فوائد بارداری و مضرات نازایی

به نام حق تعالی

سلامت زن در آنست که یا حامله باشد و یا بچّه شیر دهد[۱]

علامه طهرانی(ره):

سلامت بدن و روان زن در زائیدن است؛ در حامله شدن و شیر دادن است. بَه بَه از بانوانى که یا در شکم خود بچّه می‌‏پرورند، و یا در آغوش خود بچّه را شیر می‌دهند! این بهشت است. این سُبُل سلام است.

خداوند خالق آفرینش، مزاج زن را طورى آفریده است که از زمان بلوغ تا دوران یائسگى پیوسته مزاج او غذاى خاصّى را مطابق مزاج طفل در بدن درست میکند؛ و آن خون حیض است که در زمان حاملگى این خون در رحم مادر غذاى طفل است. علّت آنکه زنان در دوران باردارى غالباً عادت ماهیانه نمی‌‏شوند براى آن است که این خون در رَحِم صرف غذا و طعام جنین میگردد.

و چون بچّه را زمین گذارند و وضع حمل کنند، این خون تبدیل به شیر شیرین سفید و نرم و راحت و ملایم با مزاج نوزاد می‌‏شود، و از سوراخ‌هاى پستان سرازیر می‌‏شود. فلهذا زنان در دوران رضاع و شیر دادن نیز غالباً عادت ماهیانه نمی‌‏شوند.

أمّا وقتى که آبستن نیستند و شیر هم نمی‌دهند، این غذا مصرفى ندارد و بنابراین از دهانه رحم خارج و دور ریخته می‌‏شود. یعنى زن بواسطه عدم حمل و عدم رضاع (آبستن نبودن و شیر ندادن) مقدارى از قواى بدنى و جسمى خود را که خداوند بصورت خون در آورده است هَدَر نموده و ضایع کرده است. فلذا از رحمت خدا دور است. و خداوند در اینجا به وى إجازه عبادت و خشوع و خضوعى را که بواسطه نماز و روزه و طواف حاصل می‌‏شود نداده است.

زن باید مانند مرد پیوسته راه تقرّب را بپیماید، و آن وقتى است که: دوش به دوش مرد نماز بخواند و روزه بگیرد و طواف کند؛ و این فقط در وقتى است که حامله باشد و یا طفل خود را شیر دهد.

این زن قرین رحمت خداست که حائض نیست؛ و اجازه رکوع و سجود و قیام و طهارت به وى داده شده است. و اجازه صیام به وى داده شده است. و اجازه طواف گرد کعبه به وى داده شده است.

بنابراین، زنان باید پیوسته یا حامله باشند و یا شیر دهند، تا در کاروان انسانیّت و حرکت به سوى معبود و محبوب، و قبله مشتاقان و کعبه عاشقان و پویندگان به سوى حرم و حریم امن و امان او، با مردان هم آهنگ باشند.

حائض شدن زنان موقعى است که در این کاروان نشسته ‏اند و از حرکت افتاده و متوقّف گشته ‏اند. بنابراین، اصل در زنان عبادت است؛ یعنى اصل در زنان حمل و رضاع است. حیض زنان خلافِ اصل است؛ یعنى عَدم حمل و عدم رضاع خلاف است. فتَأمَّلْ در این نکته دقیق

***

فوائد بیشمار حامله شدن زنان و مضرّات بیشمار نازائى‏

بچّه، شاداب‏ ترین میوه خوش زندگى است؛ و عالی‌‏ترین ثمره حیاتى از بوستان انسانیّت، و معطّرترین گل از گلستان بشریّت است. زن‏‌هائى که به جاى بچّه دارى و تکثیر این نوباوه ریحان آدمى، این عمل سالم و نیکو را ترک میکنند، و به دنبال کارهاى خارج از منزل می‌روند، چقدر از قافله تقدّم و پیشرفت عقب افتاده اند!

آنها هر کارى بکنند و به هر مقام و شغلى دست بزنند، و هر گونه هنر و فنّى را بیاموزند، به طوری‌ که فرضاً سراسر اطاقشان را از تابلوهاى دکترى و مهندسى و سائر فنون زینت دهند، و تا پایان عمرشان هم اگر تلاش کنند، و حقّاً و واقعاً نیّتشان خوب باشد، و در صدد خدمت به اجتماع بوده باشند، همه این‌ها به قدر یک بچّه زائیدن و شیر دادن و آن را بزرگ کردن و تربیت نمودن و به جامعه تحویل دادن ارزش ندارد.

