20 جولای, 2012

کد مطلب : 282

نصیحت پیامبر صلی الله علیه و آله به ابوذر

آماده شدن برای مرگ در نصیحت پیامبر صلی الله علیه و آله به ابوذر

آیت الله کمیلی خراسانی: قتی انسان مرگ را در نزد خود مجسم کرد و این تذکر در وی ملکه شد، آثار خوبی نصیب انسان خواهد شد.

انچه در این نوشتار می آید بخشی از نصیحت های پیامبر اعظم ـ صلی الله علیه و آله ـ به ابوذر غفاری برای آماده شدن برای مرگ است. این حدیث در کتاب «مکارم الاخلاق» اثر رضى الدین، حسن بن فضل طبرسى، از علماى قرن ششم هجرى، فرزند امین الإسلام طبرسى(صاحب تفسیر مجمع البیان) آمده است.

متن حدیث:

قال رسول الله :«یَا أَبَا ذَر ! إِذَا دَخَلَ النُّورُ الْقَلْبَ انْفَسَحَ الْقَلْبُ وَ اسْتَوْسَعَ ،

قُلْتُ فَمَا عَلَامَهُ ذَلِکَ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یَا رَسُولَ اللَّهِ؟

قَالَ: الْإِنَابَهُ إِلَى دَارِ الْخُلُودِ وَ التَّجَافِی عَنْ دَارِ الْغُرُورِ وَ الِاسْتِعْدَادُ لِلْمَوْتِ قَبْلَ نُزُولِهِ ».

منبع: مکارم الأخلاق , جلد۱ , صفحه۴۵۸

ترجمه:

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : يا ابا ذر: چون نور الهى بدل راه يابد دل را وسعت بخشد گفتم علامت آن نور چيست‌؟

فرمود : آرى، دورى گزيدن از سراى فريب و روى آوردن به سراى جاودانى و آماده شدن براى مرگ پيش از فرا رسيدن آن.

آماده شدن برای مرگ و ثمرات آن در بیانات آیت الله کمیلی خراسانی:

ثمره یاد کردن و آماده شدن برای مرگ

وقتی انسان مرگ را در نزد خود مجسم کرد و این تذکر در وی ملکه شد، آثار خوبی نصیب انسان خواهد شد.

یاد مرگ سبب کاهش تعلقات قلبی انسان نسبت به دنیا می‌شود؛ هر چند طبیعت انسان ایجاب می‌کند که تعلقات دنیوی در او باشد و شاید گاهی نیز جزء ضروریات باشد؛ اما وقتی انسان مرگ را یاد نمود و در وی ملکه شد باعث می شود که تعلقات او ضعیف شود و در نهایت به دنیا وابسته نشود.

یاد دائمی خدا و قطع از تعلقات دنیوی

در خصوص تعلقات دنیوی مهم این است که قلب ما جای دیگری باشد نه اینکه قلب نیز وابسته به این تعلقات باشد بلکه قلب ما به صورت دائم در پیشگاه خدا و در یاد خدا باشد.

فرزند و مال نمونه‌ای از تعلقات دنیوی است و ما با آنها در ارتباط هستیم، حالا اگر ما در برابر از دست دادن این تعلقات دنیوی یا سایر تعلقات دنیوی تاسف نخوریم و به رضای خداوند راضی باشیم این نوع برخورد ما سبب غفلت از یاد خدا نمی‌شود و ما را به دنیاخواهی دعوت نمی‌کند.

بنابراین ما نباید به تعلقات دنیوی وابسته باشیم و با از دست دادن آنها ناراحت شویم. لذا در هر دو صورت چنانچه به این تعلقات دنیوی وابسته باشیم یا آن را از دست بدهیم این وابستگی در ابتدا باعث اذیت شدن خود انسان می شود. ادامه مطلب

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=282

مطالب مشابه

شرایط دستگیری خدا از بندگانش

اللقطه الثانیه و العشرون:العاشق قد یشتغل بحب معشوقه عن معشوقه

اللقطه الحادیه و العشرون:التاجر المسافر مسخر من الله

اللقطه العشرون:الأرض الموات تصلح للعبادﺓ و الأنس بالله

اللقطه التاسعه عشر: تسبیح اعضاء الکافر

اللقطه الثامنه عشر: العصاه من ذریه فاطمه الزهراء

اللقطه السابعه عشر: موده اهل البیت

اللقطه السادسه عشر:لا یقول سوی لفظه((الله- الله))

اللقطه الخامسه عشر: معنی المرید

استقامت در راه خدا

نظرات

کلام استاد

کلیپ صوتی

زیارت و دیدار حضرت صاحب الزمان (عج)

ویژه نامه

امام رضا علیه السلام، نماد فضیلت‌ها

تقویم سلوکی

اعمال ماه ذی القعده

مناسبات ماه ذی القعده

ماه ذى القعده ، نخستین ماه ازماههاى حرام است که در آنها جنگ، حتّى با دشمنان اسلام حرام است; مگر این که جنگ برمسلمین تحمیل شود (سه ماه دیگر از ماههاى حرام، ذى الحجّه، محرّم و رجب است) آتش بس در این چهار ماه وسیله اى براى آرامش جامعه و توفیق براى حجّ وعبادت، حلّ مشکلات اقتصادى و بازنگرى در امر جنگ و یافتن نقطه پایان براى آن و سپس مرهم نهادن بر زخم هاى جانکاه ناشى از آن است. ماهى است که زوّار خانه خدا از اطراف و اکنافِ جهان به سوى خانه خدا حرکت مى کنند، گروهى به مدینه مى روند و قبر پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) و قبور ائمّه هدى(علیهم السلام) را زیارت مى کنند و آثار تاریخى که در جاى جاى این خاستگاه اسلامى وجود دارد را مى بینند و غرق لذّات روحانى مى شوند (هرچند نابخردان و جاهلان، بسیارى از این آثار عظیم و گرانقدر را از میان برده اند) گروه دیگرى راهى مکّه مى شوند و با انجام مناسک «عمره تمتّع» در انتظار مراسم بزرگ عبادى سیاسى حج مى نشینند و با طواف کعبه و شرکت درصفوف پرشکوه جماعت، روح و جانشان را تازه مى کنند . سیّد بن طاووس در فضیلت این ماه مى گوید: «ماه ذى القعده ماهى است که به هنگام شدّت و گرفتارى، زمان خوبى براى دعاست، و براى رفع ظلم و ستم و دعا بر ضد ظالم مؤثّر است. همچنین مى گوید: «این ماه «ماه اجابت دعاها» نامیده شده است; لذا باید اوقاتش را غنیمت شمرد و در آن روزه حاجت گرفت.