بیانات استاد معظم آیت الله کمیلی -حفظه الله- در شرح دعای شریف افتتاح (بخش اول)

بیانات استاد معظم و مکرم حضرت آیت الله کمیلی خراسانی

در شرح دعای شریف افتتاح (بخش اول) در شب اول ماه مبارک رمضان ۱۴۳۹

دانلود فایل صوتی شرح دعای افتتاح بخش اول در شب اول ماه رمضان

alt

تاریخ سخنرانی: ۱۳۹۷/۰۲/۲۷

مدت زمان : ۰۰:۲۴:۱۹

حجم فایل:  ۹٫۷۴ مگابایت 


 

متن عربی بخش اول دعای افتتاح:

«اللَّهُمَّ إِنِّي أَفْتَتِحُ الثَّنَاءَ بِحَمْدِكَ، وَ أَنْتَ مُسَدِّدٌ لِلصَّوَابِ بِمَنِّكَ، وَ أَيْقَنْتُ أَنَّكَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ فِي مَوْضِعِ الْعَفْوِ وَ الرَّحْمَةِ، وَ أَشَدُّ الْمُعَاقِبِينَ فِي مَوْضِعِ النَّكَالِ وَ النَّقِمَةِ، وَ أَعْظَمُ الْمُتَجَبِّرِينَ فِي مَوْضِعِ الْكِبْرِيَاءِ وَ الْعَظَمَةِ. اللَّهُمَّ أَذِنْتَ لِي فِي دُعَائِكَ وَ مَسْأَلَتِكَ، فَاسْمَعْ يَا سَمِيعُ مِدْحَتِي، وَ أَجِبْ يَا رَحِيمُ دَعْوَتِي، وَ أَقِلْ يَا غَفُورُ عَثْرَتِي، فَكَمْ يَا إِلَهِي مِنْ كُرْبَةٍ قَدْ فَرَّجْتَهَا، وَ هُمُومٍ قَدْ كَشَفْتَهَا، وَ عَثْرَةٍ قَدْ أَقَلْتَهَا، وَ رَحْمَةٍ قَدْ نَشَرْتَهَا، وَ حَلْقَةِ بَلاءٍ قَدْ فَكَكْتَهَا. الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ صَاحِبَةً وَ لا وَلَداً، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ، وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِيراً.»

بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین و صل الله علی محمد و آله الطاهرین

 

مفهوم کلمه افتتاح

همان‌طور که از کلمه افتتاح به دست می‌آید این افتتاح و آغاز، آغاز حمد و ثنا و مجد الهی است. عنوان افتتاح از واژه ابتدای این دعا «اللَّهُمَّ إِنِّی أَفْتَتِحُ الثَّنَاءَ بِحَمْدِکَ»، گرفته‌شده است. شما بعد از نام خداوند برای بیان مطالب و مقاصدتان، ابتدا بسم‌الله و سپس حمد و ثنا را می‌گویید به‌طوری‌که برای هر سخنرانی و یا بیان هر مطلبی این‌گونه است. چون در این دعا مطالب فراوانی آمده است لذا ابتدای دعا را با حمد و ثنا شروع می‌کنیم.

«اللَّهُمَّ إِنِّی أَفْتَتِحُ الثَّنَاءَ بِحَمْدِکَ»؛ خدایا من ثنا و سپاس تو را با حمد و سپاس تو شروع می‌کنم؛ یعنی هر نعمت و سپاسی برای نعمت‌ها با حمد و ثنای خدا شروع می‌شود. در سوره حمد نیز «الحمد لله رب العالمین» را می‌خوانیم.

بازگشت تمامی شکرها به سمت حمد و ثنای الهی است

شما اگر در مقابل هر احسان و نیکی بخواهی از شخصی یا کسی تشکر کنی در حقیقت بازگشت این شکر و ثنا به سپاس، ثنا و حمد الهی است. او خالق، رازق و روزی دهنده است. او قادر و نیرو دهنده است. او قدرت‌ها، نعمت‌ها و داده‌ها را عطا نموده است. ممکن است شکر کسی را در ظاهر به‌صورت لسانی انجام دهیم اما در حقیقت بازگشت این شکر به سمت یک نفر یعنی ذات پروردگار است.

