ویژه نامه

1 مارس, 2017

کد مطلب : 954

ویژه نامه ولادت امیرالمؤمنین علی ع

بسم الله الرّحمن الرّحیم

“ویژه نامه ولادت امیرالمؤمنین علی علیه السلام”

السلام علیک یا امین الله فی ارضه…

ای علی، ای آیت جان، آمدی

آمدی، ای جان جانان، آمدی

ذات حق را جلوه گر چون آفتاب

دل فروز، از مشرق جان آمدی

کعبه از نور جمالت روشن است

کز حریم لطف یزدان آمدی

ای ز تو، آیین احمد در کمال

ای دلیل راه انسان، آمدی

شهر بند عشق را، مفتاح راز

تا گشایی راز قرآن آمدی

خاتم دین خدا را پاسدار

ای به حشمت چون سلیمان آمدی

تا بر افروزی چراغ معرفت

در طریق علم و عرفان آمدی

ÃÂ« ولادت با سعادت مولی الموحدین حضرت امیرالمؤمنین امام علی علیه السلام بر همه سالکان راه حق مبارک باد ÃÂ»

ÃÂ

مولود کعبه

شیخ صدوق و فتال نیشابورى از یزید بن قعنب روایت کرده Ã¢اند که گفت من با عباس بن عبد المطلب و گروهى از عبد العزى در کنار خانه خدا نشسته بودیم که فاطمه بنت اسد(سلام الله علیها) مادر امیرالمؤمنین(علیه السلام) در حالی که ۹ ماه به او آبستن بود آمد و دعا کرد خدایا من به تو و به آنچه از رسولان و کتابها از جانب تو آمده Ã¢اند ایمان دارم و سخن جدّم ابراهیمÃ¢خلیل را تصدیق میÃ¢کنم و اوست که این بیت عتیق را بنا نهاده است. به حق آن که این خانه را ساخته و به حق مولودى که در شکم من است ولادت او را بر من آسان گردان. یزید بن قعنب گوید ما به چشم خود دیدیم که خانه کعبه از پشت(مستجار) شکافت و فاطمه بنت اسد(س) به درون خانه رفت و از چشم ما پنهان گردید و دیوار بهم بر آمد، چون خواستیم قفل درب خانه را باز کنیم گشوده نشد، لذا دانستیم که این کار از امر خداى عزّوجل است و فاطمه بنت اسد(س) پس از چهار روز بیرون آمد و در حالی که امیر المؤمنین علی علیه السلام را در روى دست داشت گفت من بر همه زنهاى گذشته برترى دارم، زیرا آسیه خدا را به پنهانى پرستید در آنجا که پرستش خدا جز از روى ناچارى خوب نبود و مریم دختر عمران نخل خشک را به دست خود جنبانید تا از خرماى تازه چید و خورد(و هنگامی که در بیتÃ¢المقدس او را درد مخاض گرفت، ندا رسید که از اینجا بیرون شو اینجا عبادتگاه است و زایشگاه نیست) و من داخل خانه خدا شدم و از میوه Ã¢هاى بهشتى و بار و برگ آنها خوردم و چون خواستم بیرون آیم هاتفى ندا کرد:ÃÂ اى فاطمه! نام او راÃÂ ÃÂ«علىÃÂ»ÃÂ بگذار که او ÃÂ«علىÃÂ» است و خداوند ÃÂ«على الاعلىÃÂ» فرماید من نام او را از نام خود گرفتم و به ادب خود تأدیبش کردم و او را به غامض(پیچیده و پوشیدهÃ¢ترین) علم خود آگاه گردانیدم و اوست که بتها را از خانه من می شکند و اوست که در بام خانه Ã¢ام اذان گوید و مرا تقدیس و تمجید نماید، خوشا بر کسی که او را دوست دارد و فرمانش برد و واى بر کسى که او را دشمن دارد و نافرمانیش کند.(امالى صدوق مجلس ۲۷ حدیث ۹)

پرورش در دامان پیامبر(ص)

