَ بِالْعَطْفِ عَلَیْهِمْ عَائِدٌ مُفْضِلٌ‏»، از صفات پروردگار آن است که خداوند نسبت به کسانی که به او اقبال می‌کنند مهر و فضل و کرم و احسان دارد.

« وَ بِالْغَافِلِینَ عَنْ ذِکْرِهِ رَحِیمٌ رَءُوفٌ»، از صفات دیگر پروردگار آن است که خداوند نسبت به بندگانی که مقبل نیستند و اهل غفلت هستند نظر رحمت دارد و با رأفت و عاطفه و مهربانی به آنها نگاه می کند به سوی خود مجذوبشان می‌نماید.

« وَ بِجَذْبِهِمْ إِلَى بَابِهِ وَدُودٌ عَطُوفٌ‏»، خداوند به واسطه آنکه منبع مودت و عطوفت و مهربانی است به بندگان غافلش نظر می‌کند و آنها را به سوی خود جذب می‌کند.

« أَسْأَلُکَ أَنْ تَجْعَلَنِی مِنْ أَوْفَرِهِمْ مِنْکَ حَظّاً » خدایا از تو درخواست می‌کنم که من را به جهت بهره‌برداری و فیض خواهی به گونه‌ای قرار بدهی که از بیشترین حظ و نظر و لطفت تو نسبت به سایر بندگانت برخوردار باشم.

« وَ أَعْلاَهُمْ عِنْدَکَ مَنْزِلاً »، خدایا من را به لحاظ منزلت و جایگاه معنوی جزء بندگانی قرار بده که به بالاترین مقام دست یافته‌اند.

« وَ أَجْزَلِهِمْ مِنْ وُدِّکَ قِسْماً»، خدایا قسمت من را در هنگام تقسیم دوستی و مودت و عشق بین بندگانت، بیشترین سهم قرار بده.

« وَ أَفْضَلِهِمْ فِی مَعْرِفَتِکَ نَصِیباً»، خدایا نصیب و بهره من را از شناخت و معرفتت همانند برترین بندگانت که بیشترین نصیب و سهم را از معرفت و شناخت تو تحصیل کرده‌اند قرار بده.

« فَقَدِ انْقَطَعَتْ إِلَیْکَ هِمَّتِی»، خدایا! پروردگارا! معبودا! همت و تلاش من به سوی تو محصور شده است و توجه من منقطع به سوی تو است.

« وَ انْصَرَفَتْ نَحْوَکَ رَغْبَتِی»، رغبت و تمایلات قلبی من فقط به سوی تو محصور شده است.

« فَأَنْتَ لاَ غَیْرُکَ مُرَادِی»، فقط تو مراد من هستی ‌و من به غیر از تو مرادی ندارم.

« وَ لَکَ لاَ لِسِوَاکَ سَهَرِی وَ سُهَادِی »، شب زنده‌داری و خواب کم بنده فقط به خاطر تو است.

« وَ لِقَاؤُکَ قُرَّهُ عَیْنِی»، نور چشمانم لقاء تو هست که تو را ملاقات کن.

« وَ وَصْلُکَ مُنَى نَفْسِی»، آرزوی من دستیابی و نائل شدن به مقام وصل تو است.

«وَ إِلَیْکَ شَوْقِی»، شوق و اشتیاق من فقط برای تو هست.

«وَ فِی مَحَبَّتِکَ وَلَهِی»، در راه عشق تو سرگردانم.

«وَ إِلَى هَوَاکَ صَبَابَتِی»، خدایا دلباخته هوای عشقت هستم.

«وَ رِضَاکَ بُغْیَتِی »، هدف و مقصد من خشنودی تو است.

«وَ رُؤْیَتُکَ حَاجَتِی»، حاجت و نیاز من دیدن تو است. با استفاده از این جمله دیدار خداوند برای عاشقان امری میسور است. اگر میسور نبود حضرت نمی‌فرمودند که رؤیت و دیدار تو مطلب و حاجت مهمی برای من است.

