اشعار پارسی

اشعار پارسی: ما زمیخانه عشقیم …( ملاهادی سبزواری)

ما ز میخانۀ عشقیم‌ گدایانی‌ چند***باده‌ نوشان‌ و خموشان‌ و خروشانی‌ چند

ما ز میخانۀ عشقیم‌ گدایانی‌ چند

باده‌ نوشان‌ و خموشان‌ و خروشانی‌ چند

ای‌ که‌ در حضرت‌ او یافته‌ای‌ بار ببر

عَرضۀ بندگیِ بی‌سر و سامانی‌ چند

کای‌ شه‌ کشور حُسن‌ و مَلِک‌ مُلک‌ وجود

منتظر بَر سر راهند غلامانی‌ چند

عشق، صلح کل و باقی همه جنگ است و جدل‌

عاشقان‌ جمع‌ و فِرَق‌ جمع‌ پریشانی‌ چـند

سخن‌ عشق‌ یکی‌ بود ولی‌ آوردند

این‌ سخنها به‌ میان‌ زمرۀ نادانی‌ چـند

آنکه‌ جوید حرمش‌ گو به‌ سر کوی‌ دل‌ آی

نیست‌ حاجت‌ که‌ کند قطع‌ بیابانی‌ چـند

زاهد از باده‌ فروشان‌ بگذر دین‌ مفروش

خرده‌ بینهاست‌ درین‌ حلقه‌ و رندانی‌ چـند

نه‌ در اختر حرکت‌ بود و نه‌ در قطب‌ ، سکون‌

گر نبودی‌ به‌ زمین‌ خاک‌ نشینانی‌ چـند

ای‌ که‌ مغرور به‌ جاه‌ دو سه‌ روزی‌ بر ما

کشش‌ سـلسـلۀ دهـر بـود آنی‌ چند

هر در أسرار که‌ بر روی‌ دلت‌ بربندند

رو گشایش‌ طلب‌ از همّت‌ مردانی‌ چند

( حاج ملا هادی سبزواری )