حضرتÃ¢على(علیه السلام) شش ساله بودند که در مکه قحطى سختى روى داد و وضع زندگى ابو طالب بسیارسخت شد. روزى رسول خدا صلى الله علیه و آله به عموهایشان عباس و حمزه فرمودند: Ã¢به نزد ابوطالب رویم و بار زندگى او را سبک سازیم. با هم به نزد ابو طالب رفتند و مساله را با او در میان نهادند وابو طالب موافقت کرد.عباس پسرش جعفر را به خانه خود آورد، حمزه طالب را و پیامبر(صلی الله علیه و آله) هم ÃÂ«علىÃÂ»(علیه السلام) خردسال را به خانه خویش آورد.ÃÂ (سیره ابن هشام،ج۱،ص۲۴۶) ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ ÃÂ

سبقت در اسلام،ایمان و هجرت:

حضرت علی(علیه السلام) خود در نهج البلاغه می فرمایند:ÃÂ«من بر فطرت توحید به دنیا آمدم و در ایمان و هجرت بر دیگران سبقت جستم، در آن روزگار اسلام در خانه Ã¢اى نیامده بود، جز در خانه رسول الله(صلی الله علیه و آله) و خدیجه و من نفر سوم آنها بودم. نور وحى و رسالت را میÃ¢Ã¢دیدم و بوى نبوت و پیامبرى را میÃ¢Ã¢بوئیدمÃÂ»؛ÃÂ (نهج البلاغه،خطبه ۲۳۴)

بنده راستین خداوند:

ابودرداء مى گوید: على بن ابیطالب(علیه السلام) را دیدم در حالى که از یاران خود دورى جسته و در میان نخلستان بنى نجار در حرکت بود و لحظاتى بعد در میان انبوه نخل ها از دیدگاه من پنهان شد. با خود گفتم: باید به دنبال او بروم و ببینم کجا می رود. پس از مدتى جستÃ¢وجو آهنگى حزین مرا به خود جلب کرد. چون نزدیک شدم صدایى دردناک شنیدم که مى گفت:ÃÂ«خداى من! اگر عمرم در معصیت تو به طول انجامید و گناهانم در صحیفه اعمال بزرگ جلوه کرد، جز به آمرزش تو به کسى امیدوار نبوده و جز رضایت تو به چیزى دل نبسته امÃÂ».ÃÂ گوشه اى پنهان شدم و بى حرکت ایستادم، امام(علیه السلام) در دل تاریکی شب رکعت هایى نماز خواندند، سپس به دعا و مناجات پرداختند و فرمودند:ÃÂ ÃÂ«الهى چون در عفو تو اندیشه مىÃ¢کنم، خطایم آسان مى نماید و چون از انتقام تو یاد مى کنم، مصیبت من بزرگ جلوه مى کندÃÂ».

پس امام در گریه فرو رفتند و دیگر صدایى از ایشان نشنیدم و حرکتى ندیدم.ÃÂ با خود اندیشیدم چون تمام شب را بیدار بودهÃ¢اند شاید خواب بر آن بزرگوار غلبه کرده باشد، لذا براى نماز صبح بیدارشان خواهم کرد. لحظاتى بعد به ایشان نزدیک شدم، دیدم چون قطعه چوب خشکى بر زمین افتادهÃ¢اند، ایشان را حرکت دادم تکان نخوردند، خواستم از جا بلندشان کنم، برنخاستند. گفتم: “انا لله و انا الیه راجعون”، به خدا على بن ابیطالب از دنیا رفت!؛ÃÂ سراسیمه خود را به خانه امام(ع) رسانده و گفتم: دخترُ پیامبر(ص)! چه نشسته اى که على از دنیا رفت! آن گاه ماجرا را گفتم.ÃÂ زهراى مرضیه(س) با خونسردى فرمودند: ÃÂ«اى ابودرداء نگران نباش به خدا قسم او نمرده، بلکه از خوف خدا آن حالت به او دست داده استÃÂ». چون امام(ع) به حال آمدند، به من که مى گریستم، نگاه کرده و فرمودند: چرا گریه مى کنى؟ گفتم: از کارى که شما با خود مى کنید! فرمود:ÃÂ ÃÂ« آه از آتشى که گوشت بدن را از استخوان جدا مى کند! آه از زبانه آتشى که سوزش آن همه وجود آدمى را برمی گدازد!ÃÂ»ÃÂ اى ابودرداء چه خواهى گفت اگر مرا ببینى که براى حساب فرا خوانده شده ام و در برابر فرمانروایى جبّار ایستاده ام و دوستان مرا رها ساخته و اهل دنیا از خود رانده باشند. تو در چنان حالتى بیش تر بر من رحم خواهى آورد. با خود گفتم: به خدا احدى از یاران رسول خدا را در چنین حالتى ندیده ام.( بحارالانوار, ج۴۱, ص۱۱ـ۷)

