معنای توکل،صبر،رضا،زهد،اخلاص ویقین

در کتاب وسائل الشیعه، ج ۱، ص ۱۹۴، باب استعمال الصفات الحمیده، حدیث ۲۰۲۵۷ آمده است که :

در روایت است پیامبر از جبرئیل پرسیدم: توکل علی الله چیست؟ گفت: انسان بداند و علم به این داشته باشد که: مخلوق نه قدرت ضرر زدن دارد و نه قدرت نفع رساندن، و نه قدرت اعطاء دارد و نه قدرت منع، انسان متوکل از خلق مأیوس است، اگر بنده خدا اینگونه باشد هر عملی که از او سر بزند برای خدای سبحان خواهد بود به هیچ کس غیر از خدا امید ندارد و از هیچ کس غیر از خدا خوف نخواهد داشت. و از ناحیه کسی غیر از خداوند منان طمعی ندارد. و این حقیقت توکل است.

پرسیدم صبر چیست؟ گفت: در هر دو حال، خوشبختی و بدبختی، آسایش و فلاکت، تحمل و مقاومت داشته و در حال فقر و فاقت و نداری مثل حالت رفاه و غنا صبر و استقامت کند، همانگونه که در عافیت و راحتی صبر میکند در بلا و محنت و بیچارگی نیز صبور بوده و ناچاری و مشکلات خود را به مخلوق نگوید و از آن پیش بندهای شکایت نکند.

پرسیدم: رضا چیست؟ گفت: انسان راضی از دنیا چیزی داشته باشد یا نداشته باشد از مولای خود گلایهای نداشته و از ناحیه خود هرگز به عمل و طاعت کم راضی نخواهد شد.

پرسیدم: زهد چیست؟ گفت: زاهد آن کس و آنچه را که خالقش دوست دارد او دوست دارد و آنچه و آن کسی که مورد پسند خالقش نیست مورد پسند او هم نخواهد بود. زاهد از حلال دنیا اجتناب میکند و به حرام دنیا التفات ندارد زیرا که نسبت حلال آن حساب و نسبت حرام آن عقاب خواهد بود زاهد همانگونه که به خودش رحم میکند به همه مسلمانان رحم میکند. زاهد همانگونه که از مردار بدبو دوری میکند از حرف زدن هم دوری میکند. زاهد همانگونه که از آتش اجتناب میکند از زینتهای زندگی دنیا هم اجتناب میکند. زاهد آرزوی بلند نداشته و مرگ همیشه در مقابل چشمانش قرار دارد.

پرسیدم: اخلاص چیست؟ گفت: مخلص کسی است که از مردم هیچ چیزی نمیخواهد تا آنچه را که میخواهد به آن برسد، و وقتی به مقصد رسید راضی خواهد بود، و اگر چیزی در اختیارش باقی بماند برای خدا آن را به دیگران میدهد، بنابراین کسی که از مخلوق چیزی نمیخواهد به عبودیت خدای سبحان اقرار دارد، و زمانی که به چیزی و مطلوبی رسید او از خدا راضی و خداوند تبارک و تعالی هم از او راضی خواهد بود و زمانی که آن را برای خدا انفاق میکند حتماً به خدای خود اعتماد دارد.

پرسیدم: یقین چیست؟ گفت: اهل یقین کسی است که عمل خود را آنچنان برای خود انجام میدهد که گویا خداوند را در مقابل چشمانش مشاهده میکند، و اگر هم این او را نمیبیند یقین دارد که خداوند او را مشاهده میکند.

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=526

مطالب مشابه

امام رضا و دعای یا من تحل

حقیقت تجرد نفس در عرفان

وحدت وجودی : غير از ذات مقدّس حضرت واجب الوجود على الإطلاق، وجودى در عالم نيست

طوالع و لوایح : اول برقی که از حضرت ربوبیت رسد

شرح حدیثی درباره ویژگی‌های نزدیک‌ترین افراد به پیامبر در روز قیامت

ثواب زیارت حضرت امام حسین علیه السلام

سیره عبادی امام رضا علیه الاسلام

نگهداری کبوتر در خانه مورد توصیه ائمه اطهار

امام حسین (ع) و سیب سرخ

قسمتی از خطبه البیان امیرالمومنین علیه السلام

نظرات

کلام استاد

کلیپ صوتی

زیارت و دیدار حضرت صاحب الزمان (عج)

ویژه نامه

امام رضا علیه السلام، نماد فضیلت‌ها

تقویم سلوکی

اعمال ماه ذی القعده

مناسبات ماه ذی القعده

ماه ذى القعده ، نخستین ماه ازماههاى حرام است که در آنها جنگ، حتّى با دشمنان اسلام حرام است; مگر این که جنگ برمسلمین تحمیل شود (سه ماه دیگر از ماههاى حرام، ذى الحجّه، محرّم و رجب است) آتش بس در این چهار ماه وسیله اى براى آرامش جامعه و توفیق براى حجّ وعبادت، حلّ مشکلات اقتصادى و بازنگرى در امر جنگ و یافتن نقطه پایان براى آن و سپس مرهم نهادن بر زخم هاى جانکاه ناشى از آن است. ماهى است که زوّار خانه خدا از اطراف و اکنافِ جهان به سوى خانه خدا حرکت مى کنند، گروهى به مدینه مى روند و قبر پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) و قبور ائمّه هدى(علیهم السلام) را زیارت مى کنند و آثار تاریخى که در جاى جاى این خاستگاه اسلامى وجود دارد را مى بینند و غرق لذّات روحانى مى شوند (هرچند نابخردان و جاهلان، بسیارى از این آثار عظیم و گرانقدر را از میان برده اند) گروه دیگرى راهى مکّه مى شوند و با انجام مناسک «عمره تمتّع» در انتظار مراسم بزرگ عبادى سیاسى حج مى نشینند و با طواف کعبه و شرکت درصفوف پرشکوه جماعت، روح و جانشان را تازه مى کنند . سیّد بن طاووس در فضیلت این ماه مى گوید: «ماه ذى القعده ماهى است که به هنگام شدّت و گرفتارى، زمان خوبى براى دعاست، و براى رفع ظلم و ستم و دعا بر ضد ظالم مؤثّر است. همچنین مى گوید: «این ماه «ماه اجابت دعاها» نامیده شده است; لذا باید اوقاتش را غنیمت شمرد و در آن روزه حاجت گرفت.