… فقالت: ما هذا الرّأس؟ قالوا لها: رأسُ أبيك. فرفعته من الطّشت حاضنة له وهي تقول: يا أبتاه! مَن ذا الذي خضّبك بدمائك؟ يا أبتاه! مَن ذا الذي قطع وريدك؟ يا أبتاه ! مَن ذا الذي أيتمني على صغر سنّي؟ يا أبتاه ! مَن بقي بعدك نرجوه؟ يا أبتاه ! مَن لليتيمة حتّى تكبر؟ يا أبتاه! مَن للنساء الحاسرات؟ يا أبتاه ! مَن للأرامل المسبيّات؟ يا أبتاه ! مَن للعيون الباكيات؟ يا أبتاه ! مَن للضائعات الغريبات؟ يا أبتاه! مَن للشعور المنشرات؟ يا أبتاه ! مَن بعدك؟ واخيبتنا ! يا أبتاه! مَن بعدك؟ واغربتنا! يا أبتاه! ليتني كنت الفدى، يا أبتاه ! ليتني كنت قبل هذا اليوم عميا. يا أبتاه! ليتني وسدت الثّرى ولا أرى شيبك مخضّباً بالدّماء. ثمّ إنّها وضعت فمها على فمه الشّريف وبكت بُكاءاً شديداً حتّى غشي عليها ، فلمّا حرّكوها فإذا بها قد فارقت روحها الدُنيا
ترجمه: … وقتي سر بريده امام حسين را براي رقيه سلام الله عليها آوردند گفت اين سر كيست؟ به او گفتند: سر پدرت حسين است. سر را با احتياط از داخل طشت برداشت و به سينه چسبانيد و با گريه هاي سوزناك خود خطاب به سر چنين گفت: پدر چه كسي تو را به خون آغشته كرد؟ چه كسي رگ هاي گردنت را بريد؟ پدر چه كسي در خردسالي يتيمم كرد؟ پدر دختر يتيم تو به چه كسي پناه ببرد تا بزرگ شود؟ پدر جان زنان بي پوشش چه كنند؟ پدرجان زنان اسير و سرگردان كجا بروند؟ پدر جان چه كسي چشمان گريان را چاره ساز است؟ پدر جان چه كسي يار و ياور غريبان بي پناه است؟ پدر جان چه كسي پريشان مويي ما را سامان مي بخشد؟ پدر جان بعد از تو چه كسي با ماست؟ واي بر ما بعد از تو واي از غريبي! پدر جان كاش فدايت مي شدم. پدر جان اي كاش بيش از اين نابينا مي شدم و تو را اينگونه نمي ديدم. پدر جان كاش پيش از اين در خاك خفته بودم و محاسنت را آغشته به خون نمي ديدم. سپس لب ها را بر لب هاي پدرش امام حسين نهاد و چنان گريست كه همان لحظه بيهوش شد و وقتي او را حركت دادند دريافتند كه از دنيا رفته است.