متن بیانات

جلسه سیزدهم شرح دعای افتتاح استاد کمیلی

خدایا به امام زمان قوت، قدرت و مکنتی عنایت بفرما تا به دست ایشان دین، سنت پیامبر و حکومت گسترده عدل ظاهر شود.

بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی محمد و اله طاهرین

متن بیانات حضرت آیت‌الله کمیلی خراسانی در شرح دعای شریف افتتاح (جلسه ۱۳)

حضرت صاحب الزمان در فرازهایی از دعای افتتاح با این صفات توصیف می‌شوند:

۱-آقا شما خلق خدا را در عصر ظهور به کتاب خدا (داعی الی کتابک) دعوت می‌کنید؛

۲- شما برپا کنندۀ دین خدا هستید و دین خدا را زنده می‌کنید؛

۳- در این دعا از درگاه ایزدی می‌خواهیم که عمر آقا را دراز گرداند و در این زمین گسترده، خلیفه‌الله و حاکم به‌حق شود تا مردم از فواید حکومت حضرت بهره ببرند.

«اسْتَخْلِفْهُ فِي الْأَرْضِ»؛ خدایا حضرت را خلیفه و جانشین‌ خودت بر روی زمین قرار بده.

«کمَا اسْتَخْلَفْتَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِ»؛ همان‌طور که قبل از حضرت، خلیفه‌هایی از انبیا عظام و ائمه کرام داشته‌ای و ایشان نیز اولیاء و خلیفه تو بوده‌اند.

«مَكِّنْ لَهُ دِينَهُ»؛ خدایا دین امام زمان را که همان دین شریعتِ جدشان پیامبر است را برای حضرت متمکن ساز. منظور از مکن و تمکین این است که حضرت این دین را بتواند با مکنت و قدرت بر روی زمین خدا اجرا کند.

«الَّذِي ارْتَضَيْتَهُ لَهُ»؛ آن دینی که برای حضرت پسند قرار داده‌ای؛ مشخص است که منظور، دین اسلام است.

«أَبْدِلْهُ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِ أَمْنا»؛ خدایا حضرت، قرن‌ها و اعصاری را در غیبت به حالت خوف گذرانده است. حضرت در عصر ظهور با داشتن چنین مکنت، حکم و قدرتی از حال خوف و تقیه خارج می‌شوند. مسئله تبدیل خوف به امن‌وامان در زیارت‌نامۀ روز جمعه امام زمان در فراز «السلام علی المهذب الخائف» نیز آمده است. یکی از القاب حضرت، «خائف» است. این خائف همان خائفی است که خداوند در ماجرای حضرت موسی «علیه‌السلام» در آیۀ «فخرج موسی خائفا» بیان می‌کند. وقتی حضرت موسی بعد از قتل قبطی از شهر مصر و مدائن خارج می‌شود به حال خوف بودند تا مبادا ورثۀ مقتول تعقیبش کنند. حضرت امام حسین «علیه‌السلام» نیز وقتی از مدینه به مکه و از مکه به سمت کربلا حرکت می‌کنند در طول مسیر آیۀ حضرت موسی بن عمران را می‌خوانند. چرا امام زمان در این حال به سر می‌برند؟ ما باید متوجه این مطلب باشیم که بالاخره حضرت دشمنانی از جن، شیاطین و انس دارند. این دشمنان قادر هستند که مریضی یا حوادث دیگری را متوجه حضرت کنند. همان‌طور که پیامبر اسلام را سحر کردند و بدن حضرت تا مدت‌ها مریض و مسحور بود؛ حضرت علی علیه‌السلام مأمور شد که به مقبره‌ای برود و دستمالی را که چندین گره داشت، باز کند. سپس حضرت علی علیه‌السلام سوره فلق را خواندند و آن سحر به‌تدریج از پیامبر برطرف شد.

حضرت امام زمان از جانب دشمنان در معرض خطر هستند و لذا حضرت در حال کتمان و تقیه از دشمن هستند. در فراز دیگری از همین دعا می‌خوانیم:

