ارسال صوت

شرح کتاب آداب نماز- جلسه دهم

بیانات حضرت آیت الله کمیلی خراسانی در شرح کتاب آداب نماز امام خمینی

بسم الله الرحمن الرحیم

دانلود صوت بیانات حضرت آیت الله کمیلی خراسانی در شرح کتاب آداب نماز امام خمینی (جلسه دهم)

مدّت زمان 43:08 دقیقه

تاریخ:1400/11/17

مکان: مسجد سلماسی قم

7.1MB- دانلود

گزیده ای از گزارش دهمین جلسه شرح کتاب آداب نماز امام خمینی «ره» توسط استاد اخلاق و عرفان عملی آیت‌ الله کمیلی خراسانی

امام (ره) به مسائل قلبی، طهارت دل و اسراری که برای نمازگزار است عنایت خاصی داشتند و روی این‌که باطن انسان چگونه باید نورانی و تزکیه شود خیلی تأکید می‌فرمود.

از برخی روایات استفاده می‌شود وقتی انسان به عبادت اقبال ندارد، نباید به آن بپردازد تا حال او تغییر کند؛ بنابراین نشاط و توجه قلبی، یک اصل مهم در عبادت و بندگی خداست.

امام (ره) می‌فرماید: آن‌طور که از روایات استفاده می‌شود انسان باید ارفاق به نفس داشته باشد و رعایت قوای جسمانی خود را بنماید؛ زیرا ریاضت‌های مشروع هم باید به اندازه تحمل بدن باشد و با توجه به این‌که مزاج افراد متفاوت است مقدار ریاضت شرعی برای همه یکسان نیست.

امام (ره) می‌فرماید: سالک باید همانند طبیب حاذقی نبض خود را در ایام سلوک به دست بگیرد و از روی اقتضائات و احوال خود با نفس رفتار کند.

مدرک‌گرایی در حوزه‌های علمیه پسندیده نیست و نباید برای گرفتن مدرک درس خواند، بلکه طلاب باید با نیت خالص و برای خدا درس بخوانند.

نظر امام (ره) در مسئله ازدواج جوانان این است که امر مهم ازدواج در جوانی صورت گیرد که این امر علاوه بر احیای سنت نبوی، برای تکثیر نسل اهمیت داشته و تعلیم و تربیت فرزندان در جوانی که هنوز قوای بدن تحلیل نرفته آسان‌تر است.

با ازدواج رزق انسان افزایش می‌یابد و بر اساس احادیث، کسی که ازدواج کند نیمی از دین خود را به‌دست آورده و هر رکعت از نماز فرد متأهل برابر با هفتاد رکعت از نماز فرد مجرد است.

ازدواج موجب نشاط روحی و قلبی است؛ هم‌چنین باعث درمان برخی از امراض می‌شود.

معاشرت با اهل غفلت و دنیاطلب باعث بدحالی، و معاشرت با اهل دین و آخرت موجب نیکو شدن حال سالک می‌شود و نباید از مطالعه و تلاوت با تدبر قرآن و رفتن نزد اهل مراقبه و تقوی پرهیز کرد.

امام (ره) در ابتدای فصل هفتم کتاب شریف آداب الصلاة به موضوع تفهیم پرداخته و می‌فرماید: ما یک قلب داریم و یک زبان.
قلبی که هنوز ذکر قلبی نداشته و توجه آن قوی نیست، باید ذکر را به آن تلقین کرد.

سپس می‌توان آن را به دل انتقال داد. در این‌جا دل از زبان ذکر می‌گیرد و تکرار این ذکر در قلب اثر گذاشته و باعث گشایش و نورانیت قلب می‌شود؛ ولی در بلند مدت ممکن است زبان سکوت کند و قلب گویا شود.

همان‌طور که ما دارای اعضای ظاهری مانند چشم، گوش و زبان هستیم، در باطن نیز دارای همین اعضا هستیم و اگر سالک مراقبه قلبی داشته باشد متوجه حضور می‌شود. حتی برخی افراد صدای ذکر قلبی خود را می‌شنوند.

در این‌جا دو حالت پیش می‌آید: اوّل این‌که ذکر را با زبان به قلب تفهیم کنی و بتدریج ذکر قلبی بگویی. در حالت دوم، بعد از آن‌که ذکر قلبی پیدا کردی، وقتی زبان بخواهد ذکر بگوید، ذکر را از قلب خود می‌گیرد.

امام (ره) می‌فرماید: اذکار، یادآوری حق هستند و وقتی ذکر را به قلب تعلیم دادی، موجب حیات دل می‌شود؛ نتیجه‌ چنین تفهیمی آن است که بعد از مدتی مراقبه، زبان قلب گشوده می‌شود و قلب، ذاکر و متذکر می‌شود. در اولِ امر، قلب متعلَّم و زبان معلِّم بود، ولی بعد از گویا شدن زبانِ قلب موضوع برعکس می‌شود و قلب ذاکر می‌شود، زبان به تبعیت از قلب ذکر می‌گوید و تابع قلب می‌شود.

ذکر قلبی مختص به حال بیداری نیست و اگر قلب متذکر شد زبان هم، که تابع اوست، ذکر می‌گوید. ما باید ببینیم شاکله‌ وجودی ما چگونه شکل گرفته و انس ما به اوراد و اذکار چطور است و هر کسی به همان مقدار که فهمیده و ظرفیت دارد می‌تواند بهره‌مند شود.

ما باید با مراقبت اذکار و اوراد در «ماه رجب» ظرفیت خود را افزایش دهیم و حال معنوی خوبی کسب نماییم.