تا کی مسامحه و سهل انگاری؟!

تا کی مسامحه و سهل انگاری؟!

[ای عزیز!] به خود بگو: ای بی خرد تبه کار! و ای دیوانه مسامحه کار! ای بدبخت زشت کردار! این سهل انگاری تا کی؟! و این تبهکاری تا چند؟! و این تنبلی و روزگذرانی برای چه و چرا؟! این نافرمانی و سرکشی را چه سبب؟! این انکار و پرده پوشی را چه جهت؟! آیا به ناتوانی بدنت و نازکی پوستت و سستی استخوانت رحم نمی آوری؟! آیا مشاهده این هنگامه های بزرگ و بیمناک و این بدبختی های سترگ و اسفناک را چگونه طاقت می آوری؟! آیا حال بدنی که آن را لباس نرم و بافته نگه داشته ای و به پوشش پنبه و کتان و اطلس تافته عادت داده ای چگونه خواهد بود در موقعی که لباس قطران[۱] بر آن بپوشند و از پاره های آتش بر آن بیفشانند و با شیطان به یک زنجیرش بکشند و در قعر یک آتش او را بیفکنند و از آهن های گداخته زینتش کنند و از آب جوشان دوزخ و از عرق بدن دوزخیان به او بنوشانند؟! آب گرم حمیم[۲] از بالای سرش بریزند و با آن آب، آنچه در شکم و امعاء اوست بگدازند و پتک آهنی بر سرش بکوبند؟![۳]

ای وای! چه سختی و بینوایی که از آن شرم آورتر تصور نشود! و چه مصیبت و شکنجه ای که از آن دردناک تر به خیال نگنجد! و چه رسوایی و نکبتی که از آن مفتضح تر به نظر نیاید؟!

ای نفس! آیا تو همان نیستی که در دنیا با همگان در «به گزینی» رقابت می کنی؟! و بر اعیان و اشراف حسد می‌بری؟! و بر توانگران و برتران مفاخره می نمایی؟! و از بیم گرفتاری به ناداری و خواری، به اندوهی پس از اندوهی ملول و افسرده می شوی؟! آیا چون به زنجیرت ببندند و به غل بپیوندند و با روی سیاه و چشم کبود به محشرت آورند، حالتت چگونه خواهد بود؟! گاهی به طرف راست و زمانی به سمت چپ نظر اندازی، مردمان را بنگری که هر یک به خود مشغول و به تو توجهی ندارند؛ در آن روز گروهی با روی‌های روشن و گشاده، به پروردگار خود نظر دارند[۴]؛ و چهره هایی در آن روز، تابان و خندان و شادان[۵] به خلعت های امان، ملبس و به تاج پادشاهی، مُکلَّل[۶] و فرشتگان رحمان به گرد آنان در گردش و نسیم روح و ریحان بر جان های آن ها در وزش، و حور و غلمان به خدمت گذاری آن ها در جنبش هستند؛ آیا در چنین حال نخواهی گفت: ای معبود من! و ای آقای من! و ای مولای من! گیرم که بر حرارت آتشت شکیبا شدم، آیا بر نگه کردن به بزرگواریت، چگونه شکیبا گردم؟! و با آنکه امید عفو به تو دارم، در آتش دوزخت چگونه منزل گزینم؟![۷]

[۱] . «سرابیلهم من قطران»؛ در آن روز، پیراهنشان از قیر است؛ سوره ابراهیم؛ آیه ۵؛ قطران چیزی سیاه رنگ و بدبو است که به شتران می‌مالند و در قیامت آن قدر بر بدن مجرمین می مالند که مانند پیراهن، بدنشان را بپوشاند. المیزان؛ ج ۱۲ ص ۸۹٫

[۲] . آبی که در نهایت درجه جوشش و غلیان است. المیزان؛ ج ۱۸ ص ۱۵۲؛ ترجمه المیزان، ج ۱۸ ص ۲۳۲

[۳] . «یُصَبُّ مِن فَوْقِ رُؤُوسِهِمُ الْحَمِیمُ یُصْهَرُ بِهِ مَا فِی بُطُونِهِمْ وَالْجُلُودُ وَلَهُم مَّقَامِعُ مِنْ حَدِیدٍ»؛ از بالاى سرشان آب جوشان ریخته مى‏شود آنچه در شکم آنهاست با پوست [بدن]شان بدان گداخته مى‏گردد و براى [وارد کردن ضربت بر سر] آنان گرزهایى آهنین است. (سوره حج؛ آیات ۱۹ تا۲۱)

[۴] . « وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ نَّاضِرَهٌ إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَهٌ»؛ آرى در آن روز صورت هایى شاداب و مسرور است و به پروردگارش مى‏نگرد. (سوره قیامت؛ آیات ۲۲ و۲۳)

[۵] . «وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَهٌ ضَاحِکَهٌ مُّسْتَبْشِرَهٌ»؛ در آن روز چهره‏هایى درخشانند خندان [و] شادانند. (سوره عبس؛ آیات ۳۸ و۳۹)

[۶] . آراسته شده؛ زیور داده شده.

[۷] . المراقبات؛ حضرت آیت الله میرزاجوادآقا ملکی تبریزی(رض)؛ ج۱؛ ص ۱۱- ۱۳

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=863