متن بیانات+دانلود صوت

نمونه‌هایی از مناقب و معجزات و کرامات امام حسن «علیه‌السلام» در کلام آیت الله کمیلی خراسانی «حفظه الله»

خدایا گواه باش که من حسن و حسین را دوست می‌دارم و تو دوست بدار هرکس را که حسن و حسین را دوست می‌دارد.

بسم‌الله الرحمن الرحیم و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین

دانلود فایل صوتی بیانات حضرت آیت الله کمیلی خراسانی حفظه الله در شب میلاد با سعادت امام حسن مجتبی «علیه السلام»

تاریخ سخنرانی: شب پانزدهم ماه مبارک رمضان ۱۴۴۰، شهر مقدّس قم

حجم فایل : ۵MB

مدّت زمان: ۰۰:۳۲:۲۴

بیانات حضرت آیت الله کمیلی خراسانی در شب میلاد با سعادت امام حسن مجتبی «علیه السلام»

موضوع: نمونه‌هایی از مناقب و معجزات و کرامات امام حسن «علیه‌السلام»

پیامبراکرم «صلی‌الله علیه و آله» فرمودند: «الحسن و الحسين امامان قاما او قعدا»؛ حسن و حسین چه حکومت را بدست بگیرند و چه حکومت را بدست نگیرند، امام هستند. بعد فرمودند: خدایا گواه باش که من حسن و حسین را دوست می‌دارم و تو دوست بدار هرکس را که حسن و حسین را دوست می‌دارد. (مناقب، ج ۳، ص ۱۶۳)

کرامت اول- دعوت ابوسفیان به اسلام در کودکی

در سال ششم هجری قراردادی بین پیامبر اکرم «صلی‌الله علیه و آله» و کفار قریش منعقد گردید که بعدها به «صلح حدیبیه» معروف شد. یکی از مواد صلح‌نامه این بود که هر دو سپاه می‌توانند با هر قبیله‌ای که بخواهند پیمان دوستی امضاء کنند. بر این اساس، رسول خدا «صلی‌الله علیه و آله» با قبیله «خزاعه» پیمان دوستی بست.
در سال هشتم هجری یکی از افراد قبیله «بکر» که هم‌پیمان کفار قریش بود، نسبت به پیامبر اکرم «صلی‌الله علیه و آله» جسارت کرد و شخصی از قبیله خزاعه او را در مقابل جسارتش سرزنش نمود و از رسول اکرم «صلی‌الله علیه و آله» دفاع کرد. آنگاه، باهم درگیر شدند و کفار قریش نیز به کمک قبیله هم‌پیمان خود «بکر» وارد صحنه گردیده و در نتیجه یک نفر از افراد قبیله «خزاعه» را کشتند و بدین‌وسیله صلح حدیبیه نقض گردید.
کفار قریش از این نقض معاهده پشیمان گشته، ابوسفیان را برای عذرخواهی و تجدید قرارداد به محضر پیامبر اکرم «صلی‌الله علیه و آله» فرستادند. ابوسفیان به حضور آن حضرت رسید و درخواست امان و تجدید پیمان نمود، ولی آن حضرت به سخنان او ترتیب اثر نداد.
ابوسفیان به‌ناچار به نزد امیر مؤمنان، علی «علیه‌السلام» شرفیاب شد و از وی درخواست نمود که در نزد پیامبر اکرم «صلی‌الله علیه و آله» شفاعت نماید. علی «علیه‌السلام» در جواب فرمود: پیامبر خدا «صلی‌الله علیه و آله» با شما پیمانی بست و هرگز از پیمانش برنمی‌گردد. در این هنگام، امام حسن «علیه‌السلام» که کودک خردسالی بود، به حضور پدر آمد و ابوسفیان خواست که علی «علیه‌السلام» اجازه دهد فرزندش حسن، نزد پیامبر اکرم «صلی‌الله علیه و آله» از ابوسفیان شفاعت کند. به نقل تاریخ، امام حسن «علیه‌السلام»، این سخنان را شنید، «فاقبل الحسن علیه السلام الی ابی سفیان وضرب احدی یدیه علی انفه والاخری علی لحیتیه ثم انطقه الله عزوجل بان قال: یا اباسفیان! قل لا اله الا الله محمد رسول الله حتی اکون شفیعا فقال علی علیه السلام الحمد لله الذی جعل فی آل محمد من ذریة محمد المصطفی نظیر یحیی بن زکریا وآتیناه الحکم صبیا»؛ پس امام حسن نزد ابوسفیان رفت و با یکدست بر بینی او و با دست دیگر بر محاسن او زد و خداوند او را به زبان آورد تا بگوید: «یا اباسفیان! قل لا اله الا الله، محمد رسول الله حتی أکون شفیعا»؛ ای ابوسفیان! مسلمان بشو؛ بگو جز خدای یکتا خدایی نیست و محمد رسول خداست تا من شفاعت کنم. وقتی مولا علی «علیه‌السلام» این منظره را از امام حسن «علیه‌السلام» آن هم در سن ۱۴ ماهگی دیدند، فرمود: سپاس خداوندی را سزاست که در ذریه محمد برگزیده‌ای، مانند یحیی بن زکریا قرارداد [که در کودکی از جانب خداوند به او حکمت عطا گردید و خداوند در مورد ایشان فرمود] در کودکی به او حکمت دادیم. [۱]