ایمان و عبادت علی(ع)

حضرت امام على علیه السلام با عشق و حب قلبى خدا را عبادت میÃ¢کردند، زیرا عبادت ایشان براى رفع تکلیف نبود بلکه محب حقیقى بودند و جز جمال دلرباى حقیقت چیزى در نظر مبارکشان جلوه Ã¢گر نمیÃ¢شد. امام على علیه السلام در تقواى دینى و عبادت چنان کوشا بودند که پیغمبر اکرم صلى الله علیه و آله در پاسخ کسانى که از (روی نادانی) از تندى على علیه السلام در نزد ایشان گله میکردند، فرمودند: على را ملامت نکنید زیرا او شیفته خدا است.(شیعه در اسلام، نقل از مناقب خوارزمى ص ۹۲)

حضرت مولی الموحدین على علیه السلام هنگامی که مناجات میÃ¢کردند و مشغول نماز میÃ¢شدند، گوش مبارکشان نمیÃ¢Ã¢شنید و چشم مبارکشان نمیÃ¢دید و زمین و آسمان، دنیا و مافیها از خاطرشان فراموش میÃ¢شد و با تمام وجود توجه خود را بهÃ¢مبدأ حقیقت معطوف میÃ¢داشتند، چنانÃ¢که مشهور است در یکى از جنگها پیکان تیرى بپای مبارکشان فرو رفت و بهÃ¢قدرى دردناک بود که نمیتوانستند آنÃ¢را بیرون بیاورند، لذا وقتیÃ¢که بهÃ¢نماز ایستادند، تیر را بیرون کشیدند و آن بزرگوار متوجه نشدند!

امام على علیه السلام هنگام وضو گرفتن (از شدت حالات توحیدی) سراپا میÃ¢لرزیدند و لرزش خفیفى وجود مبارکشان را فرا میگرفت و چون در محراب عبادت میÃ¢ایستادند نیز رعشه بر اندامشان میÃ¢افتاد و از خوف عظمت الهى اشک چشم بر محاسن شریفشان جارى میشد. سجده Ã¢هاى ایشان طولانى بود و سجده Ã¢گاه آن بزرگوار همیشه از اشک چشم مرطوب بود. ایشان درمحراب عبادت بهÃ¢شدت گریان و در شدت جنگ خندان بودند.

على علیه السلام علاوه بر نمازهاى واجب، نوافل را نیز انجام میÃ¢دادند و هیچ وقت نماز شب آن حضرت ترک نمیشد، حتى در موقع جنگ نیز از آن غفلت نمیÃ¢Ã¢نمودند. در لیلهÃ¢الهریر نزدیکیÃ¢Ã¢هاى صبح بهÃ¢افق نگریستند، ابن عباس پرسید مگر از آنÃ¢سو نگرانى داراى آیا گروهى از دشمنان در آنجا کمین کرده Ã¢اند؟ فرمودند نه، میÃ¢خواهم ببینم آیا وقت نماز رسیده است؟

