متن بیانات+ارسال صوت

مناقب و فضائل حضرت زینب کبری در کلام آیت الله کمیلی خراسانی

پیامبر گرامی قنداقه آن مولود گرامی را طلبید و به سینه چسبانید و ببوسید و نامش را زینب گذاشت و فرمود: وصیت می‌کنم حاضرین و غایبین امت را که این دختر را به حرمت پاس بدارند. همانا این دختر همانند خدیجه کبری ام‌المؤمنین است.

بسم الله الرحمن الرحیم

دانلود فایل صوتی بیانات آیت الله کمیلی خراسانی به مناسبت میلاد حضرت زینب سلام الله علیها

مدت زمان: ۰۰:۳۱:۶

حجم فایل: ۷ مگابایت

تاریخ: ۱۳۹۸/۱۰/۰۹

بسم الله الرحمن الرحیم

بیانات حضرت آیت الله کمیلی خراسانی در شب میلاد باسعادت حضرت زینب «سلام الله علیها»

السَّلامُ عَلَیْکِ یَا بِنْتَ رَسُولِ اللّٰهِ. اَلسَلامُ عَلَیکِ یا بِنتَ امیرِالمُؤمِنین. اَلسَّلامُ عَلَیکِ یَا اُمَّ المَصَائِبِ یَا زَینَبُ الکبری. یا وَجیهَهً عِنْدَ اللّهِ اِشْفَعى لَنا عِنْدَ اللّهِ.

شب پنجم ماه جمادی‌الاول، شب میلاد باسعادت حضرت زینب «سلام‌الله علیها» است. کتاب الخصائص الزینبیه مرحوم آیت‌الله جزایری مشابه کتابی است که علامه شوشتری با عنوان الخصائص الحسینیه تألیف نموده است. این کتاب شامل ذکر مناقب، فضائل و مصائب حضرت زینب «سلام‌الله علیها» است. بخش‌هایی از کتاب را برای این منبر انتخاب نموده‌ایم که خدمتتان ارائه می‌شود. در این کتاب در فضائل بی‌بی این‌گونه وارد شده است:

«أن زینب علیها السلام کان لها مجلس فی بیتها أیام إقامه أبیها علیه السلام فی الکوفه، وکانت تفسر القرآن للنساء»؛ حضرت زینب «سلام‌الله علیها» همانند مادرش حضرت زهرا «سلام‌الله علیها» که مُحدِثه و مُحدَثه بوده و مجلس علمی داشته است؛ مُحدِثه (به کسر دال) یعنی حضرت زهرا «سلام‌الله علیها» در خانه‌اش برای سلمان، ابوذر و مقداد که از صحابه پیامبر بودند مجلس درسی داشته و احادیثی از این بی‌بی نقل شده است. مُحدَثه (به فتح دال) یعنی حضرت زهرا «سلام‌الله علیها» مورد حدیث ملائکه‌الله بوده است؛ مخصوصاً در مصحف زهرا «سلام‌الله علیها» که حتی بعد از رحلت پدرش گفته‌اند که جبرئیل می‌آمده و از اخبار و حوادث آینده خبر می‌داده است. حضرت زینب «سلام‌الله علیها» هم به‌تبع مادرش در منزل به‌عنوان یک فرد محدِث و اهل حدیث، سخن می‌گفته است. یعنی برای حضرت زینب «سلام‌الله علیها» نیز همانند مادرشان حضرت زهرا «سلام‌الله علیها» در کتاب‌های روایتی، احادیث داریم.

حتی در بخش تاریخی این کتاب آمده است که ایشان مجلس تفسیر قران نیز داشته‌اند. یعنی حضرت زینب «سلام‌الله علیها» در خانه حضرت علی «علیه‌السلام» در مدت اقامتشان در کوفه، مجلس علم و حدیث و تفسیر قران برپا می‌کرده است.

«وکانت تفسر القرآن للنساء»؛ حضرت زینب برای زنان مجلس تفسیر قران داشتند.

