عوالم دوازده گانه

جابر جعفی گوید: «از امام باقر (ع) درباره تفسیر این آیه پرسیدم: «و کذالک نری ابراهیم ملکوت السموات و الارض: ما این چنین به ابراهیم ملکوت آسمانها و زمین را نشان دادیم.» (انعام:۷۵)

امام سر خود را بالا نمود و به من فرمود: «سر خود را بالا کن!» چون بالا کردم، دیدم سقف اطاق روشن شد تا این که نظرم به نور درخشندهای افتاد که چشم مرا خیره کرد. پس فرمود: «ابراهیم (ع) ملکوت آسمان را به این طریق دید.»

پس بار دیگر فرمود: «سر خود را بالا کن.» چون بالا کردم سقف اطاق را به حال اول دیدم. آن گاه دست مرا گرفت و از آن اطاق بیرن برد و داخل اطاق دیگر شدیم و آن لباس که در تن داشت را بیرون آورد و لباسی دیگر پوشید.

پس فرمود: «چشمهای خود را بر هم بگذار.» چون گذاشتم فرمود: «باز مکن» پس ساعتی تأمل کردم، فرمود: «میدانی که کجایی؟» گفتم: «نه فدای تو شوم.» فرمود: «در آن تاریکی هستی که اسکندر ذوالقرنین رفت.» گفتم: «اذن میدهی که چشم خود را باز کنم؟» فرمود: «باز کن ولی تاریک است و جایی را نخواهی دید.» چون چشم را باز کردم چنان تاریک بود که جای پایم را نمیدیدم و پس قدری راه رفت و ایستاد و فرمود: «میدانی که کجایی؟» عرض کردم: «نه» فرمود: «سرچشمه آب حیات که خضر (ع) از آن آشامید.»

سپس از آنجا به عالم دیگر رفتیم و سیر کردیم و آن عالم نیز مثل این عالم از گیاه و خانه و آبها بود. از آنجا به عالم دیگر که مانند آن دو بود رفتیم تا پنج عالم را طی کردیم. سپس فرمود: «اینها ملکوت زمین است و ابراهیم (ع) اینها را ندید، بلکه ملکوت آسمانها را دید و آن دوازده عالم است و هر عالمی به هیبتی است که اول به تو نمودم. هریک از ائمه اثنی عشر که از دنیا میروند، در یکی از آن عوالم سکنی میکنند، تا قائم ما که آخرین ائمه است، در عالمی که حال در آن ساکنیم، خواهد بود.» بعد فرمود: «چشمان خود را بر هم بگذار.» چون گذاشتم دست مرا گرفت و کمی راه رفت. پس نگاه کردم، دیدم در همان اطاق که در آن بودیم در مدینه هستیم.

پس امام آن لباس اولی خود را پوشید و به جای خود برگشتیم. عرض کردم: چه قدر از روز گذشته؟ فرمود: سه ساعت!!!

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=734

مطالب مشابه

امام رضا و دعای یا من تحل

حقیقت تجرد نفس در عرفان

وحدت وجودی : غير از ذات مقدّس حضرت واجب الوجود على الإطلاق، وجودى در عالم نيست

طوالع و لوایح : اول برقی که از حضرت ربوبیت رسد

شرح حدیثی درباره ویژگی‌های نزدیک‌ترین افراد به پیامبر در روز قیامت

ثواب زیارت حضرت امام حسین علیه السلام

سیره عبادی امام رضا علیه الاسلام

نگهداری کبوتر در خانه مورد توصیه ائمه اطهار

امام حسین (ع) و سیب سرخ

قسمتی از خطبه البیان امیرالمومنین علیه السلام

نظرات

کلام استاد

کلیپ صوتی

زیارت و دیدار حضرت صاحب الزمان (عج)

ویژه نامه

امام رضا علیه السلام، نماد فضیلت‌ها

تقویم سلوکی

اعمال ماه ذی القعده

مناسبات ماه ذی القعده

ماه ذى القعده ، نخستین ماه ازماههاى حرام است که در آنها جنگ، حتّى با دشمنان اسلام حرام است; مگر این که جنگ برمسلمین تحمیل شود (سه ماه دیگر از ماههاى حرام، ذى الحجّه، محرّم و رجب است) آتش بس در این چهار ماه وسیله اى براى آرامش جامعه و توفیق براى حجّ وعبادت، حلّ مشکلات اقتصادى و بازنگرى در امر جنگ و یافتن نقطه پایان براى آن و سپس مرهم نهادن بر زخم هاى جانکاه ناشى از آن است. ماهى است که زوّار خانه خدا از اطراف و اکنافِ جهان به سوى خانه خدا حرکت مى کنند، گروهى به مدینه مى روند و قبر پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) و قبور ائمّه هدى(علیهم السلام) را زیارت مى کنند و آثار تاریخى که در جاى جاى این خاستگاه اسلامى وجود دارد را مى بینند و غرق لذّات روحانى مى شوند (هرچند نابخردان و جاهلان، بسیارى از این آثار عظیم و گرانقدر را از میان برده اند) گروه دیگرى راهى مکّه مى شوند و با انجام مناسک «عمره تمتّع» در انتظار مراسم بزرگ عبادى سیاسى حج مى نشینند و با طواف کعبه و شرکت درصفوف پرشکوه جماعت، روح و جانشان را تازه مى کنند . سیّد بن طاووس در فضیلت این ماه مى گوید: «ماه ذى القعده ماهى است که به هنگام شدّت و گرفتارى، زمان خوبى براى دعاست، و براى رفع ظلم و ستم و دعا بر ضد ظالم مؤثّر است. همچنین مى گوید: «این ماه «ماه اجابت دعاها» نامیده شده است; لذا باید اوقاتش را غنیمت شمرد و در آن روزه حاجت گرفت.