«وَ جِوَارُکَ طَلَبِی»، عطش و طلب من قرار گرفتن در جوار تو است.

«وَ قُرْبُکَ غَایَهُ سُؤْلِی»، منتهای خواهش من از تو این است که من را به مقام قربت برسانی.

« وَ فِی مُنَاجَاتِکَ رَوْحِی وَ رَاحَتِی »، روح و راحت من در راز و نیاز و گفتگوی با تو است. یعنی من در سایه سار مناجات و راز و نیاز با تو به آرامش و فرح و شادی دل می‌رسم و از رنج‌ها خلاصی می‌یابم.

«وَ عِنْدَکَ دَوَاءُ عِلَّتِی»، خدایا دارو و دوای من نزد تو است و تو داروی من هستی.

«وَ شِفَاءُ غُلَّتِی »، تو شفای دل سوزان من هستی. تو می‌توانی مرهمی بر روی این سوز و گداز و عقده‌ها و شعله‌های آتشین من بگذاری.

«وَ بَرْدُ لَوْعَتِی»، تو لوعت و حرارت دلم را تسکین می‌دهی.

«وَ کَشْفُ کُرْبَتِی»، کربت و غم و اندوه من به وسیله تو برطرف می‌شود.

«فَکُنْ أَنِیسِی فِی وَحْشَتِی»، خدایا در مواقع تنهایی و وحشت، انیس من باش. در آن دعا دارد که «ارحم وحدتی بین یدیک و انسی بک و وحشتی من الناس»، خدایا برای من وحشت‌زا است از اینکه به غیر تو روی بیاورم و به سوی مردم رو کنم. چون انیس و مونس من تو هستی و من از خلق تو وحشت دارم. خدا به سویت روی می‌آورم و این انس من را نگه دار.

«وَ مُقِیلَ عَثْرَتِی»، خدایا عثرت لغزش هایی که از من سر می زند این تو هستی که عذر من را بپذیری.

وَ غَافِرَ زَلَّتِی»، خدایا! پروردگارا! از زشتی‌های من بگذر.

«وَ قَابِلَ تَوْبَتِی»، خدایا توبه من را قبول کن.

«وَ مُجِیبَ دَعْوَتِی»، خدایا دعای من را تو به اجابت می‌رسانی.

«وَ وَلِیَّ عِصْمَتِی»، خدایا تو من را از گناه حفظ می‌کنی.

«وَ مُغْنِیَ فَاقَتِی»، پروردگارا! تو من را از فقر و بیچارگی بی‌نیاز می‌کنی.

«وَ لاَ تَقْطَعْنِی عَنْکَ»، خدایا زمانی نرسد که من از تو جدا شوم. خدایا من را از خودت جدا نکن.

«وَ لاَ تُبْعِدْنِی مِنْکَ»، خدایا من را از خودت دور مکن.

«یَا نَعِیمِی وَ جَنَّتِی»، ای خدایی که نعمت و بهشت من هستی.

«وَ یَا دُنْیَایَ وَ آخِرَتِی»، ای دنیا و آخرتم.

«یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ»، ای مهربان‌تر از هر مهربان.

و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین.

متن عربی بخش دوم دعای مناجات المریدین به همراه ترجمه:

فَیَا مَنْ هُوَ عَلَى الْمُقْبِلِینَ عَلَیْهِ مُقْبِلٌ وَ بِالْعَطْفِ عَلَیْهِمْ عَائِدٌ مُفْضِلٌ‏
پس اى خدایى که به هر که رو سوى تو آورد توجه و اقبال کرده و با عطوفت و مهر فضل و احسان مى‏کنى

وَ بِالْغَافِلِینَ عَنْ ذِکْرِهِ رَحِیمٌ رَءُوفٌ وَ بِجَذْبِهِمْ إِلَى بَابِهِ وَدُودٌ عَطُوفٌ‏
و به آنان که از یاد تو غافلند هم رءوف و مهربان هستى و با عاطفه و لطف و جاذبه محبت آنها را نیز به درگاهت مى‏کشانى

