رضا به قضا ثمره محبت کامل

«رضا» ندادن به «قضا» نشان ممانعت است، و بنده را با خدا منازعت نرسد و آن‌چه پیشِ این بنده آید، بنده بدان جاهل است و حق‌تعالی عالِم، و جاهل را با عالم منازعت نرسد و به اضطراب بنده مقدور باز نگردد؛ پس جز عصیان چیزی حاصل نیابد.

هر که راضی باشد به کرد حق‌تعالی، نظاره حق است و با حق است، و چون با حق بود بلای هر دو کون بکشد و باک ندارد؛ و (اما) تا بنده با خویش است، طاقت کشیدن ذرّهی بلائی ندارد. نیز «رضا» به «قضا» ثمره محبّت کامل است که چون محبّت به کمال رسد، هر چه دوست کند همه نیکو نماید. بلکه حال عاشق چنان گردد که از زخم خوردن از قِبَل معشوق ذوق و لذت یابد.

هر که خواهد که بداند حق از وی راضی هست یا نی، در خود نظر کند که او از حق راضی است یا نی، اگر او از حق راضی است حق نیز از او راضی است، و اگر او از حق راضی نیست، حق نیز از وی راضی نیست. هر چند(که) بنده خود را از حق راضیتر یابد، بباید دانستن که حق‌تعالی نیز از وی راضیتر است.

(تحفه الفقیر خرم آبادی متوفای قرن هشتم هجری)

***

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=836