«ففی بعض الایام کانت تفسر (کهیعص) للنساء إذ دخل أمیر المؤمنین علیه‌السلام»؛ حضرت زینب «سلام‌الله علیها» در یکی از روزها که شروع به تفسیر (کهیعص) -حروف مقطعه ابتدای سوره مریم- برای زن‌ها کرده بود یک دفعه حضرت علی «علیه‌السلام» وارد شد.

«فقال لها: یا نور عینی سمعتک تفسیرین (کهیعص) للنساء»؛ پس به حضرت زینب «سلام الله علیها» فرمودند: ای نور چشمم می‌شنوم که تو در حال تفسیر و توضیح (کهیعص) برای زن‌ها هستی؛

«فقالت: نعم»؛ حضرت زینب «سلام الله علیها» فرمودند: بله.

«فقال علیه‌السلام: هذا رمز لمصیبه تصیبکم عتره رسول‌الله (ص)»؛ پس حضرت فرمودند: در این کلمه اسرار و رموزی است که اشاره به مصیبت بزرگی دارد که این مصیبت، عترت پیامبر «صلی الله علیه و آله» را در آینده در بر می‌گیرد. هر حرف این کلمه، معنا و رمزی دارد که به وقایع کربلا مربوط می‌شود. حرف «ک»، اشاره به زمین کربلا دارد. حرف «ه»، اشاره به هلاکت عترت دارد. حرف «ی»، قاتل عترت را بیان می‌کند که یزید بن معاویه علیه اللعنه است. حرف «ع» اشاره به عطش الحسین «علیه‌السلام» دارد و ص» اشاره به صبر الحسین «علیه‌السلام» دارد. این یک رمزی است که اشاره دارد به مصیبت بزرگی که عترت پیامبر را در آینده فرا می‌گیرد. البته در صفحه دیگری از این کتاب آمده است که:

«ثم شرح لها المصائب»؛ حضرت علی «علیه‌السلام» در آن مجلس زنانه که حضرت زینب «سلام‌الله علیها» معلم و مربی بود فقط نفرمود این کلمه رمزی از وقایع کربلا است؛ بلکه حضرت علی «علیه‌السلام»، مصائب و وقایع آینده کربلا را یک‌به‌یک بیان کردند.

«فبکت بکاء عالیا صلوات الله علیها»؛ حضرت زینب «سلام‌الله علیها» پس از شنیدن این مصائب با صدای بلندی گریه کرد. با آنکه هنوز مصائبی واقع نشده است اما می‌بینیم که پیامبر «ص»، حضرت علی «علیه‌السلام» و انبیای گذشته برای این مصائب گریه کرده‌اند.

روایت دوم: علامه شیخ بحرانی در صفحه ۹۵۷ از جلد یازدهم کتاب عوالم العلوم و المعارف آورده‌اند:

«کانت زینب علیهاالسلام الها نیابه خاصّه عن الحسین علیه‌السلام و کان النّاس یرجعون الیها فی الحلال و الحرام، حتی برء زین العابدین علیه‌السلام من مرضه»؛ حضرت زینب «سلام الله علیها» نیابت خاصی از طرف حضرت امام حسین «علیه‌السلام» داشتند؛ امام به ایشان یک وکالت و نیابتی داده بودند که شما می‌توانید جای من بنشینید و مسائل حلال و حرام را همان‌طوری که من برای مردم می‌گویم شما هم برای آن‌ها بگویید؛

«و کان النّاس یرجعون الیها فی الحلال و الحرام»؛ لذا مردم می‌آمدند و حلال و حرامشان را از زینب «سلام الله علیها» می‌پرسیدند.

«حتی برء زین العابدین علیه‌السلام من مرضه»؛ امام حسین «علیه‌السلام» این نیابت را در واقعه کربلا به حضرت زینب «سلام الله علیها» داده بودند. و الا این موارد را تا قبل از این زمان، امام بیان می‌کردند و مردم هم به امام رجوع می‌کردند؛ ولی در ایامی که حضرت امام زین‌العابدین «علیه‌السلام» در حال بیماری بودند و نمی‌توانستند به مردم پاسخ بدهند، حضرت زینب «سلام الله علیها» این جانشینی را بر عهده داشتند.

روایت سوم: این روایت در صفحه ۲۱۵ جلد پانزدهم کتاب مستدرک الوسائل آمده است.