«اللَّهُمَّ إِنِّی أَفْتَتِحُ الثَّنَاءَ بِحَمْدِکَ وَ أَنْتَ مُسَدِّدٌ لِلصَّوَابِ بِمَنِّکَ»؛ خداوندا! برای در پیش گرفتن راه صواب و صحیح به تقویت و تسدید و کمک تو نیاز دارم. خداوندا، کمک‌هایی که از جانب توست از من، فضل و کرمت است. لذا به‌هیچ‌عنوان نمی‌توانیم از خداوند طلبکار باشیم. ما هیچ‌گونه حقی به گردن خداوند نداریم. چراکه تمامی داده‌ها و عطیه‌ها از جانب اوست. او بر ما منت نهاده است و تمامی نعمت‌ها، داده اوست و ما نیاز مبرمی به تسدید و کمک او داریم.

«لِلصَّوَابِ»؛ برای این‌که راه صواب را در پیش بگیریم و راه صحیح و صراط مستقیم را برای خویش انتخاب کنیم.

خوف و رجاء

«وَ أَيْقَنْتُ أَنَّكَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ فِي مَوْضِعِ الْعَفْوِ وَ الرَّحْمَةِ»، در این سه‌جمله‌ای که پشت سر هم آمده از سه صفت الهی «أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ»، «أَشَدُّ الْمُعَاقِبِینَ» و «أَعْظَمُ الْمُتَجَبِّرِینَ» نام‌برده شده است. هریک از این صفات سه‌گانۀ خداوندی به یکی از مقاصد بزرگ اشاره دارد. مثلاً جایگاه «أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ» در کجاست؟ پاسخ در «فِي مَوْضِعِ الْعَفْوِ وَ الرَّحْمَةِ» است؛ یعنی جایگاه این رحمت در عفو و رحمت الهی است. خداوند را با «أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ» برای بخشش گناهان و گذشت از تقصیرات می‌خواهیم و او را با این اسم مهربانی نام می‌بریم. ای مهربان‌تر از هر مهربانی! آن‌هم در کجا؟ درجایی که جای عفو است و حاجت و نیازمان در این است که تو  به ما نظر و نگاه کنی! بخشش دهی و رحمت کنی!

«أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ» از صفات جمال خداوند و «أَشَدُّ الْمُعَاقِبِینَ» و «أَعْظَمُ الْمُتَجَبِّرِینَ» از صفات جلال خداوند است. مؤمن می‌بایست بین خوف‌ورجا باشد. از یک‌سو همیشه امید را در خویش تثبیت دهد تا ناامید نشود. چون ناامیدی به‌واسطۀ گناهان بزرگ است که آن را می‌توان با «أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ» درست کرد. وجه دیگری که می‌بایست در مقابل رجا باشد مسئلۀ خوف است که با «أَشَدُّ الْمُعَاقِبِینَ» در وجودمان نفوذ پیدا می‌کند؛ یعنی وقتی به رحمت خدا می‎نگریم امیدوار می‌شویم و زمانی که به عذاب و عقاب الهی می‌نگریم ترسی وجودمان را فرامی‌گیرد که این ترس و امید دو عامل برای حرکت است‌.

«أَشَدُّ الْمُعَاقِبِینَ» را در کجا از خدا می‌خواهیم؟ در «فِي مَوْضِعِ النَّكَالِ وَ النَّقِمَةِ». جایگاه چنین صفتی درجایی است که خداوند می‌بایست اِعمال عذاب و نکال و نقمت کند و این مقتضای عدل الهی است. اگر خداوند بخواهد کافر و مسلمان را دریک‌جا قرار دهد این امر با میزان عدلش مطابق نخواهد بود. هرچند خداوند با مشیت خود می‌تواند از تمامی بندگانش در گذرد ولی می‌بینیم که در کنار بهشت، جهنمی قرار داده است که اگر این‌گونه نباشد بشر به‌هیچ‌عنوان پیشرفت نخواهد کرد. پیشرفت جوامع بشری ازنظر دینی و اعتقادی با همین مسئله خوف‌ورجا است و در این دنیای شلوغ به‌وسیلۀ آن می‌توان پیشرفت نمود. اگر در این دنیا فقط رحمت باشد چگونه می‌توان بدون آزمایش شدن به کمال رسید؟  فقط خوف نیز نمی‌تواند وجود داشته باشد، چراکه زمین‌گیرمان می‌کند. لذا انسان با همین دو بال و جناح خوف و رجاء می‌تواند به کمالات نهایی برسد.

