شاکرین و مخلصین در کلام الهی

شاکرین و مخلصین

چنین کسانى به هیچ چیزى از ناحیه خود و دیگران بر نمى خورند مگر اینکه قبل از برخوردشان به آن و در حال برخورد و بعد از برخوردشان به یاد خدایند و همین به یاد خدا بودن شان هر چیزى دیگرى را از یادشان برده

قال العلامه الطباطبائی فی تفسیر قوله تعالی:

«لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَکَ الْمُسْتَقیمَ ثُمَّ لَآتِیَنَّهُمْ مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَ عَنْ أَیْمَانِهِمْ وَ عَنْ شَمَائِلِهِمْ ولَا تَجدُ أَکْثَرَهُمْ

شاکِرِینَ» (اعراف / ۱۶ و ۱۷) .

و قوله تعالی: «لَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ إِلَّا عِبادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ».

ومنه يظهر أنه إنما عنى بالشاکرین فی هذا الموضع المخلصین ـ بفتح اللام ـ فان المخلصین ـ بفتح اللام ـ هم الذین اخلصوا لله سبحانه و لا نصیب فیها لغیرهم ـ العبودیه ـ و لا یذکرون الا ربهم فقد نسواد له شیئی ، و لیس فی قلوبهم الا هو سبحانه ، و لا موقف فیه للشیطان و لا لتزییناته، و اما الشاکرون و هم الذی استقرت فیهم صفه الشکر علی الاطلاق فلا یمسّون نعمهً الا بالشکر ، و هم علی ذکر من ربهم قبل ان یمسّوا ، و معه، و بعده، و انه مملوک له تعالی طلقاً ، فذکرهم ربّهم علی هذه الوتیره یغنیهم ذکر غیره ، فان اعطی اللفظ حق معناه لکان الشاکرون هم المخلصون ـ بفتح اللام ـ .

منبع: الميزان في تفسير القرآن نویسنده : العلامة الطباطبائي جلد : 8 صفحه : 32

ترجمه عبارت علامه طباطبایی درباره شاکرین و مخلصین :

از اینجا معلوم مى شود که مقصود از (( شاکرین (( در آیه مورد بحث همان (( مخلصین (( در سایر آیات است . دقت در معناى این دو کلمه نیز این معنا را تاءیید مى کند، براى اینکه (( مخلصین (( – به فتح لام – کسانیند که براى خدا خالص شده باشند یعنى خداوند آنان را براى خود خالص کرده است و جز او کسى در آنان نصیبى ندارد، و آنان به غیر خدا به یاد کسى نیستند؛ از خدا گذشته هر چیز دیگرى را – حتى خودشان را – فراموش کرده اند. و معلوم است که چنین کسانى در دلهایشان جز خداى تعالى چیز دیگرى نیست و چنان یاد خدا دلهایشان را پر کرده که دیگر جاى خالى براى شیطان و وسوسه هایش نمانده است .

و اما (( شاکرین (( – آنها هم کسانیند که همیشه شکر نعمت هاى خدا کارشان است ، یعنى به هیچ نعمتى از نعمتهاى پروردگار بر نمى خورند مگر اینکه شکرش را بجاى مى آورند. به این معنا که در هر نعمتى طورى تصرف نموده و قولا و فعلا به نحوى رفتار مى کنند که نشان مى دهند این نعمت از ناحیه پروردگارشان است ، و پر واضح است که چنین کسانى به هیچ چیزى از ناحیه خود و دیگران بر نمى خورند مگر اینکه قبل از برخوردشان به آن و در حال برخورد و بعد از برخوردشان به یاد خدایند و همین به یاد خدا بودن شان هر چیزى دیگرى را از یادشان برده ، چون خداوند در جوف کسى دو قلب قرار نداده ، پس اگر حق معناى شکر را ادا کنیم برگشت معناى آن به همان مخلصین خواهد بود..

منبع: ترجمه تفسیر المیزان نویسنده : علامه طباطبایی جلد : 8 صفحه : 38

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=283