«لَمَّا کانَ الْعَبَّاسُ وَ زَیْنَبُ – وَلَدَیْ عَلِیّ علیه السلام – صَغیرَیْن»؛ حضرت عباس و حضرت زینب -از فرزندان حضرت علی «علیه‌السلام»- کوچک بودند.

«قالَ عَلَیّ علیه السلام لِلْعَبّاسِ، قُلْ واحِدَ، فَقالَ واحِد، فَقالَ – قُلْ اِثْنانِ»؛ حضرت علی «علیه‌السلام» به حضرت ابوالفضل «علیه‌السلام» فرمودند: بگو یک؛ گفت: یک. سپس فرمودند: بگو دو.

«قالَ: أسْتَحیِ أنْ اَقُولَ بِاللِّسانِ الَّذی قُلْتُ واحِدَ اِثْنانَ»؛ گفت: من شرم دارم زبانی که دارد یک می‌گوید بیاید دو بگوید.

«فَقَبَّلَ عَلِیٌّ عَیْنَیْهِ»؛ پس حضرت علی «علیه‌السلام» دو چشم فرزندش را بوسیدند.

«ثُمَّ اِلْتَفَتَ اِلی زَیْنَبَ وَ کانَتْ عَلَی یَسارِهِ وَ الْعَبّاسُ عَلَی یَمینِهِ»؛ سپس حضرت رو به زینب «سلام‌الله علیها» کردند. حضرت زینب «سلام‌الله علیها» سمت چپ پدر و حضرت ابوالفضل سمت راست پدر نشسته بود.

«فَقالَتْ: یا أبَتَاهُ أتُحِبُّنا؟»؛ حضرت زینب «سلام‌الله علیها» فرمود: بابا جان! شما ما را دوست ‌دارید؟

«قالَ: نَعَمْ یا بُنَیَّ اَوْلادُنا اَکْبادُنا»؛ فرمودند: بله من شما را دوست ‌دارم. چون فرزند، جگر گوشه پدرش است.

«فَقالَتْ: یا أبَتاهُ حُبَّانِ لایَجْتَمِعانِ فی قَلْبِ الْمُؤمِنْ»؛ حضرت زینب «سلام‌الله علیها» فرمودند: بابا جان! آیا می‌شود که شما هم ما و هم خدای خودتان را دوست داشته باشید.حُبُّ اللَّهِ وَ حُبُّ الْاوْلادِ؛ در دل یک مؤمن نباید دو محبت مخالف باهم یکی محبت خدا و یکی هم محبت فرزندان جمع شود.

«وِ اِنْ کْانَ لابُدَّ لَنا فَالشَّفَقَهُ لَناوَ الْحُبُّ لِلَّهِ خالِصَاً»؛ سپس فرمودند: پدر اگر واقعاً ما را دوست ‌دارید از این باب است که هر پدری نسبت به فرزندش یک شفقتی دارد ولی عشق برای کیست؟ عشق فقط برای خداست. خالص محبت برای خداست.

«فَازْدادَ عَلِیٌّ بَهِما حُبّاً»؛ مهر حضرت علی «علیه‌السلام» به فرزندانش به واسطه معرفت و شناخت توحیدی که آن‌ها داشتند فزونی یافت.

مراتب علمی این بانوی بزرگوار در فصاحت و بلاغت همچون پدر بزرگوارش بود؛ در تاریخ مقتل می‌خوانید وقتی حضرت زینب در مجلس ابن زیاد در کوفه آن خطبه آتشین و پرمحتوا را انشا نمودند امام سجاد «علیه‌السلام» فرمودند:

«یَا عَمَّهِ اسْکُتِی أَنْتِ بِحَمْدِ اللَّهِ عَالِمَهٌ غَیْرُ مُعَلَّمَهٍ فَهِمَهٌ غَیْرُ مُفَهَّمَهٍ»؛ عمه جان آرام بگیر. شما بحمدالله یک زنِ عالمِ دانشمند هستید؛ دانشمندی که علمش از خودش است و آن را از کسی نگرفته است؛ یعنی علم لدنی و علم الهی دارد؛ این نشان می‌دهد که غیر از علم کسبی و حصولی که باید آن را تحصیل کنیم، علم دیگری داریم که نامش علم حضوری است؛ علم حضوری از علوم کسبی بالاتر است. چون این علم، مِنْ لَدُنْ حَکِیمٍ عَلِیمٍ است. ما باید به دنبال این علم باطنی باشیم؛ علمی که از جانب خدا به دل افاضه می‌شود. کربلایی کاظم چه کسی بود که توانست قران را چنین از بر بخواند؟ او یک فردِ کشاورزِ بی‌سواد بود. در طول تاریخ صدها نفر همانند او بوده‌اند. بنابراین انسان می‌تواند به جاهای خیلی بلندی برسد حتی اگر در ظاهر علوم زیادی نداشته باشد. استاد ما مرحوم آقای سید هاشم حداد یکی از این نمونه‌هاست.

«انتی عالمه غیر المعلمه فَهِمَهٌ غَیْرُ مُفَهَّمَهٍ»؛ شما می‌فهمید و کسی هم به شما درس و آموزشی نداده است و تفهیم نکرده است. از این بالاتر قران می‌فرماید: «و اتَّقُوا اللَّهَ وَ یُعَلِّمُکُمُ اللَّهُ» یا «إِن تَتَّقُوا اللَّهَ یَجعَل لَکُم فُرقانًا». در قران آمده است که اگر تقوای الهی را در آن مراتب عالی‌اش کسب کنید اهل علم می‌شوید. «لَیْسَ اَلْعِلْمُ بِکَثْرَهِ اَلتَّعَلُّمِ إِنَّمَا هُوَ نُورٌ یَقَعُ فِی قَلْبِ مَنْ یُرِیدُ»

در آن زمان که صدیقه کبری «سلام‌الله علیها» به این گوهر دریای عصمت و طهارت حامله بود، حضرت ختمی مرتبت در مدینه نبود و به یکی از سفرها رهسپار بود. چون آن مظلومه از عالم رحم به عرصه وجود خرامید، صدیقه طاهره «سلام‌الله علیها» به امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» پیغام فرستاد که چون پدرم در سفر است و حاضر نیست، این دختر را نام بگذار. آن حضرت فرمود: من بر پدرت سبقت نمی گیرم؛ صبر فرمای که به این زودی باز خواهد گشت و هر نامی که صلاح بداند، می‌نهد. چون سه روز گذشت، رسول خدا مراجعت فرمود و به جهت آن رسم معمول از نخست، به سرای عصمت کبری زهرای مرضیه درآمد.

امیرالمؤمنین علی «علیه‌السلام» خدمت آن حضرت عرض کرد یا رسول الله! حق تعالی جل و علا دختری به دخترت عطا فرموده است؛ نامش را معین فرمایید.

فرمود: اگر چه فرزندان فاطمه «سلام الله علیها» اولاد من هستند، لکن امر ایشان را به پروردگار عالم محول کردم و من منتظر وحی از جانب او هستم. در این حال جبرئیل نازل شد و عرض کرد: یا رسول الله! حق تعالی تو را سلام می‌رساند و می‌فرماید: نام این مولود را «زینب» بگذار، – می‌گویند معنای آن زینت پدر است. دختری که برای پدرش زینت شده است.- بعد جبرئیل از قول خدا گفت: این را در لوح محفوظ نوشته‌ایم. – که نامش زینب است.-

پیامبر گرامی قنداقه آن مولود گرامی را طلبید و به سینه چسبانید و ببوسید و نامش را زینب گذاشت و فرمود: وصیت می‌کنم حاضرین (افراد آن زمان) و غایبین (مقصود شما هستید) امت را که این دختر را به حرمت پاس بدارند. همانا این دختر همانند خدیجه کبری ام‌المؤمنین است. یعنی چنین مقامی دارد.

