شعری از دیوان شمس تبریزی

«هوالاول هوالآخر هوالظاهر هوالباطن» به غیر از هو و یا من هو دگر چیزی نمی دانم

شعری از دیوان شمس

کتاب دیوان شمس تبریزی شامل غزل‌ها، رباعی‌ها و ترجیع‌های جلال الدین محمد بلخی است.

محمد پسر علی پسر ملک‌داد، ملقب به شمس‌الدین، یا شمس تبریزی (۵۸۲ – پس از ۶۴۵ هجری قمری) از صوفیان مشهور سدهٔ هفتم هجری است. شهرت او بیشتر به خاطر آشنایی مولوی با اوست و دیوان غزل‌های مولوی با نام کلیات شمس شناخته می‌شود. او از مردم تبریز بود.

شعری از دیوان شمس

هوالاول هوالآخر هوالظاهر هوالباطن		به غیر از هو و یا من هو دگر چیزی نمی دانم
ز جان عشق سرمستم ، دوعالم رفت از دستم		بجز رندی و قلاشی نباشد هیچ سامانم
اگر در عمر خود روزی دمی بی او برآوردم		از آن وقت و از آن ساعت ز عمر خود پشیمانم
دویی از خود بیرون کردم یکی دیدم دو عالم را		یکی جویم , یکی گویم , یکی دانم , یکی خوانم
مکانم لا مکان باشد نشانم بی نشان باشد		نه تن باشد نه جان باشد که من از جان جانانم
نه از دنیی نه از عقبی نه از جنت نه از دوزخ		نه از ادم نه از حوا نه از فردوس رضوانم

کلیدواژه: اشعار عرفانی

بخشی از گزارش نوزدهمین جلسه درس اخلاق حضرت آیت الله کمیلی خراسانی:

انسانی که در راه سیر و سلوک است همیشه در ذکر خداست و همیشه بهانه طلب است تا از یک راهی با خدای خود حرف بزند. مثلاً هر جا می‌رود (مانند مسجد و حرم و …) و هر کاری که می‌کند ( مانند نماز خواندن و …) برای آن است که تقربی به سوی خدا حاصل شود. اگر آبِ رحمت الهی نبود چه می‌شد؟ چگونه خدا این آب را کلیدی برای قرب و مناجات خود قرار داده است؟ انسان اگر وضو نگیرد نمی‌تواند وارد نماز شود و با خدا راز و نیاز کند. لذا طبق فرموده حضرت امام صادق (علیه‌السلام) و تحلیل‌های حضرت امام (ره) در این فصل، این آب مفتاح و کلیدی است تا بندگان خدا، خود را به او نزدیک کنند. و این یک نوع راهنمایی است تا بتوان بر روی بساط خدمت و طاعت الهی پای گذاشت.

این فقیه عارف در ادامه شرح این حدیث گفت: وَ کَمٰا اَنَّ رَحْمَتَهُ تُطَهِّرُ ذُنُوبَ الْعِبٰادِ،‏‎ ‎‏فَکَذٰلِکَ النَّجٰاسٰاتُ الظّاهِرَةُ یُطَهِّرُهَا الْمٰاءُ لاٰ غَیْرُ؛ همان‌طور که غفران و آمرزش رحمت الهی باعث پاک شدن و شست‌و‌شوی گناهان باطنی می‌شود. در وضعیت ظاهر نیز این‌گونه است. انسان باید نجاسات را از روی بدن، لباس، زمین یا مواضعی که انسان می‌خواهد با آن نماز بخواند را پاک کند و تمام این نجاسات فقط به وسیله آب تطهیر و پاک می‌شود. ادامه مطلب

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=247

مطالب مشابه

شرح غزل «ای بی خبر بکوش که صاحب خبر شوی»

غزل شماره ۴۴۹ و ۴۵۰ حافظ با صدای آیت الله کمیلی

غزل شماره ۴۵۰ حافظ با صدای آیت الله کمیلی

غزل ۳۹۱ حافظ با صوت آیت الله کمیلی

شعر علی ای همای رحمت با صدای آیت الله کمیلی

خطبه همام (منظوم شده توسط الهی قمشه ای)

خرما نتوان خوردن ازین خار که کشتیم

چشمه حیوان

دنیای بی بنیاد

الله گویان

نظرات

کلام استاد

کلیپ صوتی

زیارت و دیدار حضرت صاحب الزمان (عج)

ویژه نامه

امام رضا علیه السلام، نماد فضیلت‌ها

تقویم سلوکی

اعمال ماه ذی القعده

مناسبات ماه ذی القعده

ماه ذى القعده ، نخستین ماه ازماههاى حرام است که در آنها جنگ، حتّى با دشمنان اسلام حرام است; مگر این که جنگ برمسلمین تحمیل شود (سه ماه دیگر از ماههاى حرام، ذى الحجّه، محرّم و رجب است) آتش بس در این چهار ماه وسیله اى براى آرامش جامعه و توفیق براى حجّ وعبادت، حلّ مشکلات اقتصادى و بازنگرى در امر جنگ و یافتن نقطه پایان براى آن و سپس مرهم نهادن بر زخم هاى جانکاه ناشى از آن است. ماهى است که زوّار خانه خدا از اطراف و اکنافِ جهان به سوى خانه خدا حرکت مى کنند، گروهى به مدینه مى روند و قبر پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) و قبور ائمّه هدى(علیهم السلام) را زیارت مى کنند و آثار تاریخى که در جاى جاى این خاستگاه اسلامى وجود دارد را مى بینند و غرق لذّات روحانى مى شوند (هرچند نابخردان و جاهلان، بسیارى از این آثار عظیم و گرانقدر را از میان برده اند) گروه دیگرى راهى مکّه مى شوند و با انجام مناسک «عمره تمتّع» در انتظار مراسم بزرگ عبادى سیاسى حج مى نشینند و با طواف کعبه و شرکت درصفوف پرشکوه جماعت، روح و جانشان را تازه مى کنند . سیّد بن طاووس در فضیلت این ماه مى گوید: «ماه ذى القعده ماهى است که به هنگام شدّت و گرفتارى، زمان خوبى براى دعاست، و براى رفع ظلم و ستم و دعا بر ضد ظالم مؤثّر است. همچنین مى گوید: «این ماه «ماه اجابت دعاها» نامیده شده است; لذا باید اوقاتش را غنیمت شمرد و در آن روزه حاجت گرفت.