مطالبی پیرامون تصوف باطله و عرفان های نوظهور

دنیاپرستی و آشوب‌های سیاسی

دنیاپرستی و آشوب‌های سیاسی

دکتر محمداسماعیل عبداللهی در کتاب «تصوف فرقه‌ای» چنین می‌نویسد:

گرایش مادی‌گرایانه و دنیاطلبانه صوفیان، هم در ابتدای پیدایی و هم در طول گسترش این جریان وجود داشت. در صدر پیدایی تصوف، دنیاپرستی برخی اصحاب پیامبر ﷺ و نزاع‌های سیاسی قرن اول و دوم، زمینه‌ساز ایجاد و گسترش صوفیه بوده است. اما در طول جریان نیز در برخی دوره‌ها با حاکمان و درباریان می‌زیسته است. زایش فرقه‌های مختلف صوفی و ادعاهای مشایخ مختلف، مبنی بر قطبیت بر فرقه، شاهد‌ی است بر گرایش‌های مادی‌گرایانه و دنیاطلبانه بزرگان جریان تصوف. این ارتباطات سیاسی و دنیاپرستی اقطاب صوفیه در سده‌های اخیر و به‌ویژه پس از انقلاب اسلامی ایران، رشد چند برابری داشته است. سران سلاسل صوفیه اکنون به دنبال ثروت و قدرت و گرفتن جاه و مقامند؛ چنان‌که در سران صوفیه گنابادی و صوفیه ذهبیه رواج بیشتری دارد و سران آن‌ها بر اثر همین جاه‌پرستی‌ها باهم اختلاف دارند و هر یک ادعای قطبیت می‌کنند.

هماهنگی صوفیه با جریان‌های طاغوتی، از دیگر مسائل موردتوجهی است که تاریخ بر آن گواهی می‌دهد؛ برای‌نمونه، سعادت‌علی‌شاه یکی از مدعیان ریاست فرقه نعمت‌اللهیه، جزء سرسپردگان ظل‌السلطان، وقتی درباره مشروطیت از او سؤال شد، چنین پاسخ داد: ما یک زارع دهاتی درویشیم و نمی‌دانیم مشروطیت یا استبداد چه معنی دارد و کاری نداریم و مطیع امر دولتییم، خواه مشروطه باشد، خواه مستبد. شیخ عبدالله مازندرانی معروف به حائری، حقوق بگیر انگلیسی، ارادتمند ملاسلطان گنابادی و نیز عبدالحسین تیمورتاش وزیر دربار رضاخان، از ارادتمندان سلطان علی‌شاه تا صالح علی شاه بوده است. سلطان حسین تابنده گنابادی معتقد بوده است که روحانیون در امور دنیوی ای که مربوط به دیانت نیست، موظفند به اطاعت سلاطین و مقررات مملکتی و نباید مخالفت کنند؛ نیز دکتر گنجویان، مدعی قطبیت ذهبیه اغتشاشیه، که فرارش به انگلیس بعد از انقلاب، به خوبی بر هماهنگی او با دولت پهلوی و مخالفتش با انقلاب اسلامی دلالت می‌کند.[۱]

ارتباط برخی مشایخ آنان با سرویس‌های جاسوسی اسرائیل و همکاری با کشورهای انگلیس و امریکا، به هدف براندازی نظام اسلامی، از دیگر اقدامات فرقه‌های تصوّف در ایران کنونی است. استاد خسروپناه می‌نویسد: انگلیس برای اجرای طرح‌های استعماری خود، شخصی را به نام صوفی اسلام از افغانستان، به‌عنوان امام زمان علم کرد و با لباس زهد و صورتی آراسته، او را سوار بر هودجی کرد و سیصدوشصت نفر فدایی اطراف هودج را احاطه کرده، درحالی‌که پنجاه نفر شمشیرزن و مرید هم همراه او بود، به‌طرف خراسان حرکت کرد و خون‌ها ریخته شد و خرابی‌ها به بار آمد و سرانجام ارتش ایران با کشتن صوفی اسلام و تمام فدائیانش و تارومارکردن سربازانش، آتش فتنه را خاموش کرد. استعمارگران از اوایل قرن نوزدهم به این نتیجه رسیدند که با ایجاد فرقه‌های ظاهراً مذهبی در جوامع اسلامی، بهتر می‌توانند به اهداف سیاسی و استعماری خود دست یابند، به همین دلیل پشتیبان صوفیه و فرقه‌های آن بودند. پاره‌ای از اقطاب دراویش نیز به جرگه فراماسونری پیوستند.[۲]

آیهالله محمد مدنی نیز در کتاب «در خانقاه بیدخت چه می‌گذرد؟» در صفحات ۱۵۶-۱۶۶ به بخشی از مشاهدات در این زمینه از فرقه گنابادی اشاره می‌کند.

[۱] عبدالحسین خسروپناه، جریان‌شناسی ضدفرهنگ‌ها، ص۲۱۰٫

[۲] همان.

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=33691