ناسوت، لاهوت و جبروت

«وَ أَعْظَمُ الْمُتَجَبِّرِينَ فِي مَوْضِعِ الْكِبْرِيَاءِ وَ الْعَظَمَةِ»، ما یک ناسوت، یک لاهوت و یک جبروت داریم. ناسوت آن جنبۀ عالم طبیعت انسان است که وقتی از این چاه طبیعت بیرون آمد و از عالم مثال گذشت و در حقیقت غور نمود، لاهوتی و الهی می‎شود و در همان مقام لاهوتی، جبروتی است. البته عرفا می‌گویند که جبروت خدا و کبریای الهی مسئله‌ای قبل از توحید است. انسان با گذشتن از عالم صفات و اسماء به مرحله ذات می‌رسد و در این دعای شریف به همۀ این مراتب اشاره‌شده است.

«وَ أَعْظَمُ الْمُتَجَبِّرِينَ فِي مَوْضِعِ الْكِبْرِيَاءِ وَ الْعَظَمَةِ»؛ خداست که در جایگاه کبریا، عظمت، جلالت و هیبت الهی، بزرگ‌ترین جبروت است. کبریا، مختص ذات اوست. فرمود: «الکبریاء ردائی». درواقع تکبر انسان در منازعه با کبریای الهی است! کاری که شیطان مرتکب شد و از آسمان رحمت خدا رانده شد.

«اللَّهُمَّ أَذِنْتَ لِی فِی دُعَائِکَ وَ مَسْأَلَتِکَ»، از این جمله استفاده می‌شود که دهان گشودن و خواندن کلمات دعا می‌بایست با اجازه و اذن خداوند باشد. خدایا تو به من اذن دادی که زبانم گویای دعا و مسئلت تو شد. می‎دانید که انسان ضعیف در هر نفسی به مدد الهی نیاز دارد. حرکت زبان و تمامی اعضا با اذن و کمک خداوند است. لذا در این جمله می‌گوییم که خدایا ما می‌خواهیم دعای افتتاح را که تو اذنش را به این زبان داده‌ای بخوانیم.

«اللَّهُمَّ أَذِنْتَ لِی فِی دُعَائِکَ وَ مَسْأَلَتِکَ»، اکنون‌که به من اذن دادی که با تو گفتگو و مناجات کنم و به محضر تو بیایم پس «فَاسْمَعْ یَا سَمِیعُ مِدْحَتِی وَ أَجِبْ یَا رَحِیمُ دَعْوَتِی وَ أَقِلْ یَا غَفُورُ عَثْرَتِی»! این سه جمله، اصول و پایه‌های دعای افتتاح را بیان می‌کند. این دعا هم «مدحه» است یعنی مدح و مجد الهی با ذکر صفات و اوصاف او است و در این دعا طلب‌ها و خواسته‌هایی مطرح می‌شود که نیازمند اجابت او است. در این دعا، بنده با خداوند اثرات، لغزش‌ها و خطاهایش را مطرح می‌کند. می‌گوییم «فاسمع»! ای خدای سمیع و شنوا، مدح‌های من را در این دعا بشنو.

