دانلود صوت + متن بیانات

احکام نیت روزه دار در ماه مبارک رمضان در بیان آیت الله کمیلی حفظه الله

در موضوع روزه نیز همان نیت قلبی و داعی قلبی برای روزه‌دار کافی است ولی گفته‌اند از باب احتیاط واجب باید یک مقداری قبل از اذان صبح از تمامی آن چیزهایی که روزه را باطل می‌کند امساک کند و همچنین یک کمی بگذارد غروب شرعی محقق شود سپس افطار کند.

دانلود بیانات استاد معظم و مکرم حضرت ایت الله کمیلی خراسانی حفظه الله با موضوع

احکام نیت روزه‌دار در ماه مبارک رمضان

تاریخ سخنرانی: ۱۳۹۶/۰۳/۰۹

مدت زمان : ۰۰:۱۰:۴۰

حجم فایل: ۱۴٫۶ مگابایت

احکام نیت روزه دار در ماه مبارک رمضان در بیان آیت الله کمیلی حفظه الله

بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین لاحول و لا قوه الا بالله علی الععظیم. حسبنا الله و نعم الوکیل نعم المولی و نعم النصیر. الحممد الله الذی انزل القران فی شهر رمضان وجعلنا فی اهل الصیام و صلی الله علی محمد و اله الطاهرین.

