برشی از کتاب صد منزل دل

مرنج و مرنجان

سالک باید کوهی از تحمل باشد. اگر کوهی از تحمل نباشد در سیر و سلوک اصلاً پیشرفت نمی‌کند و دائماً اسیر برخوردها می‌شود!

مرنج و مرنجان

«و كفّ الأذى»؛ «کَفّ» یعنی حفظ کردن و خویشتن‌داری. اینکه بتوانی در اذیت و آزاری که از مردم می‌بینی خویشتن‌داری کنی؛ یعنی جفای مخلوق را تحمل کن، اذیت و آزار دیگران را در خودت هضم نما و در مقابل، اذیت شما به دیگران نرسد.

باید بتوانی خویشتن‌داری کنی و خود را حفظ کنی که کمی از اذیت و آزار شما به دیگران نرسد. این مطلب همان فرمودۀ پیغمبر (ص) است که دربارۀ صبر بر اذیت و آزار امتش فرمود: «مَا أُوذِیَ‏ نَبِیٌّ مِثلَ‏ مَا أُوذِيتُ‏»[1]؛ هیچ پیغمبری آن‌قدر که من اذیت و آزار شدم، اذیت نشد و تحمل نکرد.

سالک باید کوهی از تحمل باشد. اگر کوهی از تحمل نباشد در سیر و سلوک اصلاً پیشرفت نمی‌کند و دائماً اسیر برخوردها می‌شود! اگر سالک بخواهد خود را با خانواده، همکار، مغازه‌دار، مشتری، هم‌کلاسی یا استادش درگیر نکند، باید همۀ این رنج‌ها را تحمل کند! هرچه تحمل کند مدام دلش وسیع‌تر و گشاده‌تر می‌شود و نهایتاً در راه معرفت خدا ترقّی می‌کند.

[1]. ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی‌طالب ؟ع؟، ج 3، ص 247.

منبع: کتاب صد منزل دل (در شرح منازل السائرین)- از تألیفات آیت الله محمدصالح کمیلی حفظه الله

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=30614