«حَتَّى لا يَسْتَخْفِيَ بِشَيْ ءٍ مِنَ الْحَقِّ مَخَافَةَ أَحَدٍ مِنَ الْخَلْق»؛ یعنی خدایا به امام زمان قوت، قدرت و مکنتی عنایت بفرما تا به دست ایشان دین، سنت پیامبر و حکومت گسترده عدل ظاهر شود. اگر این اتفاق بیفتد و حضرت چنین قدرت و مکنتی پیدا کنند آن‌وقت چیزی از حق را پنهان نخواهند گذاشت. حضرت دیگر به خاطر خوف از خلق و دشمنان خدا تقیه نمی‌کند «مَخَافَةَ أَحَدٍ مِنَ الْخَلْقِ»؛ چون همه در آن روز تحت شمشیر و بیرق و حکم حضرت امام زمان هستند؛ وقتی ضرر مالی، جانی یا ناموسی متوجه شیعه‌ای می‌شود واجب است که از دشمن تقیه کند. پس ما وظیفه داریم در جاهایی تقیه کنیم. ائمه می‌فرمودند: «إِنَّ التَّقِيَّةَ دِينِي وَ دَيْنُ آبَائِي»؛ بنابراین اگر تقیه نکنیم و خود را همین‌طور به دست دشمن بسپاریم این یک نوع خودکشی محسوب می‌شود. لذا حکم تقیه در زمان فعلی نیز برای شیعه جاری است و باید در جاهایی که واجب است تقیه کنند. حضرت صاحب‌الزمان نیز چنین حکمی را دارند و ایشان نیز در همین حال هستند؛ اما با ظهور حضرت، وضعیت تغییر می‌کند. همه در عصر ظهور از حضرت ترس دارند و ایشان دیگر از ‌کسی ترسی ندارند تا بخواهند در حال تقیه به سر ببرند. مطلبی که بدان اشاره شد نیز یکی از مطالب مربوط به ظهور حضرت بود.

«يَعْبُدُكَ لا يُشْرِكُ بِكَ شَيْئا»؛ خدایا وقتی امام زمان دین تو را برپا کرد و دیگر از کسی واهمه و ترسی نداشت آن‌وقت به این حال درمی‌آید که تو را پرستش و عبادت می‌کند و چیزی تحت عنوان شرک خفی یا جلی وجود نخواهد داشت. این مطلب می‌تواند به خود حضرت، زمان ظهور یا ملتی که تحت نظر ایشان هستند، مربوط شود. همۀ آن‌ها نیز موحد و یکتاپرست خواهند بود.

«اللَّهُمَّ أَعِزَّهُ وَ أَعْزِزْ بِهِ»؛ «اعزه» یعنی عزت برای خود حضرت است. «اعزز به» به مفهوم عزت برای مردم و ملت‌ها به‌وسیلۀ حضرت است. وقتی حضرت دولت کریمه و حقۀ اهل‌بیت را برپا کند مشخص است که چه عزتی برای ایشان خواهد بود. به‌وسیلۀ حضرت تمامی شیعیان، مسلمانان و مؤمنان بالله نیز عزت پیدا می‌کنند « لِلهِ العِزَّةُ وَ لِرَسولِهِ وَ لِلمُؤِمنین؛ سوره منافقون».

«وَ انْصُرْهُ وَ انْتَصِرْ بِهِ»؛ خدایا امام زمان را یاری کن و به دیگران از سوی حضرت یاری بده. دیگران در عصر ظهور تحت یاری و نصرت حضرت، قرار می‌گیرند.

«وَ انْصُرْهُ نَصْراً عَزِيزاً»؛ و برای حضرت چه نصر و یار و یاوری است! نصرتی که بهترین نصرت و باعزت است.

«وَ افْتَحْ لَهُ فَتْحاً يَسِيراً»؛ فتوحاتی برای حضرت است که این فتوحات برای ایشان آسان می‌شود. در زمان حضرت کشورگشایی می‌شود؛ یعنی حضرت از مدینه به سمت مکه حرکت می‌کند و یارانش در مسجدالحرام جمع می‌شوند سپس مکه و یک‌به‌یک شهرها و همین‌طور کشوری را بعد از کشوری فتح می‌کنند. همه تحت حکم حضرت می‌آیند و آن‌هایی که نمی‌آیند باید کشته شوند لذا در سر راه حضرت سنگی وجود نخواهد داشت.

«وَ اجْعَلْ لَهُ مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَانا نَصِيرا». تا اینکه به این فراز از دعای افتتاح می‌رسیم:

«اللَّهُمَّ مَا عَرَّفْتَنَا مِنَ الْحَقِّ فَحَمِّلْنَاهُ وَ مَا قَصُرْنَا عَنْهُ فَبَلِّغْنَاهُ»؛ خدایا از تو طلب می‌کنیم که آنچه را که از حق و حقایق و واقعیات است و به آن حقایق دینی و الهی نیز دست می‌یابیم، بتوانیم تحمل‌کنیم؛ یعنی زیر بار حق برویم و بتوانیم مشکلات و سختی‌هایی که در راه حق پیش می‌آید تحمل‌کنیم. مثلاً یکی از موارد حق، مسئله امر الهی در ظهور حضرت است که بسیاری عجله و شتاب‌زدگی دارند. فکر می‌کنند که ظهور حضرت به تأخیر افتاده است؛ درحالی‌که امر غیبت و امر ظهور هر دو به دست خداست و این ما هستیم که باید در برابر حکم الهی سر تعظیم و خضوع داشته باشیم. ببینید در اواخر مفاتیح‌الجنان دعای در غیبت امام زمان واردشده که ابن طاووس می‌فرماید: این از جانب فضل الهی به ما بوده و ما باید شکر گذار چنین فضلی باشیم که این دعا به ما رسیده است. این دعا مفصل است ولی یک‌جمله‌ای دارد که مربوط به جمله‌ای است که قبلاً خواندیم؛ یعنی «اللَّهُمَّ مَا عَرَّفْتَنَا مِنَ الْحَقِّ فَحَمِّلْنَاهُ»؛ اینکه ما در مقابل حق بتوانیم ایستادگی کنیم و آن را با دل‌وجان بپذیریم در دعای غیبت آمده است:

«وَ أَنْتَ الْعَالِمُ غَیْرُ الْمُعَلَّمِ»؛ خدایا تو دانایی هستی که کسی لازم نیست علمی را به تو بیاموزد.

«بِالْوَقْتِ الَّذِی فِيهِ صَلاَحُ أَمْرِ وَلِیِّكَ»؛ خدایا تو به آن زمانی که صلاح است ولی‌ات امام زمان ظهور پیدا کند [آگاه هستی].

«فِی الْإِذْنِ لَهُ بِإِظْهَارِ أَمْرِهِ»؛ که به حضرت اذن و اجازه دهی تا بتواند امرش را برپا کند.

«وَ كَشْفِ سِتْرِهِ»؛ ‏و از ستر و پردۀ غیبت بیرون بیاید و برای همۀ مردم آشکار شود.

«فَصَبِّرْنِی عَلَى ذَلِكَ»؛ خدایا، تو صلاح آن‌وقت را می‌دانی و ما باید در مقابل این صلاحدید تو صبور باشیم تا آن زمان برسد و امر تو محقق شود. اکنون به این جمله دقت کنید:

«حَتَّى لاَ أُحِبَّ تَعْجِيلَ مَا أَخَّرْتَ وَ لاَ تَأْخِيرَ مَا عَجَّلْتَ»؛ تا اینکه اگر این صبر را به من بدهی دیگر دوست نداشته باشم که بگویم از آن ساعتی که خودت باید امر کنی یک آن دیرتر یا زودتر اتفاق بیفتد.

«وَ لاَ كَشْفَ مَا سَتَرْتَ»؛ و من مدام در امری که مکتوم و مستور کرده‌ای، جستجو نکنم و با آن کلنجار نروم. بعضی راجع به ظهور حضرت، مدام به این‌طرف و آن‌طرف می‌روند و به دنبال اشخاصی هستند تا زمان ظهور حضرت را بیان و معین کنند؛ و در مورد چگونگی آن توضیح بدهند. مثلاً چه حرف‌هایی راجع به مرحوم آیت‌الله بهجت می‌زدند مبنی بر اینکه ایشان در این خصوص چه مطالبی را گفته‌اند و نگفته‌اند. بنا به آنچه در این دعا می‌خوانیم ما نباید خیلی در این امر جستجو کنیم.

«وَ لاَ الْبَحْثَ عَمَّا كَتَمْتَ»؛ ‏ چرا من باید به دنبال اظهار و مباحثه و گفتگوی در امری باشم که تو آن را کتمان کرده‌ای؟

«وَ لاَ أُنَازِعَكَ فِی تَدْبِيرِكَ»؛ من نباید در تدبیر و سیاستی که تو هزینه کرده‌ای، منازعه کنم.

«وَ لاَ أَقُولَ لِمَ وَ كَیْفَ وَ مَا بَالُ وَلِیِّ الْأَمْرِ لاَ یَظْهَرُ»؛ مدام چون‌وچرا نکنم؛ و مدام برای چه (لم) و چه وقت و چه زمان (کیف) را نگویم. چرا آقا ولی امر ظاهر نمی‌شود؟ چرا این‌طور و آن‌طور است؟ و من این چراها را به‌حکم تو نکنم.