أَسْأَلُکَ أَنْ تَجْعَلَنِی مِنْ أَوْفَرِهِمْ مِنْکَ حَظّاً وَ أَعْلاَهُمْ عِنْدَکَ مَنْزِلاً وَ أَجْزَلِهِمْ مِنْ وُدِّکَ قِسْماً وَ أَفْضَلِهِمْ فِی مَعْرِفَتِکَ نَصِیباً
و از تو (اى خدا) درخواست مى‏کنم که بهره مرا از فضل خود بیشتر و منزلتم را نزد خویش بالاتر از همه آنان قرار دهى و قسمتم را از دوستى و عشق و محبتت بزرگتر و نصیب معرفتم را به تو افزونتر گردانى

فَقَدِ انْقَطَعَتْ إِلَیْکَ هِمَّتِی وَ انْصَرَفَتْ نَحْوَکَ رَغْبَتِی‏
که من اى خدا توجهم از همه منقطع بسوى تو و دلم مشتاق توست

فَأَنْتَ لاَ غَیْرُکَ مُرَادِی وَ لَکَ لاَ لِسِوَاکَ سَهَرِی وَ سُهَادِی وَ لِقَاؤُکَ قُرَّهُ عَیْنِی‏
تویى مقصودم نه غیر تو از شوق توست بیدار و کم خوابم و لقایت نور دیدگانم

وَ وَصْلُکَ مُنَى نَفْسِی وَ إِلَیْکَ شَوْقِی وَ فِی مَحَبَّتِکَ وَلَهِی وَ إِلَى هَوَاکَ صَبَابَتِی‏
و مقام وصالت تنها آرزوى من است شوقم منحصر به تو و سرگردان و واله محبت توام دلباخته هواى توام

وَ رِضَاکَ بُغْیَتِی وَ رُؤْیَتُکَ حَاجَتِی وَ جِوَارُکَ طَلَبِی وَ قُرْبُکَ غَایَهُ سُؤْلِی وَ فِی مُنَاجَاتِکَ رَوْحِی وَ رَاحَتِی‏
غرض و مقصدم خوشنودى توست و به مشاهده تو نیازمندم و نعمت جوارت مطلوب من است و مقام قربت منتهاى خواهش من است و حال مناجات با تو فرح و آرامش خاطر من است

وَ عِنْدَکَ دَوَاءُ عِلَّتِی وَ شِفَاءُ غُلَّتِی وَ بَرْدُ لَوْعَتِی وَ کَشْفُ کُرْبَتِی‏
و دواى مرض و شفاى‏قلب سوزانم و تسکین حرارت دل و رافع غم و اندوهم پیش توست

فَکُنْ أَنِیسِی فِی وَحْشَتِی وَ مُقِیلَ عَثْرَتِی وَ غَافِرَ زَلَّتِی وَ قَابِلَ تَوْبَتِی وَ مُجِیبَ دَعْوَتِی وَ وَلِیَّ عِصْمَتِی‏
پس اى خدا تو در حال وحشت و هولناکى انیس و مونس من باش و بپذیر عذر لغزشهایم و از زشتیهایم درگذر و توبه‏ام قبول و دعایم اجابت فرما و از گناهکارى مرا نگهدارى کن

وَ مُغْنِیَ فَاقَتِی وَ لاَ تَقْطَعْنِی عَنْکَ وَ لاَ تُبْعِدْنِی مِنْکَ‏
و از فقر غنى گردان و مرا جدا و دور مگردان از خود

یَا نَعِیمِی وَ جَنَّتِی وَ یَا دُنْیَایَ وَ آخِرَتِی (یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ)
اى تو نعمت و بهشت و دنیا و آخرت من اى مهربانترین مهربانان عالم.