یکی از شرایط نیت روزه‌دار در ماه رمضان طهارت بدن است. یعنی بدن روزه‌دار از لحاظ جنابت یا آن دماء ثلاثه یعنی حیض و نفاس و استحاضه برای خانم‌ها باید پاک باشد و می‌بایست بعد از انجام غسل‌های واجب برای روزه نیت کنند. نیت روزه بر دو قسم است. یکی نیت کلی است که روزه‌دار از همان روز اول برای تمام روزه‌های ماه رمضان نیت می‌کند. دیگری نیت شب به شب است. فرموده‌اند اگر کسی بداند در بین ماه رمضان مسافرت نمی‌کند یعنی در بین ماه قصد سفر نداشته باشد و اقامت داشته باشد یا به صورت اقامت ده روز ده روز یا آنجا که مسکن است حکم وطن را داشته باشد لذا از اول ماه رمضان یک ماه را تا آخر اگر قصد سفر ندارد می‌تواند نیت کند و لزومی به نیت کردن سحر به سحر نیست. ولی اگر کسی قصد سفر دارد باید سحر به سحر نیت کند. نیت روزه همانند نیت نماز و غسل و وضو است. یعنی نیت یک امری قلبی است لزومی ندارد که به زبان آورده شود. فقط یکجا در اعمال عمره و حج در مکه گفته‌اند که مستحب است به زبان آورده شود. چون اعمال زیاد است و یکی دو تا نیست لذا صبح در هر عملی که می‌‌خواهد انجام دهد مثلاً پوشیدن احرام، انجام طواف، سعی بین صفا و مروه و یا انجام رمی جمرات و انجام هر عملی از اعمال چون اعمال متفاوت است برای اینکه کاملاً تمرکز پیدا کند و بداند که دارد چه‌کار می کند اگر به زبان آورد بهتر است. ولی در موضوع روزه و نماز گفته‌اند که لزومی ندارد که به زبان بیاورد. و گفتند داعی قلبی کفایت می‌کند. یعنی همین میزان انگیزه درونی که شما به سمت آب می روی که وضو بگیری یا رفتی زیر دوش که غسل جنابت کنی و اگر کسی دستی بر روی شانه شما گذاشت و گفت داری چه‌کار می‌کنی بتوانی جوابش را بدهی کفایت می‌کند. اگر این توجه در دل باشد دیگر به زبان لازم نیست. در موضوع روزه نیز همان نیت قلبی و داعی قلبی برای روزه‌دار کافی است ولی گفته‌اند از باب احتیاط واجب باید یک مقداری قبل از اذان صبح از تمامی آن چیزهایی که روزه را باطل می‌کند امساک کند و همچنین یک کمی بگذارد غروب شرعی محقق شود سپس افطار کند. چطور در وضو می‌گویند که دو انگشت بالاتر از مرفق و آرنج شسته شود تا یقین کنی که در وضو از حد آرنج به پایین دست راست و چپ را شسته‌ای و یا اطراف صورت را می‌گویند که یک مقدار بیشتر بگیرید تا یقین کنی صورتت را در وضو شسته‌ای. این مطلب را مقدمه واجب می‌گویند. یک مقدمه‌ای انجام ‌می‌دهی تا یقین کنی که حتماً آن واجب را به طور کامل انجام دادی. در مسئله غسل می‌گویند وقتی می‌خواهی سر و گردن را در غسل ترتیبی بشوری یک مقداری پایین‌تر از گردن را بگیر یا مثلاً در هنگام شستن شانه راست یک مقدار از دست چپ را در دست راست بینداز. یا در غسل هنگام شستن شانه چپ یک کمی از طرف راست را سمت چپ بینداز. این‌ها برای احتیاط است تا یقین نمایی که کاملاً غسل و وضو را درست انجام داده‌ای و روزه را درست گرفته‌ای. نیت هم باید مستمر باشد یعنی چه؟ یعنی قبل از اذان که نیت کردی این را باید تا مغرب ادامه بدهی و وسط روز نیت مُفطِر نکنی. مفطر یعنی نیت چیزی که روزه را باطل می‌کند. این چگونه پیش می‌آید؟ فرض کنید یک نفر همراه دوستانش به جایی رفته باشد و آن‌ها وسط روز روزه‌خواری کنند و به وی نیز بگویند همراهیشان کند. سپس لقمه غذا را تا به دهانش بیاورد اما یک دفعه توبه کند و بگوید روزه ماه رمضان است و من اگر افطار کنم بعلاوه قضای آن باید ۶۰ روز روزه بگیرم. ۳۱ روزش پشت سر هم است نمیتوانی یک روز بین آن فاصله بیندازی این جریمه خداوندی است که چرا شما روزه خواری کردی؟ ۲۹ روز مابقی با خودت است. خواستی پشت سر هم بگیر و یا فاصله بینداز. این برای یک روز است که اگر در ماه رمضان خورده باشی. یا اگر نخواستی ۶۰ روز روزه بگیری باید ۶۰ فقیر را اطعام بدهی. باید خانه به خانه بگردی و افراد مستمند را پیدا کنی. افرادی که هم حجاب شرعیشان درست باشد و هم اهل نماز باشند. به هرکسی نمی‌شود داد. به ریش تراش نمی‌شود داد. ریش‌تراشی معصیت است. به یک فقیر ریش‌تراش اگر نمازش را بخواند، روزه‌اش را بگیرد و نان شب نداشته باشد نمی‌شود داد. چون معصیت است. کدام‌یک از مراجع ریش‌تراشی را اجازه داده‌اند؟ شما رساله یک نفر را بیاور که اجازه آن را داده باشد. بعضی شش تیغه می‌کنند و صورتشان را همانند صورت زن صاف می‌کنند. آیا این‌کار درست است؟ اینجا می‌گویند غیبت کسی که معصیت آشکار می‌کند، غیبت نیست و در آن معصیت می‌شود غیبتش را کرد. بنابراین ما باید حواسمان را جمع کنیم. ماه رمضان است، ماهی است که باید خودمان را در این ماه خودسازی دهیم و اصلاح کنیم و ببینیم کجای کارمان عیب دارد. کار خودمان را اصلاح کنیم و چه فرصتی از این بهتر! پس نیت روزه باید برای روزه‌دار از اذان صبح تا اذان مغرب ادامه داشته باشد و روزه‌اش را وسط روز نباید بشکند حتی اگر روزه‌اش را نخورد ولی گفت که میخواهم بخورم مثالش را نیز آوردیم. مثلاً یک نفر همراه رفقای بدی برود و آن‌ها روزه‌شان را بخورند و به وی نیز بگویند که بخورد اما این فرد لقمه را تا نزدیک دهانش بیاورد اما بعد پشیمان شود باید بعد ماه رمضان یک روز قضایش را بگیرد چرا؟ چون نیت را ادامه نداده بود.