مفهوم استجابت دعا

«وَ أَجِبْ یَا رَحِیمُ دَعْوَتِی» و دعای مرا مستجاب قرار بده‌. یک نکته‌ای در أَجِبْ و استجابت الهی است. مفهوم «یا مجیب»، «امن یجیب» و یا «اجب دعوتی» چیست؟ این‌که می‌گوییم خدایا اجابت کن و جواب مرا بده یعنی چه؟ آیا به مفهوم آن است که حاجت مرا روا کن! یا اینکه به مفهوم حضور الهی است؟! مسئلۀ حضور و لذت بردن از مناجات با خداوند از مهم‌ترین مسایل است. اینکه خدا را نزدیک ببینیم. وقتی خدا را نزدیک و حاضر دیدیم و با او حرف زدیم و لذت بردیم و حلاوت مناجات به دلمان وارد شد، اجابت حاصل‌شده است. اگر در اینجا گفته شود که اجابت حاصل نشده است بی‌انصافی است. شما خودت را در حال دعا به حال حضور رساندی درحالی‌که قبلاً  با آن فاصله داشتی و خدا را از خودت دور می‌دیدی! حالا توانستی باخدا حرف بزنی! با او صحبت می‌کنی و خودش را می‌بینی و با خودش حرف می‌زنی! این گفتگو و ارتباط قلبی نزدیک، همان حقیقت اجابت هست. اجابت از ما دور نیست! همان‌طوری که دعا از ما دور نیست! ما باید به نحوی دعا کنیم که خدا را نزدیک خودمان ببینیم و با او حرف بزنیم. اگر خدا را جای دیگری قرار دهیم و از جای دیگری نیز باخدا حرف بزنیم، حقیقت دعا در ما پیدا نشده است. «وَ أَقِلْ یَا غَفُورُ عَثْرَتِی»، در اینجا عثرت، مناسب با غفور است. اجابت با رحیم تناسب دارد و شنیدن مدح متناسب با سمیع است. لذا در هر جمله‌ای، اسم و صفتی از خداوند را که مناسب با آن خواسته است ذکر کردی.

تفکر در الطاف خفیه الهی

«فَكَمْ يَا إِلَهِي مِنْ كُرْبَةٍ قَدْ فَرَّجْتَهَا، وَ هُمُومٍ قَدْ كَشَفْتَهَا»، پس از حمد و ثنای خداوند آهسته‌آهسته به الطاف خفیۀ الهی پی می‌بریم. وقتی خدا را نزدیک دیدیم و با او مناجات نمودیم به گذشته‌ها بازمی‌گردیم. برای یادآوری دستگیری‌ها و محبت‌های خداوند، حوادثی را که یک‌به‌یک در گذشته برایمان به وقوع پیوسته است و خدا را در آن حوادث دیده‌ایم باخدا در میان می‌گذاریم. درجایی برایمان یک گرفتاری پیش‌آمده بود که اگر دستگیری خدا نبود چه‌بسا در آن گرفتاری غرق می‌شدیم و از بین می‌رفتیم. یک جاهایی به‌حسب اسباب ظاهری قرار بوده که تصادفی پیش بیاید اما نیامده و جلوگیری شده است و در زندگی گذشته‌ از خطراتی محفوظ مانده‌ایم. البته این کار نیازمند محاسبه و تفکر است. اینکه انسان در تاریخچۀ زندگی و ادوار و عمری که درگذشته داشته است بگردد و خاطراتش را در نظر آورد و ببیند در کجا قرار بوده در چاه بیفتد و خدا دستش را گرفته است! یا در یک گرفتاری دستش را گرفته است؛ از یک بیماری نجاتش داده است؛ از یک لغزش نجاتش داده است؛ او را از بلاهایی حفظ کرده است! این وقتی حاصل می‌شود که شما کاملاً آن محاسبۀ دقیق را با خودت داشته باشی.  ببینی که لطف خدا درگذشته از همان اوایل بسته شدن نطفه و جنین و به دنیا آمدن و بزرگ شدن و همین‌طور تا به امروز با این وضعیتی که دارید وجود داشته است. وقتی انسان الطاف خداوند را درگذشته یک‌به‌یک با خود در میان بگذارد و مخاطرات دستگیری خداوند را در نظر آورد، محبت خداوند در دلش وارد می‌شود و رحمت، لطف و کرم خداوند را در خویش احساس می‌کند؛ اما اگر بخواهد همین‌گونه در غفلت باشد و با خود مراقبه و محاسبه‌ای نداشته باشد، دل نورانی و روشن نمی‌شود. «فَكَمْ يَا إِلَهِي مِنْ كُرْبَةٍ قَدْ فَرَّجْتَهَا»، خداوندا در چه گرفتاری‌های بسیاری که به وسط آمدی و حلش نمودی. «هُمُومٍ قَدْ کَشَفْتَهَا» و همّ و غصه‌هایی بوده که برطرفشان نمودی. «وَ عَثْرَهٍ قَدْ أَقَلْتَهَا» و قرار بوده درجایی گام بگذارم و لغزش کنم و بیفتم ولی تو دستم را گرفتی و نیفتادم. «َو رَحْمَهٍ قَدْ نَشَرْتَهَ»، در یک جاهایی از گذشته و امروز زندگی‌ام بوده که دست رحمت و مهربانی‌ات را در بالای سرم دیدم و این رحمت‌ها یکی بعد از دیگری در وجودم نشر و بسط پیداکرده است. «وَ حَلْقَةِ بَلاءٍ قَدْ فَكَكْتَهَا» و حلقه (گره‌هایی) از بلاهایی بوده که تو آن‌ها را گشودی و باز کردی. به زبان آوردن چنین جملاتی در دعا نیازمند تفکر است. اینکه برگردیم و ببینیم که دست خداوند در مسائل درونی و ظاهری زندگی‌مان درکجا و به چه نحوی بوده است. در این گذشته‌ها تفکر کنیم. اصلاً قلم و کاغذی برداریم و آن‌ها را یادداشت نماییم.