کرامت دوم- سوگند دروغ

مردی به‌دروغ ادعا کرد که امام حسن «علیه‌السلام» مبلغ هزار دینار به وی بدهکار است، در حالی‌که در واقع امام حسن «علیه‌السلام» مدیون او نبود. آنان در پِیِ این مُرافعه نزد شریح قاضی رفتند، شریح قاضی به امام حسن «علیه‌السلام» عرض کرد: آیا سوگند می‌خوری؟ حضرت فرمود: اگر این شخص مدعی، سوگند بخورد من آن مبلغ را به او پرداخت خواهم کرد. شریح به آن مرد گفت: سوگند بخور و بگو: به‌حق خدایی که جز او معبودی نیست و دانای نهان و آشکار است. امام حسن «علیه‌السلام» فرمود: من چنین سوگندی را نگفتم، بلکه بگو: سوگند به خدا! من از تو این مبلغ را طلبکارم و هزار دینار را بگیر. آن شخص سوگند خورد و دینارها را گرفت، وقتی خواست از جایش برخیزد بر زمین افتاد و در جا مُرد. حاضرین از نحوۀ سوگند خوردن، از امام حسن «علیه‌السلام» پرسیدند؟ حضرت فرمود: «خشیت أنّه لو تکلّم بالتوحید، یغفر له یمینه ببرکة التوحید و یحجب عنه عقوبة یمینه». صیغه قَسَم اوّلی دارای اقرار به توحید و یگانگی خداوند بود، می‌ترسیدم اگر آن سوگند را بگوید به برکت توحید، خداوند قسم دروغ او را ببخشد و از سزای کیفر دروغش بگذرد. [۲]

کرامت سوم- سبز شدن درخت خشکیده خرما

روزي امام حسن «علیه‌السلام» زیر درخت خرماي خشکیده‌ای فرود آمدند، همراهِ حضرت (چنین آرزو کرد و) گفت: اگر این درخت خرما داشت می‌خوردیم. امام حسن «علیه‌السلام» پروردگارش را خواند، فوري درخت سبز گشته و خرما بار داد و آن‌ها میل کردند. [۳]

کرامت چهارم- جهان تحت فرمان سروران عالم

کثیر بن سلمه گوید: در زمان رسول خدا «صلی‌الله علیه و آله و سلم»، امام حسن علیه‌السلام را دیدم که در کودکی از سنگی، عسل سفیدی بیرون آورد. تعجب کرده و به محضر مبارک رسول خدا «صلی‌الله علیه و آله و سلم» شرفیاب گشته و جریان را به حضرتش رساندم.
پیامبر خدا «صلی‌الله علیه و آله و سلم» فرمود: «أتنکرونی لابنی هذا؟ و انه سید ابن سید، یصلح الله به بین فئتین و یطیعه أهل السماء فی سمائه و أهل الأرض فی أرضه». آیا چنین کاری را از فرزندم منکر می‌شوید؟ در صورتی‌که او آقا و فرزند آقا است. خداوند به‌وسیله او در میان دو گروه صلح برقرار می‌کند، اهل آسمان در آسمان و ساکنان زمین در زمین از او فرمان می‌برند. [۴]

کرامت پنجم- شگفتی که جابر از امام حسن رؤیت کرد.