وقتى ضرار بن ضمره بر معاویه وارد شد، معاویه گفت على(ع) را برایم وصف کن! ضرار پس از آن که شمه Ã¢اى از خصوصیات اخلاقى آن حضرت(ع) را براى معاویه بیان نمود گفت: شبها بیدارى او بیشتر و خوابش کم بود. در اوقات شب و روز تلاوت قرآن میکرد و جانش را در راه خدا میÃ¢داد و در پیشگاه کبریائى او اشک میریخت و خود را از ما مستور نمیÃ¢داشت و کیسهÃ¢ هاى طلا از ما ذخیره نمیÃ¢Ã¢نمود، براى نزدیکانش ملاطفت و بر جفا کاران تند خوئى نمیÃ¢کرد، موقعی که شب پرده ظلمت و تاریکى میÃ¢افکند و ستارگان رو به افول میÃ¢نهادند او را میÃ¢دیدى که در محراب عبادت دست به محاسن خود گرفته و چون شخص مار گزیده به خود میÃ¢Ã¢پیچید و مانند فرد اندوهگینى گریه میÃ¢کرد و میÃ¢گفت: ÃÂ«اى دنیا! آیا خود را بهÃ¢من جلوه داده و مرا مشتاق خود میÃ¢سازى؟هیهات! مرا بهÃ¢تو نیازى نیست و تو را سه طلاق دادهÃ¢Ã¢ام که دیگر مرا بر تو رجوعى نیست! سپس میÃ¢فرمود آه از کمى توشه و دورى سفر و سختى راه!

معاویه گریه کرد و گفت اى ضرار بس است، به خدا سوگند که على چنین بود، خدا رحمت کند ابو الحسن را!ÃÂ (امالى صدوق مجلس ۹۱ حدیث .۲)

احادیث نبوى(ص) در باره على(ع)

* حدیث غدیر:ÃÂ علماء و مفسرین از عامه و خاصه نوشته Ã¢اند که پیغمبر اکرم صلى الله علیه و آله موقع مراجعت از حجه الوداع در غدیر خم توقف نموده و پس از ایراد خطبه به مردم فرمودند:ÃÂ آیا من نسبت به شما اولى به تصرف نیستم؟عرض کردند: چرا. فرمودند: ÃÂ«من کنت مولاه فهذا على مولاهÃÂ»، هر کس که من مولا و صاحب اختیار او هستم این على مولاى او خواهد بود؛ و بدین ترتیب آن امام برحق و بزرگوار را به ولایت و پیشوائى مردم منصوب گردانید.(ذخائر العقبى ص ۶۷)

* حدیث منزلت:ÃÂ احمد بن حنبل و شیخ سلیمان بلخى و ابن صباغ مالکى و دیگران نوشته Ã¢اند که پیغمبر صلى الله علیه و آله به على علیه السلام فرمودند:ÃÂ ÃÂ«انت منى بمنزله هارون من موسى الا انه لا نبى بعدیÃÂ»، تو از من بمنزله هارونى از موسى جز این که پس از من پیغمبرى نخواهد بود، بحرانى در کتاب غایه المرام یکصد حدیث از عامه و هفتاد حدیث از خاصه در این مورد نقل کرده است.(ینابیع الموده ص ۵۰)

* حدیث یوم الانذار:ÃÂ رسول اکرم(صلی الله علیه و آله)ÃÂ در اوائل بعثتÃÂ به فرمان خداى تعالى اقوام نزدیک خود را جمع نموده و رسالت خویش را به آنان ابلاغ فرمودند و در همان مجلس اعلام نمودند که هر کس از شما در پذیرفتن دعوت من سبقت جوید، او پس از من جانشین من خواهد بود، از میان تمام آنان فقط على(علیه السلام) دعوت آن حضرت را پذیرفت و رسولÃ¢اکرم(ص) فرمودند:ÃÂ«انت اخى و وزیرى و وارثى و خلیفتى من بعدىÃÂ»، تو برادر و وزیر و وارث من و جانشین من پس از من هستى.ÃÂ (تاریخ ابى الفداء جلد ۱ ص ۲۱۶)

