برشی از کتاب نجوای سالکان

مأیوس نشدن در سلوک الی الله

نگاه ما به ادعیه باید یک نگاه دارویی باشد. دعا یعنی ارتباط با خدا. پس نباید در طریق الی الله مأیوس شد اگر غفلتی و اشتباهی سربزند، درمانش همین مناجات‌ها و ادعیه است.

مأیوس نشدن در سلوک الی الله

نگاه ما به ادعیه باید یک نگاه دارویی باشد. دعا یعنی ارتباط با خداوند و نقش دعا آنقدر مهم است که خدواند در قرآن میفرماید “اگر دعای شما نبود خداوند به شما توجهی نمیکرد”. پس نباید در طریق الی الله مأیوس شد اگر غفلتی و اشتباهی سربزند، درمانش همین مناجات‌ها و ادعیه است.

«أَنْ تَهَبَ لِی مُوبِقَاتِ الْجَرَائِرِ وَ تَسْتُرَ عَلَیَّ فَاضِحَاتِ السَّرَائِرِ»؛ از تو می‌خواهم گناهان تباه‌کننده‌ام را بر من ببخشایی و بر من پنهان‌کاری‌های رسواکننده‌ام را بپوشانی. این عبارت به سریره و پنهانی‌های دل اشاره دارد. این را چه کسی غیر از اهل سرّ می‌فهمد؟ آن‌ها سرّ خود را می‌فهمند؛ این‌که چگونه وارونه یا حال به حال می‌شود یا انحطاط پیدا می‌کند و دوباره علوّ پیدا می‌کند؛ این تغییرات را اهل سرّ می‌توانند بفهمند؛ لذا می‌گوید گاهی اوقات سرّ من از تو فاصله می‌گیرد و مبتلا به رسوایی می‌شود و از آن طرف خلاف‌ها و نسیان‌های بزرگی پیش می‌آید. این‌ها برای سالک الی الله آسیب و آفت خیلی بزرگی است، ولی همه قابل جبران است و می‌توان آن‌ها را صاف کرد؛ ازاین‌رو سالک الی الله نباید مأیوس، متزلزل و مضطرب شود.

حـق همى خـواهد كه نوميدان او

زين عبــادت هـم نگــردانـند رو

هم به اوميدى مشــرف مى‏شـوند

چنـد روزى در ركابـش مى‏دونــد

خواهد آن رحمت بتــابد بر همـه‏

بر بــد و نیـک از عـموم مـرحـمه

همه این دعاها برای همین است که مضطرب نشویم و بنشینیم با خدا نجوا و دعا کنیم تا دوباره صاف و زلال ‌شویم. اگر بیرون رفتی و بادی از غفلت به تو خورد، به جای خلوتی برو، چشمت را ببند و در خودت فرو برو، بعد همان‌جا این دعا و کلمات را بخوان. البته لازم نیست مفاتیح دست بگیری و از روی آن بخوانی، بلکه دعا خودش می‌آید. اگر انسان در راه او بود و همیشه با این قبیل کلمات با خودش گفت وگو کرد، یا با زبان مادری با خدا صحبت کرد، مشکل حل می‌شود. بالأخره باید شما یک کاری بکنید و خود را یله نکرده و آزاد نگه دارید.

باید مانند راننده‌ای باشیم که لازم است آموزش ببیند و بداند که موقع خطا باید چه کار انجام دهد و چگونه جبران کند؟ راننده باید مقداری به مکانیکی آشنا باشد تا عیب‌ها را بفهمد، هم‌چنین باید در رانندگی ماهر باشد که بر خودش تسلط داشته باشد. ما هم که سال‌ها در راه سیر و سلوک هستیم، باید بدانیم چه‌کار کنیم که حال و اوضاعمان بهتر شود. زمانی که از این ضربه‌ها می‌خوردیم و حالمان را با تفکر، گریه‌ و ناله یا سجده‌ای درست می‌کردیم و دوباره راه می‌رفتیم، چرا این حالات از یادمان می‌رود؟ حالا هم باید همان‌طور باشیم و نباید آیۀ یأس ما را بگیرد و چرا چرا کنیم.

منبع: کتاب نجوای سالکان- از تألیفات آیت الله محمدصالح کمیلی حفظه الله

کلید واژه:غفلت ،ادعیه،دعا،مناجات،مأیوس،گناهان،اهل سرّ،حال،انحطاط،رسوایی،خلاف، نسیان،سالک،آسیب،آفت،مشکلات،سیر وسلوک،تفکّر،گریه،سجده،یأس

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=30567