خواطر سوء و خواطر غیر سوء

خواطر بر دو نوع خواطر سوء و خواطر غیر سوء است. در نفی خواطر زدودن خواطر بد، خواطر سوء، غفلت آمیز، کفرآمیز و خواطری که سبب غفلت می‌شود از خویش لازم است؛ اما خواطر و خاطراتی که ما را به جنب و جوش و حرکت و محبت خدا وا می‌دارد و ما را به خداوند نزدیک می‌کند و هم‌چنین به الطاف خدا یکی بعد از دیگری تفکر نماییم و آن‌ها را بر روی کاغذ بیاوریم.

نحوه رسیدن به محبت خداوند

ملا احمد نراقی در کتابش می‌فرماید: اگر شما خواهان رسیدن به محبت خدا هستی چاره‌ای نداری جز این‌که ببینی دست خداوند در ادوار زندگی‌ات در کجا و چگونه بوده است. به نعمات خداوند در جسم و بدن و روح و سپس اطراف خودت بنگر. این‌که چگونه پرورش یافتی! چگونه بزرگ شدی! چگونه به اینجا رسیدی! وقتی تمامی این‌ها را یک‌به‌یک باخدا در میان بگذاری، بتدریج محبت خداوند در دلت وارد می‌شود و محبت دنیا و محبت غیر خدا از دلت خارج می‌شود. لذا خواطر گذشته بسیار مُعِدّ و کمک‌کننده است.

لزوم انجام حمد الهی بامعرفت و شناخت

«الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ صَاحِبَهً وَ لا وَلَدا وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیرا»، سپس در این جملات حمد خداوند را بامعرفت و شناخت انجام می‌دهیم. یک‌وقت شما  تسبیح به دستت می‌گیری و به‌کرات «شکرلله» و «الحمدلله» می‌گویی؛ اما شما حمد خداوند را برای چه به‌جا آوردی؟ حمد خداوند زمانی حقیقت پیدا می‌کند که خداوند را صاحب حق بدانی و صفات خدا را در نظرت بیاوری. مثلاً در این جمله یکی از موجبات حمد الهی عبارت «لَمْ یَتَّخِذْ صَاحِبَهً وَ لا وَلَدا» است. خداوندی که صاحبه (زن) و فرزندی ندارد. در سوره توحید نیز می‌خوانیم: «لم یلد و لم یولد» یعنی نه فرزندی دارد و نه از پدری زائیده شده است! خداوند یک ذات بسیط مجرد و مقدسی است که قابل توصیف نیست؛ در توضیح «الله‌اکبر» فرموده‌اند»: «الله‌اکبر من ان یوصف»؛ یعنی خداوند آن‌قدر بزرگ است که نمی‌شود او را به‌واسطۀ عظمت و بزرگی به وصف درآورد. این چه قدرتی است که عیال و فرزند و شریکی ندارد و کمکی از کسی نمی‌گیرد؛ چون خودش منبع تمامی کمک‌ها است! وقتی انسان به دریایی از معارف و صفات خدا وارد می‌شود مشاهده می‌کند که دیگر عقل نمی‌تواند حرفی داشته باشد و انسان در برابر عظمت خدا در حالت بهت به سر می‌برد. وقتی این‌چنین ذات بزرگ و عظیمی وجود داشته باشد می‌توانی در برابر این خدای باعظمت «الحمدلله» بگویی؛ اما «الحمدلله» زبانی بدون معرفت چه حمدی است! «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ صَاحِبَهً وَ لا وَلَدا وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ»، خداوند در این همه مُلک‌های الهی حتی یک شریک هم نداشته است و خودش تنها است. هم مالک و هم ملک است. «وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ»،  فرض کن اشتباهاً به‌جای انتخاب یک رفیق و دوست خوب، رفیقت آدم درستی نبوده باشد و او را رها کنی. آیا برای خداوند نیز این‌گونه است! یعنی خداوند ولی و دوستش را از ذلت گرفته است! اصلاً خداوند نیازی به دوستی که بخواهد از وی کمک بگیرد و با وی رفیق باشد ندارد؛ چه برسد به اینکه این دوست بخواهد اهل ذلت و معصیت و غفلت باشد. این‌ها جنبۀ بشری موضوع بود. بشر صاحبه، ولد و والد را می‌خواهد. بشر در معاملات به شریک نیاز دارد. بشر به آفات دوستان غیر صحیح مبتلا است. لذا در آخر می‌بایست چه بگوییم؟ باید «وَ کَبِّرْهُ تَکْبِیرا.» را بگوییم؛ یعنی خدایت را بزرگ بشمار. اینجا است که همگی سه مرتبه با یکدیگر زمزمه می‌کنیم: «الله‌اکبر»

