کرامتی از بخشندگی امام موسی کاظم علیه السلام

آورده‌اند که مردى از اولاد عمر بن خطّاب در مدینه بود، همواره موسى بن جعفر علیه السّلام را مى‌آزرد و هر وقت وى را مى‌دید دشنامش مى‌داد و به على علیه السّلام ناسزا مى‌گفت، اصحاب عرض کردند: به ما اجازه دهید تا این فاجر را بکشیم! امام علیه السّلام آنها را نهى کرد و به شدّت از این کار باز داشت. روزى پرسید عمرى کجا است؟ گفتند: به کشتزارش رفته است، امام علیه السّلام از شهر بیرون شد، سوار بر الاغش به مزرعۀ او رفت، مرد عمرى فریاد بر آورد، زراعت ما را پا مال نکن امّا ابو الحسن علیه السّلام با الاغش همان طور مى‌رفت تا به نزد وى رسید، پیاده شد و نشست، با او خوشرویى کرد وى را خنداند و فرمود: چقدر براى کشتزارت خرج کرده‌اى؟ گفت: صد دینار. فرمود: چقدر امیدوارى که محصول بردارى؟ عرض کرد: علم غیب ندارم. فرمود: گفتم: چقدر امیدوارى که عایدت شود؟ گفت: امید دویست درهم عایدى دارم. امام علیه السّلام کیسه‌اى را بیرون آورد که سیصد درهم داشت به او داد و فرمود: این را بگیر، زراعتت هم به حال خودش باقى است و خداوند به قدرى که انتظار دارى نصیب تو خواهد کرد. مى‌گوید: آن مرد عمرى از جا برخاست سر حضرت را بوسید و تقاضا کرد از لغزش او بگذرد. امام علیه السّلام لبخندى به او زد و برگشت و راهى مسجد شد دید عمرى در مسجد نشسته است، همینکه چشمش به امام افتاد، عرض کرد: خدا مى‌داند که رسالتش را در کجا قرار دهد. راوى مى‌گوید: اصحاب امام علیه السّلام به جانب آن مرد شتافتند و گفتند: جریان تو چیست، تو که عقیدۀ دیگرى داشتى؟ جواب داد: شما هم اکنون شنیدید که من چه گفتم. و همچنان امام علیه السّلام را دعا مى‌کرد ولى آنها با وى و او با ایشان مخاصمه مى‌کردند. همینکه امام علیه السّلام به منزلش برگشت به اصحابى که پیشنهاد کشتن عمرى را کرده بودند، فرمود: دیدید چگونه کار او را اصلاح کردم و شرّش را کفایت نمودم.

راه روشن ترجمه کتاب المحجه البیضاء فی تهذیب الاحیاء

جلد چهارم، صفحه ۳۱۷،ناشر آستان قدس

با استفاده از سایت noorlib.ir

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=2709