5 نوامبر, 2015

کد مطلب : 3727

چشمه حیوان

دل بی تو تمنا نکند کوی منارا

زیرا که صفائی نبود بی تو، صفا را

ای دوست مرانم ز در خویش خدا را

کز پیش نرانند شهان خیل گدارا

باز آی که تا فرش کنم دیده براهت

حیف‌ است که بر خاک نهی آن کف پارا

از دست مده باده که این صیقل ارواح

بزداید از آیینه‌ی دل، زنگ ریا را

زاهد تو و «رب» ارنی؟ این چه تمناست

با دیده‌ی خودبین نتوان دید خدا را

هرگز نبری راه بسر منزل الا

تا مرحله پیما نشوی وادی لا را

چون دور بعاشق برسد، ساقی دوران

در دور تسلسل فکند جام بلا را

آتش بجهانی زند ار سوخته جانی

بر دامن معبود زند دست دعا را

طوفان بلا آمد و بگرفت درو دشت

چون نوح برافراشت بحق دست دعا را

در حضرت جانان سخن ازخویش میگویید

قدری نبود در بر خورشید، سها را

از درد منالید که مردان ره عشق

بادرد بسازند و نخواهند دوا را

وحدت که بودزنده، خضر وار مگر خورد

از چشمه‌ی حیوان فنا، آب بقا را؟!

وحدت کرمانشاهی (دیوان اشعار-غزل شمارهٔ ۱)

مطالب مشابه