 و صلی‌الله علی‌محمد و آله الطاهرین.

نشست منطق الگوی فقهی اخلاقی کارگزاران سالک در دولت اسلامی
به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی حضرت آیت‌الله کمیلی نشست علمی «منطق الگوی فقهی اخلاقی کارگزاران سالک در دولت اسلامی» با حضور حضرت آیت‌الله کمیلی خراسانی، رئیس...
سخنرانی آیت الله کمیلی خراسانی به مناسبت ارتحال شیخ محمد صادق کمیلی
بسم الله الرحمن الرحیم روح ملکوتی حجت الاسلام و المسلمین حاج شیخ محمد صادق کمیلی «رضوان الله تعالی علیه» اخوی بزرگوار حضرت آیت الله کمیلی...
شیخ محمد صادق کمیلی محصل خراسانی به لقای معبود شتافتند.
انا لله و انا الیه راجعون بسمه تعالی با تالم روحی و تسلیم در پیشگاه الهی، به اطلاع دوستان می‌رساند برادر گرانقدر حضرت استاد، حضرت...
دعا جهت سلامتی کامل حجت الاسلام و المسلمین حاج شیخ محمد صادق کمیلی
متن درخواست آیت الله کمیلی خراسانی برای دعا، جهت سلامتی کامل حاج شیخ محمد صادق کمیلی   هو الشافی برادر اینجانب حجت الاسلام و المسلمین...
دفع ویروس کرونا
بسم الله الرحمن الرحیم حضرت آیت الله کمیلی خراسانی روز پنج‌شنبه مورخ ۲۹ اسفندماه ۱۳۹۸ ( مصادف با ۲۴ رجب ۱۴۴۱ ه.ق.) جهت دفع بیماری...
اطلاعیه مراسم برگزاری جشن ولادت بانوی دو عالم
بسم الله الرحمن الرحیم اطلاعیه مراسم برگزاری جشن ولادت بانوی دو عالم به اطلاع می‌رساند مراسم جشن میلاد بانوی دو عالم حضرت فاطمه زهرا «سلام...
پیام حضرت آیت اللّه کمیلی خراسانی در سی و هشتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی
  پیام حضرت آیت اللّه کمیلی خراسانی در سی و هشتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی بسم اللّه الرحمن الرحیم   تحقق حکومت الهی و اهتزاز...
آغاز سفر تبلیغی حضرت آیت الله کمیلی خراسانی به کشور سوئیس
بسم الله الرحمن الرحیم آغاز سفر تبلیغی آیت الله کمیلی خراسانی به کشور سوئیس آیت‌الله کمیلی خراسانی روز یک‌شنبه مورخ ۲۰ بهمن‌ماه ۱۳۹۸، برای انجام...
اطلاع‌رسانی در خصوص زمان و مکان برگزاری جلسات دهه دوم فاطمیه
بسم الله الرحمن الرحیم اطلاع‌رسانی در خصوص زمان و مکان برگزاری جلسات دهه دوم فاطمیه ۱۴۴۱ ه.ق به اطلاع همراهان گرامی می‌رساند به حول و...