حال با یار بودن

حال با یار بودن در شعری از خرقانی (ره)

حال با یار بودن

همراهی و همیشه با محبوب ماندن بسیار مورد توجه و تاکید عرفا بوده است. در اشعار و مناجات های بسیاری از عرفا به این حال با یار بودن اشاره شده است.

تعابیر هر کدام از این عرفا ممکن است با هم اختلاف داشته باشد اما همه منادی یک ندای واحد توحیدی هستند.

حال با یار بودن

شیخ ابوالحسن خرقانی ( ره ) می فرماید :

با یارم و دائم دلم از غم ریش است*در وصلم و محنتم ز هجران بیش است

تلخ است شراب عیش در کام دلم*حالی دارم که نوش بر من نیش است

مناجات عاشقانه و عارفانه با خدا

یعنی بیایید و یک دوستی با خدا برقرار کنید و عاشقانه و عارفانه با خدا مناجات و نجوا کنید. یعنی خدا را برای خودش بخواهید؛ خدا می‌داند، وقتی بنده‌اش به در خانه‌اش آمد چکار باید کند. شما که نمی‌خواهید برای خدا تعیین وظیفه کنید؛ وقتی او از همه چیز شما با خبر است؛ اصلاً چه کسی شما را به این دنیا آورد؟ شما کجا بودید؟ یک مقدار فکر کنید. به اصل نطفه‌ خود برگردیم؛ خداوند با همان دستی که ما را تکمیل کرده، ما را آفرید و به اینجا آورد. از آن همه عقبات و مراحل به اینجایی آورده که حالا نشسته‌اید. وزنت شصت، هفتاد کیلو شده در حالیکه شما سلولی بودید که از میان آن میلیون‌ها سلول شکل گرفت و بعد یک وزنه‌ای برای خودت شدی.

چرا اوّل خود را فراموش می‌کنی؟ چرا آن آخرت را فراموش می‌کنی؟ که آخرش کجا می‌روی؟ پس خدا را باید برای خودش بخواهیم. وقتی دست خدا را در نعمت‌ها و خلقت می‌بینیم دیگر در محضر او واقعاً شرم‌آور است که بیاییم و حاجتی بخواهیم. خدا از همه چیز ما خبر دارد؛ او کارهایش را انجام می‌دهد؛ لازم نیست به خدا یاد بدهیم که چکار کند.

پس این دعا همان دعایی است که یک دوست، دوست خود را می‌خواند. می‌نشینند و با یکدیگر حرف دوستی و عشق می‌زنند. ما هم باید با خدا این‌طور باشیم.

اجابت هم در مقابل این دعا همان کشش معنوی است.

تا که از جانب معشوقه نباشد کششی * عاشق بیچاره به جایی نرسد.

اگر عشق الهی در دل شما بیاید آن‌وقت آنی قرار نمی‌گیرید؛ آنی از دعا نمی‌توانید جدا شوید.

در سفری که به مشهد مقدس مشرف شده بودم در قسمت بالای سر حضرت ایستاده و به حال خود مشغول بودم؛ یک ‌دفعه دیدم یکی پهلوی من ایستاده و دستش در حالی که به حالت قنوت نماز بلند بود در حال دعا با خدا بود. بنده کتابی هم دستش ندیدم و همین‌طور به صورت مداوم دعاهای عربی و جملات عربی می‌خواند. معلوم بود که این‌ها را دارد با همان حال عشق خودش انشاء می‌کند. ادبیات عرب هم بلد بود و همین‌طور به صورت پی در پی می‌گفت و ما هم از گفتن این دعاها لذت می‌بردیم. همینطور دعا پشت سر هم و جمله به جمله می‌آمد. چقدر هم این دعاها را طول داد. آیا شده یک کشش روحانی و معنوی در دعا برای شما هم پیدا شود که یک‌ دفعه ‌ببینید یکی دو ساعت همین‌طور مشغول دعا هستید و متوجه هم نباشید. ادامه مطلب

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=233