در قسمت دیگری از این کتاب آمده است: پدرها نزد پیامبر می‌آمدند و خبر می‌آوردند که خدا به ما بچه‌ای داده است. پیامبر شاد و خرم می‌شد و دعا می‌کرد. ولی وقتی برای حضرت علی «علیه‌السلام» فرزندی به وجود می‌آمد ولادت هریک از اولاد علی «علیه‌السلام» سبب حزن پیامبر می‌شد و گریه می‌کرد. علت این امر مصائب عظیمی است که بر این‌ها وارد می‌شود؛ و در روایت دیگر چنین آمده چون حضرت زینب متولد شد امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» متوجه حجره حضرت صدیقه طاهره «سلام الله علیها» گردید. در آن‌وقت حسین «علیه‌السلام» به استقبال پدر شتافت. عرض کرد ای پدر بزرگوار همانا خدای کردگار خواهری به ما عطا فرموده. امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» از شنیدن این سخن بی‌اختیار اشک از دیده‌های مبارک به رخسارش جاری شد. چون حسین «علیه‌السلام» این حالت را از پدر مشاهده کرد افسرده خاطر گشت. عرض کرد بابا فدایت شوم من خبر دادم یعنی به شما بشارت دادم و شما گریه می‌کنید. این گریه برای چیست؟ حضرت علی «علیه‌السلام»، حسین «علیه‌السلام» را در برگرفت و نوازش کرد و فرمود: نور دیده زود باشد که سرّ این گریه آشکار و اثرش نمودار شود؛ یعنی به واقعه کربلا اشاره فرمودند.

نوشته‌اند حضرت زینب اکثر شب‌ها با تهجد و نماز شب‌، شب زنده‌داری داشت؛ تا به صبح، قران تلاوت می‌کرد. به گفته برخی مورخان عبادت‌ها و نمازهای شب پدر و مادرش را از نزدیک دیده بود. حضرت زینب «سلام الله علیها» در این خانه بزرگ شده بود. می‌دید که حضرت علی «علیه‌السلام» شب‌به‌شب هزار رکعت نماز می‌خواند. می‌دید که حضرت زهرا «سلام الله علیها» بر روی پایش می‌ایستاد و آن‌قدر دعای قنوتش را طولانی می‌کرد که پاهایش ضعیف الحال می‌شد؛ او در این خانه تربیت‌ و بزرگ شده بود و در این مکتب تربیت یافته بود. لذا می‌بینیم که حضرت زینب «سلام الله علیها» در قضایای کربلا نماز شبش ترک نشد. حالا اگر نماز شب را ایستاده نمی‌خواند، نشسته می‌خواند؛ لذا می‌بینیم که امام حسین «علیه‌السلام» به برادرش ابوالفضل «علیه‌السلام» گفت: از این لشکر یک شب مهلت بگیر تا بتوانیم نماز، دعا، قران و استغفار داشته باشیم. و فرمودند من نماز، دعا، استغفار و خواندن قران را دوست ‌دارم. همین حالات نیز به حضرت زینب «سلام‌الله علیها» منتقل شده بود. در شب یازدهم محرم نوشته‌اند که حضرت زینب «سلام الله علیها» علی الرغم آن همه خستگی، فرسودگی و مشاهده آن همه آلام روحی، نماز شبش را خواند. امام سجاد «علیه‌السلام» فرمودند: عمه‌ام زینب «سلام الله علیها» در مسیر کوفه تا شام، تمام نمازهای واجب و مستحبی و نافله‌اش را اقامه کرد؛ و در بعضی منازل به خاطر شدت گرسنگی و ضعف حال، نمازهای مستحبی را نشسته ادای تکلیف ‌کرد.

ببینید امام حسین «علیه‌السلام» با آن مقام عصمت و امامت به خواهرشان چه می‌گویند؛ امام حسین «علیه‌السلام» که خود معصوم و واسطه فیض الهی بودند هنگام وداع با خواهرش زینب «سلام الله علیها» فرمود: خواهر جان مرا در نماز شبت فراموش مکن. این روایت را علامه شیخ حسین نوری استاد مرحوم حاج شیخ عباس قمی در کتاب مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل نقل کرده است و همچنین این روایت در صفحه ۴۴۱ کتاب وفیات الائمه نیز آمده است.

امیدواریم که ان‌شاء الله با ذکر این مناقب و فضایل فیض معنوی و نوری برده باشید؛ ان شاءالله خداوند به همه توفیق عنایت بفرماید. ان شاء الله حضرت زینب دست همگی ما را در دنیا و آخرت بگیرد.