برشی از کتاب نجوای سالکان

اهمیّت دادن به احساسات معنوی

ما که در مجلس و محضر الهی هستیم و همیشه باید با او باشیم، چرا غفران، خیرات و برکات الهی را احساس نمی‌کنیم؟

اهمیّت دادن به احساسات معنوی

«وَ لَا تُخْلِنِي فِي مَشْهَدِ الْقِيَامَةِ مِنْ بَرْدِ عَفْوِكَ وَ مَغْفِرَتِکَ‏»؛ مرا در عرصۀ قیامت از نسیمِ گذشت و آمرزشت بی‌بهره مگذار. اهل سلوک هم قیامت دارند، مثل قیامتی که حق است و پیش می‌آید و آن در نفس سالک است. این حالت باید برای سالک الی الله رخ دهد. سالکی که در راه است و شب و روز خود را در سیر و سلوک مصرف می‌کند، آیا نباید بَرْد و خنکیِ عفو و آمرزش و قرب الهی را احساس کند؟ آیا این خنکی را در دل دارد؟ آیا مشمول غفران الهی شده است؟ اگر بخواهیم وعدۀ غفران را به آینده موکول کنیم، کاری نکرده‌ایم. ما که در مجلس و محضر الهی هستیم و همیشه باید با او باشیم، چرا غفران، خیرات و برکات الهی را احساس نمی‌کنیم؟ مثال ما مثال آن پدری است که به بچه‌اش دائماً لطف می‌کند و دست و جیبش را پر می‌کند، ولی بچه هنوز فکرش جای دیگری است و نمی‌فهمد. آیا ما نباید شعور و احساسات عرفانی را در خودمان زنده کنیم؟!

وقتی احساسات معنوی می‌آید، نگوییم این‌ها وهم و خیال است؛ چیزی می‌تواند وهم باشد که ما را به زمین بزند و از مسیر الهی دور کند، یا زمانی که احساس نورانی‌بودن می‌کنیم، هنگام تلاوت قرآن، دعا یا نمازی که می‌خوانیم یا تفکّری می‌کنیم یا به مجلس سلوکی می‌آییم و تغییرهای معنوی را می‌بینیم، نگوییم که این‌ها چیزی نیست؛ چون اگر این اعتقاد و باور را داشته باشیم، نعمت الهی را کفران کرده‌ایم. خدا به شما لطفی کرده و مجلس سلوکی، رفقا و استادِ راه، داده است. همۀ این‌ها مذکّرات الهی است که خودش به ما عنایت می‌کند، ولی بازهم ناشکری می‌کنیم.

منبع: کتاب نجوای سالکان- از تألیفات آیت الله محمدصالح کمیلی حفظه الله

کلید واژه: احساسات معنوی،اهل سلوک،قیامت،نفس سالک،سالک الی اللّه،قرب الهی،غفران الهی،محضر الهی، برکات الهی، احساسات عرفانی، مسیر الهی، تلاوت قرآن، دعا، نماز، مجلس سلوکی، نعمت الهی،کفران، مذکّرات الهی

لینک کوتاه : https://www.komeily.com/?p=30569