تافرصت داری توشه ای بردار

تا فرصت داری توشه ای بردار

[اى سالک طریق عبودیت‏] تا مهلت دارى در مصیبت خویش تفکر نما و تا تو را فرصت از دست نرفته، براى روز حسرت و پشیمانى و طول اقامت در روز قیامت و وحشت ‏هاى روز رستاخیز، خود را آماده و بسیج کن و بر نفس خویش که در این دنیا آن را به ناز و نعمت و خوشى و راحت عادت داده ‏اى و از عذاب و نقمت و سختى روز قیامت غافلش ساخته‏ اى، گریان شو و بگو:

اى معبود من! و آقاى من! و مولاى من! به کدام یک از کارها به نزدت شکایت آوردم؟! و براى کدام یک از آن‏ ها ناله کنم و گریان شوم؟!! آیا به درد و شکنجه و سختى آن بگریم؟! یا براى درازى و طول مدت بلاء بنالم؟! و یا از بیم مار و عقرب ضجه کنم؟! یا از زحمت زنجیر و پتک‌‏هاى آهنین فریاد آورم؟! شاید از این اندیشه کم، به هوش آیى و پندگیرى و به وسیله بازگشت و توبه راست و درست، براى سفرى که در پیش دارى، توشه‏ اى برگیرى و خود را آماده و مهیا سازى و با کار نیک، کار زشت را نابود نمایى؛ همانا پروردگار، آمرزنده و دوستدار بنده خویش است و پادشاه مهربان خودش پذیراى رعیت خود مى‏ باشد. از بندگانش توبه را مى‏ پذیرد و نیکى اندک را به ثواب بسیار، جزا مى‏ بخشد، گناهان را مى‏ زداید و کردارهاى زشت را به چندین برابر از کارهاى نیک تبدیل مى‏‌فرماید.[۱]

[۱] . باده گلگون؛ ۴۴۰کلمه در سلوک الی الله، از حضرت آیت الله میرزاجوادآقا ملکی تبریزی(رض)؛ ص۴۹

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=862