*حدیث ثقلین:ÃÂ در کتب معتبره عامه و خاصه با اختلاف کوچکى در کلمات و الفاظ، نقل شده است که هنگامی که رحلت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) ÃÂ نزدیک شد فرمودند: ÃÂ ÃÂ«انى تارک فیکم الثقلین کتاب الله و عترتى اهل بیتى و انهما لمن یفترقا حتى یردا على الحوضÃÂ»، من در میان شما دو چیز بزرگ و وزین میگذارم، “کتاب خدا” و “اهل بیت عترتم” را و آن دو هرگز از یکدیگر جدا نشوند تا در کنار حوض بر من وارد گردند.(مناقب ابن مغازلى ص ۲۳۴)

*حدیث سفینه:ÃÂ از ابن عباس و دیگران نقل شده است که پیغمبر اکرم صلى الله علیه و آله فرمودند:ÃÂ ÃÂ«مثل اهل بیتى مثل سفینه نوح من رکبها نجا و من تخلف عنها غرقÃÂ»، مثل خاندان من داستان کشتى نوح است هر که سوار آن شد نجات یافت و هر که تخلف نمود غرق گردید.(حلیه الاولیاء جلد ۴ ص ۳۰۶)

*حدیث حق:ÃÂ علماى عامه و خاصه به طرق مختلفه نقل کرده Ã¢اند که رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمودند:ÃÂ ÃÂ«على مع الحق و الحق مع علىÃÂ»، على همیشه همراه با حق بوده و حق هم با على است؛ÃÂ بحرانى در غایه المرام پانزده حدیث از عامه و یازده حدیث از خاصه در این مورد نقل کرده است.(غایه المرام باب ۳۶۰ـ .۳۶۱)

*حدیث:ÃÂ پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله):ÃÂ ÃÂ«ان علینا منى و انا منه و هو ولى کل مؤمن بعدىÃÂ»، على از من و من هم از او هستم و او ولى هر مؤمنى است.ÃÂ (ذخائر العقبى ص .۶۸)

ÃÂ *حدیث:ÃÂ پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله):ÃÂ ÃÂ«لکل نبى وصى و وارث و ان علیا وصیى و وارثىÃÂ»، براى هر پیغمبرى جانشین و وارثى است و البته جانشین و وصى من هم على(ع) است.ÃÂ (الریاض النضره جلد ۲ ص ۱۷۸)

ÃÂ ÃÂ *حدیث:ÃÂ پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله):ÃÂ ÃÂ«من اطاعنى فقد اطاع الله و من عصانى فقد عصى الله، و من اطاع علیا فقد اطاعنى و من عصى علیا فقد عصانىÃÂ»،هر کس مرا اطاعت کند خدا را اطاعت کرده است و هر که مرا نافرمانى کند، خدا را نافرمانى کرده است، و کسی که على(ع) را اطاعت کند مرا اطاعت کرده و هر که على(ع) را نا فرمانى کند مرا نافرمانى کرده است.ÃÂ (مستدرک صحیحین جلد ۳ ص .۱۲۶)

*حدیث:ÃÂ پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله):ÃÂ ÃÂ«انا مدینه العلم و على بابها فمن اراد العلم فلیأت البابÃÂ»، من شهر علم هستم و على هم دروازه آن است، پس هر که علم را بخواهد باید از در آن وارد شود.ÃÂ (جامع الصغیر سیوطى جلد ۱ ص ۳۷۴)

*حدیث:ÃÂ پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله):ÃÂ ÃÂ«یا علىÃ¢ Ã¢خلقت انا و انت منÃ¢شجره، فانا اصلها و انت فرعها و الحسن و الحسین اغصانها فمن تعلق بغصن منها ادخله الله الجنهÃÂ»، من و تو از یک درختى آفریده شده Ã¢ایم، که من ریشه آن درخت و تو فرع (تنه) آن هستى و حسن(ع) و حسین(ع) شاخهÃ¢ هاى آن میÃ¢باشند، پس هر کس به یکى از این شاخهÃ¢ ها بیاویزد، خداى تعالى او را داخل بهشت گرداند.ÃÂ (کفایه الطالب صفحه ۳۱۸)

***

ترنم باران کلام علی (علیه السلام)

*ÃÂ آگاه باشید که دانش آینده، اخبار گذشته و درمان دردهایتان و نظم میان شما در قرآن است.

