عوالم دوازده گانه

جابر جعفی گوید: «از امام باقر (ع) درباره تفسیر این آیه پرسیدم: «و کذالک نری ابراهیم ملکوت السموات و الارض: ما این چنین به ابراهیم ملکوت آسمانها و زمین را نشان دادیم.» (انعام:۷۵)

امام سر خود را بالا نمود و به من فرمود: «سر خود را بالا کن!» چون بالا کردم، دیدم سقف اطاق روشن شد تا این که نظرم به نور درخشندهای افتاد که چشم مرا خیره کرد. پس فرمود: «ابراهیم (ع) ملکوت آسمان را به این طریق دید.»

پس بار دیگر فرمود: «سر خود را بالا کن.» چون بالا کردم سقف اطاق را به حال اول دیدم. آن گاه دست مرا گرفت و از آن اطاق بیرن برد و داخل اطاق دیگر شدیم و آن لباس که در تن داشت را بیرون آورد و لباسی دیگر پوشید.

پس فرمود: «چشمهای خود را بر هم بگذار.» چون گذاشتم فرمود: «باز مکن» پس ساعتی تأمل کردم، فرمود: «میدانی که کجایی؟» گفتم: «نه فدای تو شوم.» فرمود: «در آن تاریکی هستی که اسکندر ذوالقرنین رفت.» گفتم: «اذن میدهی که چشم خود را باز کنم؟» فرمود: «باز کن ولی تاریک است و جایی را نخواهی دید.» چون چشم را باز کردم چنان تاریک بود که جای پایم را نمیدیدم و پس قدری راه رفت و ایستاد و فرمود: «میدانی که کجایی؟» عرض کردم: «نه» فرمود: «سرچشمه آب حیات که خضر (ع) از آن آشامید.»

سپس از آنجا به عالم دیگر رفتیم و سیر کردیم و آن عالم نیز مثل این عالم از گیاه و خانه و آبها بود. از آنجا به عالم دیگر که مانند آن دو بود رفتیم تا پنج عالم را طی کردیم. سپس فرمود: «اینها ملکوت زمین است و ابراهیم (ع) اینها را ندید، بلکه ملکوت آسمانها را دید و آن دوازده عالم است و هر عالمی به هیبتی است که اول به تو نمودم. هریک از ائمه اثنی عشر که از دنیا میروند، در یکی از آن عوالم سکنی میکنند، تا قائم ما که آخرین ائمه است، در عالمی که حال در آن ساکنیم، خواهد بود.» بعد فرمود: «چشمان خود را بر هم بگذار.» چون گذاشتم دست مرا گرفت و کمی راه رفت. پس نگاه کردم، دیدم در همان اطاق که در آن بودیم در مدینه هستیم.

پس امام آن لباس اولی خود را پوشید و به جای خود برگشتیم. عرض کردم: چه قدر از روز گذشته؟ فرمود: سه ساعت!!!

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=734