به دو دلیل:

اوّل آنکه: این خانمى که سراسر اطاقش را از دیپلم‏‌ها و لیسانس‌‏ها و دکتراها پر کرده است، و در هر مقام و پست که شاغل شده است، صد برابر آن هم اگر فرضاً برآن افزوده گردد، چنان‌چه به او بگویند: تو حاضرى این فرزندت را بدهى و مقامات و گواهى نامه ‏هایت محفوظ باشد؟! و یا آنها را فداى این فرزند میکنى؟!

فوراً میگوید: فدا میکنم! فرزند، براى من ارزشش بیشتر است.

پس اى خانمى که به یک فرزند و یا دو فرزند اکتفا کرده ‏اى و خودت را سرگرم کارهاى دیگر نموده ‏اى! بدان که: آن فرزندهاى احتمالى که در صورت فرض زائیدن به وجود می‌‏آمدند و اینک نیامده ‏اند، همانند همین فرزند تو می‌‏باشند. همه آنها را از دست داده ‏اى! و به فوز عظیم نرسیده ‏اى! و آن فرزندهاى لطیف و شیرین را فداى این مشاغل و در حقیقت شواغل‏ نموده ای!

چه خوب یک خانم ادارى می‌گفت: این جامعه، ما را از پرستارى و تربیت فرزندانمان در خانه بریده است و به پرستارى فرزندان مردم مشغول کرده است.

این به اعتراف خودت، خسرانى است بزرگ و تهى دستى و فقرى است سترگ.

و علّت و رمز حلّ این معمّا آن است که: فرزند داراى حیات و زندگى است، و مشابه خود توست، و بقا وجود توست! فلهذا هیچ چیز از اموال و تجارت‏ ها و صناعت ‏ها و مقام ها، ارزش او را ندارند و نمی‌‏توانند داشته باشند.

زیرا اصل حیات و زندگى تو، براى تو ارزشش از همه مقام ‏ها و تعیّنات و اندوخته ‏ها بیشتر است.

ترغیب اسلام به تکثیر اولاد زنان به جاى دخول ایشان در فنون و صنایع اجتماعى‏ است.

دوّم آنکه: بچّه زائیدن، تکثیر مثل نمودن است. یعنى زن، موجوداتى را مشابه خود، از پسر و دختر بوجود می‌‏آورد. اگر زنى شش اولاد زائید، شش انسان مشابه خود را در خارج ایجاد کرده است. و اگر ده اولاد زائید، ده انسان مشابه خود را. تازه اگر این اولاد دختر باشند، و گرنه اگر همه آنها یا بعضی از آنها پسر باشند، موجودات قوی‌‏تر و نیرومندترى را در خارج بوجود آورده است.

این اولاد در اثر زحمت مادر و تکمیل رشد و تربیت، هر کدام به نوبه خود، انسانى از جمیع جهات مشابه مادر، و یا نیرومندتر و مؤثّرتر از او هستند؛ و در فعّالیّت و خدمت به جامعه مسلمین عیناً مانند مادرشان، و یا بهتر و فعّال‏تر و مؤثّرتر می‌‏باشند.

اگر زنى به جاى دخول و شرکت در کارها و فنون و صنایع اجتماعى، بچّه بزاید و بزرگ کند و تحویل اجتماع دهد، خدمات وجودى خود را در أعلا ترین درجه، با ضریب تعداد فرزندان خود بالا برده است.

اگر هشت فرزند زائید، هشت برابر خدماتِ اجتماعى خود به جامعه خدمت نموده است؛ و اگر بچّه ‏اى نزائید و تربیت ننمود، درجات خدمت خود را با ضریب هشت پائین آورده و ساقط نموده است.

و در حقیقت این چنین بانوانى که در اجتماع وارد می‌‏شوند و خود را خادم و دلسوز مجتمع می‌دانند، با این ضریب، خود را از اجتماع دور کرده و از خدمت به آن شانه خالى کرده ‏اند.

۱– رساله نکاحیه؛ کاهش جمعیت ضربه ای سنگین بر پیکر مسلمین؛ علامه طهرانی(ره)؛ ص۴۲

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=980