*ÃÂ انسان بلند مرتبه چون به فهم و دانایى رسد، متواضع مى شود.

*ÃÂ دانش منافق در زبان او و دانش مؤمن در کردار اوست.

*ÃÂ در عمل مؤمن یقین دیده میÃ¢Ã¢شود و در عمل منافق شک.

*ÃÂ سه چیز از نشانه های یقین هستند: کوتاهی آرزو، اخلاص در عمل، بی رغبتی به دنیا.

*ÃÂ خطایی که باعث ناراحتی تو شود، نزد خداوند از کار نیکی که باعث عُجب تو شود بهتر است.

*ÃÂ حرص و تکبّر و حسادت، انگیزه هاى فرو رفتن در گناهانند.

*ÃÂ در شگفتم از شخص متکبّر، که دیروز نطفه اى بوده و فردا لاشهÃ¢اى است.

*ÃÂ در وصف پرهیزگاران، مى فرماید: اگر از کسى دورى مى کند، به خاطر دنیاگریزى و پاکدامنى است و اگر به کسى نزدیک مى شود، از سر خوشخویى و مهربانى است، نه دورى کردنش از روى تکبر و نخوت است و نه نزدیک شدنش از روى مکر و فریب.

*ÃÂ چه زشت است فروتنى هنگام نیاز و درشتى هنگام بی Ã¢نیازى.

*ÃÂ هر کس لجاجت کند و بر آن پافشارى نماید، او همان بخت برگشتهÃ¢ اى است که خداوند بر دلش پرده [غفلت] زده و پیشامدهاى ناگوار بر فراز سرش قرار گرفته است.

*ÃÂ دوست ندارم که در کودکى از دنیا مى رفتم و وارد بهشت مىÃ¢شدم و بزرگ نمى شدم تا پروردگارم، عزّوجلّ، را بشناسم!

*ÃÂ کسى که خداى سبحان را مى شناسد، شایسته است دلش از بیم و امید به او خالى نباشد.

*ÃÂ هیچ کس جز با اطاعت خدا خوشبخت نمیÃ¢Ã¢شود و جز با معصیت خدا بدبخت نمیÃ¢Ã¢گردد.

*ÃÂ اگر نمازگزار بداند تا چه حد مشمول رحمت الهى است هرگز سر خود را از سجده بر نخواهد داشت.

*ÃÂ هر کس دو رکعت نماز بخواند و بداند چه می گوید، از نماز فارغ می شود، درحالی که میان او و میان خدای عز و جل گناهی نیست.

*ÃÂ از کسانى مباش که بی Ã¢عمل، به آخرت امید دارند، از گناه باز میÃ¢Ã¢دارند، اما خود باز نمیÃ¢ایستند، به کارهایى فرمان میÃ¢Ã¢دهند که خود انجام نمیÃ¢Ã¢دهند.

*ÃÂ هر کس براى اصلاح خود، خویشتن را به زحمت بیندازد، خوشبخت میÃ¢Ã¢شود و هر کس خود را در لذتÃ¢Ã¢ها رها کند، بدبخت میÃ¢Ã¢گردد و بىیÃ¢بهره میÃ¢ماند.

*ÃÂ یاد خدا عقل را آرامش مى دهد، دل را روشن مى کند و رحمت او را فرود مى آورد.

*ÃÂ هرگاه بنده اى بخواهد چیزى بخواند و یا کارى انجام دهد و ÃÂ«بسمÃ¢اللّه الرحمن الرحیمÃÂ» بگوید در کارش برکت داده مى شود.

*ÃÂ هر کس رابطه اش را با خدا اصلاح کند، خداوند رابطه او را با مردم اصلاح خواهد نمود.

***

وصلی الله علیÃÂ محمّد و آله الطاهرین

ÃÂ

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=954