در «الثاقب فی المناقب» آمده است: جابر بن عبدالله انصاری «رحمه‌الله» گوید: سوگند به‌حق خدا و رسول او؛ من از امام حسن و امام حسین «علیه‌السلام» فضیلتی بیشتر و شگفت‌انگیزتر دیدم. شگفتی که از امام حسن «علیه‌السلام» دیدم چنین است: پس ‌از آنکه یاران امام حسن «علیه‌السلام» پیمان‌شکنی کرده و آن حضرت را مجبور به مصالحه با معاویه نمودند، حضرتش به‌ناچار با او صلح نمود، این رفتار بر یاران ویژه‌ آن حضرت گران آمد، من نیز یکی از آن‌ها بودم که زبان به ملامتش گشودم! امام حسن «علیه‌السلام» فرمود: جابر؛ ملامتم نکن؛ رسول خدا «صلی‌الله علیه و آله و سلم» را در گفتارش تصدیق کن که فرمود: «ان ابنی هذا سید و ان الله تعالی یصلح به بین فئتین عظیمتین من المسلمین»؛ به‌راستی که این فرزندم آقا و سرور است، خداوند متعال به‌وسیله‌ او در میان دو گروه بزرگ از مسلمانان صلح و آشتی برقرار می‌کند. گویا این سخن مرا آرام ننمود و سینه‌ام را شفا نداد، در دلم گفتم: شاید این واقعه‌ای که رسول خدا «صلی‌الله علیه و آله و سلم» فرموده بعداً اتفاق خواهد داد و منظور آن حضرت صلح بامعاویه نبوده است، چرا که در این صلح مؤمنان هلاک گردیده و خوار شدند. وقتی این سخن از ذهنم خطور کرد و من مردد شدم، امام حسن «علیه‌السلام» دست مبارکش را روی سینه‌ام گذاشت و فرمود:
در سخن پیامبر خدا «صلی‌الله علیه و آله و سلم» تردید نموده و چنین و چنان گفتی؟ آنگاه فرمود: آیا میل داری هم‌اکنون پیامبر خدا «صلی‌الله علیه و آله و سلم» را مشاهده کرده و این سخنان را از آن حضرت بشنوی؟ من از سخن او در شگفت شدم، ناگاه صدای غرشی شنیدم که زمین از زیر پای ما شکافت و رسول خدا «صلی‌الله علیه و آله و سلم»، علی مرتضی، جعفر و حمزه «علیهم‌السلام» را دیدم که بیرون آمدند. من از ترس و وحشت به گوشه‌ای خزیدم، امام حسن «علیه‌السلام» فرمود: ای رسول خدا؛ این جابر است که مرا در مورد آنچه شما می‌دانید، ملامت می‌نماید، رسول خدا «صلی‌الله علیه و آله و سلم» رو به من کرد و فرمود: «یا جابر؛ انک لا تکون مؤمنا حتی تکون لأئمتک مسلما و لا تکون علیهم برأیک معترضا، سلم لابنی الحسن ما فعل، فان الحق فیه، انه دفع عن حیاة المسلمین الاصطلام بما فعل و ما کان ما فعله الا عن أمر الله و أمری». ای جابر؛ تو هرگز مؤمن نخواهی بود تا اینکه تسلیم پیشوایانت گردی و با رأی و نظر خود بر آنان اعتراض ننمایی، بر آنچه فرزندم حسن «علیه‌السلام» انجام داده تسلیم شو، چراکه حق در همان است. او با آن عملش زندگی مسلمانان را از هم پاشیدگی نجات داد، او این کار را جز به‌فرمان خداوند و من، انجام نداده است. جابر گوید: من عرض کردم: ای رسول خدا؛ پذیرفتم. سپس آن بزرگوار به همراه علی «علیه‌السلام»، حمزه و جعفر «علیهماالسلام» به‌سوی آسمان پرواز نمودند. من می‌دیدم که درهای آسمان به روی آن بزرگواران باز می‌شد و آنان وارد می‌شدند تا اینکه به آسمان هفتم رسیدند و در همه‌ این موارد آقا و مولای ما حضرت محمد «صلی‌الله علیه و آله و سلم» پیشاپیش آن بزرگواران بود. [۵]

پی‌نوشت‌ها:
[۱] مناقب ابن شهرآشوب؛ بحارالانوار، علامه محمدباقر مجلسی (بيروت، دارالاحياء التراث العربي)، ج ۴۳، ص .۱۲۶
[۲] مناقب ابن شهرآشوب؛ بحارالانوار، ج ۴۳، ص ۳۲۷
[۳] الصراط المستقیم ص ۴۶۶
[۴] دلائل الامامة: ص ۱۶۵ ح ۵٫
[۵] الثاقب فی المناقب: ص ۳۰۶ ح ۱؛ معالم الزلفی: ص ۴۱۴؛ مدینة المعاجز.