«قَدِ امْتَلاََتِ الاَْرْضُ مِنَ الْجَوْرِ»؛ و بگویم که خدایا زمین را ظلم و جور فراگرفته است پس ولی‌ات چه وقت ظاهر می‌شود؟! خدایا این حال را از من بگیر تا مدام در امر تدبیرت چون‌وچرا نکنم و آن حال را نیز دیگر نداشته باشم و صبور و منتظر امرت باشم.

«وَاُفَوِّضُ اُمُوري کُلَّها اِلَيْکَ»؛ و تمام امورم را به تو تفویض و تسلیم کنم.

حال این سؤال مطرح می‌شود که چرا این‌قدر برای حضرت دعا می‌کنیم؟ ببینید ما یک‌وقت از خدایی که امر حضرت به دستش است می‌خواهیم که امر و مشیت او به این مطلب تعلق بگیرد؛ یعنی دعای ما به‌سوی خدا رفته و از او طلب می‌کنیم. اینجا دیگر برای خود چون‌وچرا نمی‌کنیم. ولی بعضی از نظر ایمانی ضعیف هستند؛ یعنی آن طمأنینه و سکون ایمانی و رضا و تسلیم به‌حکم خدا در آن‌ها ضعیف است. لذا یک‌دفعه با دیدن این‌همه مفاسد و ظلم و جور به امر خدا اعتراض می‌کنند؛ یعنی چون‌وچرا گفتن‌های آن‌ها از روی اعتقادات و امور قلبی‌شان است. این فرق می‌کند با فردی که تسلیم امر خداست و به سراغ خدا می‌رود و از می‌خواهد که هرچه زودتر مشیت او به این امر تعلق بگیرد. یک عده که اصلاً در امر حضرت تشکیک می‌کنند. لذا در بعضی ادعیه واردشده که بخوانید: «يا اَللَّهُ يا رَحْمنُ يا رَحِيمُ يا مُقَلِّبَ القُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِي عَلي دِينِکَ» یعنی خدایا قلب ما را به این امر ثابت بدار. لذا در آخرالزمان گفته‌اند دعای غریق را زیاد بخوانید تا قلبتان در امر الهی تثبیت شود. صلوات بر محمد و آل محمد.

«اللَّهُمَّ مَا عَرَّفْتَنَا مِنَ الْحَقِّ فَحَمِّلْنَاهُ وَ مَا قَصُرْنَا عَنْهُ فَبَلِّغْنَاهُ»؛ خدایا آنچه دربارۀ حضرت از حقایق به دست آورده‌ایم این است که به آن حضرت ایمان داریم و منتظر امر تو هستیم؛ اما گاهی ایمان ما در معرض شک و شبهه قرار می‌گیرد. خدایا! به ما صبری عنایت کن تا بتوانیم امر تو را تحمل‌کنیم؛ و آنچه درباره آن کوتاهی شده یعنی آن مراتب عالیۀ عظیمان را به ما برسان تا بتوانیم کمبودهای ایمانی خود را جبران کنیم.

«مَتى تَرانا وَ نَراكَ»؛ آقا چه وقت می‌شود تا همان‌طور که شما ما را می‌بینید و ما در منظر و مرای شما هستیم این مردم تشنه، شیعیان و دوستانت نیز روزی بتوانند شما را ببینند و شاهد و ناظر دولت حقه شما باشند.

در دعای ندبه می‌خوانیم: «اَینَ مُعِزَّ الاَولِیَاءِ وَ مُذِلُّ الاَعدَاء؟ أَیْنَ الطّالِبُ بِدَمِ الْمَقْتُولِ بِكَرْبَلاءَ؟»؛ آقا پرچم یالثارات را بلند می‌کند و به سمت کربلا حرکت می‌کند. وقتی به کربلا می‌رسد می‌فرماید: «السَّلامُ عَلَیْكَ یا جَدّاهُ یا حسین». حضرت منتقم حقیقی خون‌های به‌ناحق ریخته شده در کربلا است. حضرت منتقم خون تمام شهدایی هستند که مظلوم کشته می‌شوند. سپس می‌بینند که آقا گریه می‌کنند. علی بن مهزیار می‌گوید از آن آقایی که مرا نزد مولایم برده بود تا وی را ملاقات کنم سؤال کردم علت این صداها و گریه‌ها چیست؟ می‌گوید: آقا وقتی به یاد جدشان می‌افتند برای مصائب کربلا اشک می‌ریزند. فَلاَندُبَنَّکَ صَباحَاً وَ مَساءً وَ لَاَبکَينَّ عَلَيکَ بَدَلَ الدُمُوعِ دَمَاً (زیارت ناحیه مقدسه)؛ و صلی الله علیک یا اباعبدالله.

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=23124